بصیرت و دشمنشناسی، شرط تحقق ایمان است
گروه سیاست و اقتصاد: نماینده ولیفقیه در لشکر 8 نجفاشرف با بیان اینکه بصیرت سیاسی یکی از شرایط تحقق ایمان واقعی است، گفت: مومنانی که بصیرت سیاسی ندارند، معمولا مورد سوءاستفاده دشمن قرار میگیرند.
حجتالاسلام محسن طالبپور، نماینده ولیفقیه در لشکر 8 نجفاشرف در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن (ایکنا) از اصفهان، با بیان اینکه در منابع دینی و سخنان اهل بیت بهخصوص امیر المومنین علی علیه السلام، بر داشتن بصیرت تاکید شده است، اظهار کرد: بصیرت بهمعنای عمق نگری، تیزبینی و دقتنظر بیش از اندازه در مسائل است تا از قبل آن بتوان به برخی از ابعاد و موضوعات مخفی آن مسائل دست پیدا کرد.
وی با بیان اینکه واژه بصیرت به طور مخصوص در موضوعات سیاسی کاربرد زیادی دارد و معادل دیگر آن «دشمن شناسی» است، افزود: انسان در هر شرایطی دشمنانی دارد و لازم است که به طور ویژه در بعد اعتقادی و سیاسی، این دشمنان را شناسایی کرده و با آنان مقابله کند.
طالبپور ادامه داد: براساس روایات دینی، داشتن بصیرت یکی از ویژگیهای انسان است. گاهی خود اهل بیت(ع) در بعضی منابع، مانند زیارت جامعه کبیره با این ویژگی نام برده شدهاند. زیرا آنان دشمن شناس بودند و نسبت به مسائل زمان خود آگاهی و اشراف کامل داشتند و در هر زمان متناسب با همان شرایط اقدام میکردند.
وی تصریح کرد: مومنانی که بصیرت سیاسی ندارند، معمولا مورد سوءاستفاده دشمن قرار میگیرند.
نماینده ولی فقیه در لشکر 8 نجفاشرف خاطرنشان کرد: امروزه بعضی اینطور تصور میکنند که مسلمان بودن تنها صرفا توجه به بعد عبادی دین است؛ درحالی که این مهم تنها شرط لازم برای ایمان نیست. انسان مومن نباید نسبت به مسائل زمان خود بیتفاوت باشد.
وی افزود: در تاریخ صدر اسلام بیشترین ضربه را از افرادی خوردهایم که بصیرت سیاسی کافی نداشتند. در زمان پیامبر(ص) بسیاری از مردم در بعد عملی، مومنان به ظاهر خوبی بودند، اما دشمن شناس نبودند، پیامبر(ص) را در جنگها یاری نکرده و نسبت به تصمیمات او معترض بودند و در زمان امام علی و امام حسین علیه اسلام نیز این وضع ادامه پیدا کرد.
وی گفت: دستهای دیگر از مردم به خاطر نداشتن بصیرت سیاسی نه تنها اهل بیت علیه السلام را همراهی نکرند، بلکه در مقابل ایشان ایستادند، مثل منافقین، خوارج و کسانی که به امام حسین علیه السلام نامه نوشتند و ایشان را به کوفه دعوت کردند و سپس در مقابل امام(ع) ایستادند. لذا بصیرت سیاسی بسیار مهم و یکی از شرایط تحقق ایمان واقعی است که انسان باید به آن توجه داشته باشد.
وی، جهل و بیاطلاعی، راحت طلبی و ترس از دشمن را جزء عوامل بازدارنده از بصیرت سیاسی دانست و تصریح کرد: اگر انسان در این مسیر ورود پیدا کند و دشمن را بشناسد، لازم است که با آن مقابله کند؛ اما گاهی به خاطر ترس، ضعف ایمان و باور، نگاه تک بعدی و یا به دلیل تطمیع توسط دشمن از این کار خودداری میکند.
طالبپور گفت: دنیا طلبی و راحت طلبی، انسان را از کسب بصیرت سیاسی باز میدارد؛ زیرا زرق و برق دنیا، چشم و گوش افراد را پر کرده و یا برخی به دلیل راحت طلبی در راه یک دین ساده و بیزحمت قدم گذاشتهاند.
وی تصریح کرد: انسانی مومن در صورتی بصیرت خود را افزایش میدهد که ایمان، باور و معرفت خود را تقویت کرده و حاضر باشد برای دین هزینه و وظیفه خود را در قبال دین، دفاع از آن بداند و در این راه ایثار و جانفشانی کند. در واقع هرچه دلبستگی انسان به دنیا کمتر و امید کمتری به دشمنان داشته باشد، بصیرتش تقویت میشود.
طالبپور ادامه داد: اینکه انسان باور داشته باشد که دشمن دارد و این دشمن، دشمنی میکند و او برای مقابله با آن، انگیزه داشته باشد، بصیرت او تقویت میشود. اما اگر تصور کنیم کسی به ما کار ندارد و ما هم نباید با کسی کاری داشته باشیم و تنها باید از دین و اعتقاد خود مراقبت کنیم، بصیرت لازم را کسب نکرده و یا در صورت کسب، به آن عمل نمیکنیم.
نماینده ولی فقیه در لشکر 8 نجفاشرف با اشاره به تعبیر مقام معظم رهبری در مورد بصیرت با مضمون «بصیرت یعنی اقدام به موقع و به اندازه» ،گفت: در واقع بصیرت یعنی انسان دشمن را بشناسد و در مورد آن به موقع و به اندازه اقدام کند.
وی افزود: در زمان امام حسین علیه السلام، 12 هزار نفر از مردم برای ایشان نامه نوشتند و ایشان را دعوت کردند تا حداقل خلافتی ظاهری داشته باشند. اما زمانی که بحث جنگ پیش آمد، از این 12 هزار، تنها 70 نفر نفر امام حسین علیه السلام را یاری کردند، سایر مردم عملی انجام ندادند و یا بعضی به بهانه اینکه ما وظیفهای نداریم و یا به این بهانه غلط که این جنگ مسلمانان با یکدیگر است، سکوت کردند؛ مثل سلیمان صرد خزاعی. چنین کسانی بعد از واقعه عاشورا متوجه اشتباه خود شدند و بعد سه قیام توابین، مختاره و حره را پایهگذاری کردند.
طالبپور ادامه داد: براساس منابع تاریخی، بیش از 50 هزار نفر در این قیامها کشته شدند؛ اما به بیموقع و بیاندازه. در واقع اگر یک دهم این جمعیت انبوهی که قیام توابین را انجام دادند، حسین علیه السلام را یاری میکردند، قطعا چنین مظلومیتهایی رقم نمیخورد. با این کار اینها نه امام حسین علیه السلام برگشت و نه لکه ننگی که بر دامانشان بود، پاک شد.
