جایگاه گفتمان «طهارت» در منظومه فضائل اهل بیت(ع)
گروه اندیشه: سیدمجتبی حسینی با تأکید بر اهمیت «طهارت» اهل بیت(ع) از منظر قرآن کریم عنوان کرد: پایه توانمندیها و کرامات اهل بیت(ع) در «طهارت» نهفته است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن (ایکنا) سیدمجتبی حسینی در مراسم سوگواری ایام اربعین حسینی(ع) به بحث در موضوع امام حسین(ع) و انسان معاصر پرداخت و گفت: یکی از مبناهای برون دینی برای انسان، پاکی و طهارت است. قرآن کریم در مورد اهل بیت(ع) میفرماید: «إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا؛ خدا فقط مىخواهد آلودگى را از شما خاندان [پيامبر] بزدايد و شما را پاك و پاكيزه گرداند(سوره 33 آیه 33).» از بین تمام ویژگیهای بزرگی که اهل بیت(ع) دارند قرآن دست روی یک مسئله جدیتری به نام «تطهیر» ائمه(ع) میگذارد. قرآن میتوانست درباره علم غیب یا قدرت اهل بیت(ع) صحبت کند، اما میفرماید: یطهرکم تطهیرا.
وی افزود: انگار پایه حرکتها و توانمندیهای بعدی و اختیارات و تفویضات الهی، همین طهارت است. اگر چنین باشد، انسان نمیگذارد به هر قیمتی طهارتش را از دست بدهد. اگر امام حسین(ع) در زمان معاصر حضور داشت اینطور نبود که مطالب شگفتی در خصوص زمینشناسی و پزشکی بیان بفرمایند، بلکه امام حسین(ع) یک پیام اصلی برای جهان معاصر داده است که گاهی امواج روزانه این پیام را در خود پنهان میسازد. در روز عاشورا امام حسین(ع) خطاب به جبهه مقابل فرمود: ارجعوا الی انفسکم؛ به خودتان مراجعه کنید! این پاسخی است که باید پس از مرگ به اهل بیت(ع) بدهیم. آیا ما به این فرمایش عمل کردهایم؟
کارشناس مسائل دینی ادامه داد: ما آنچنان دچار جبر تاریخ و دنیای معاصر شدهایم که اگر بخواهیم درباره امام حسین(ع) صحبت کنیم از نگاه خودمان صحبت میکنیم و نه از نگاه خود حضرت. اگر میگویم امام حسین(ع) و انسان معاصر، منظورم این است که امام حسین(ع) به توی انسان معاصر هم میخواهد بگوید: ارجعوا الی انفسکم؛ به خودتان برگردید! چرا درباره «طهارت» اهل بیت(ع) صحبت میکنیم؟ ما چقدر اهل بیتی را که قرآن به ما معرفی کرده است در منابر و مجالسمان معرفی میکنیم؟ ما داستان در خیبر را خیلی شنیدهایم اما آنچه مهم است این سوال است که آن رجسی که امیرالمومنین(ع) از آن پاک بود چه بود؟
وی با اشاره به زیارت رجبیه امام حسین(ع) که میفرماید «طَهُرَتْ بِكَ البلد» خاطرنشان کرد: قرآن به زنبور عسل میفرماید: «أَوْحَى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا وَمِنَ الشَّجَرِ وَمِمَّا يَعْرِشُونَ؛ و پروردگار تو به زنبور عسل وحى كرد كه از پارهاى كوهها و از برخى درختان و از آنچه داربست مىكنند خانههايى براى خود درست كن (سوره 16 آیه 68).» به زنبور میفرماید خانهات را در کوه، درختان و چیزهای بلند قرا بده. «ثُمَّ كُلِي مِنْ كُلِّ الثَّمَرَات؛ سپس از همه ميوهها بخور»ِ. منزل کردن در جای بلند یک گزینشی در وجود زنبور قرار میدهد که: «يَخْرُجُ مِنْ بُطُونِهَا شَرَابٌ؛ از درون آن شهدى كه به رنگهاى گوناگون است، بيرون مىآيد». در روایت است که شیعیان ما مثل نحل (زنبور عسل) هستند. شیعیانی که دلبسته امیرالمومنین(ع) هستند و خانه قلبشان در جوار آن حضرت است در بلندی منزل کردهاند. ارتباط با حضرت حسین(ع) به این معناست.
