انسان نباید قربانی شود؛ حتی بهدست پیامبر و به پای خدا
گروه معارف- کارد گلوی اسماعیل را نمیبرد یعنی دیگر هیچگاه نباید انسانی قربانی شود، حتی بهدست پیامبر، حتی به پای خدا. اما شهادت و گواهی به او و در راه او آرزویی بزرگ است.
به گزارش ایکنا از اصفهان، در یادداشتی به قلم معاون فرهنگی جهاددانشگاهی واحد اصفهان آمده: تفاوت است میان قربانی(victim و شهید (martyr)؛ در شهادت عنصر آگاهی، خودآگاهی، ایمان، از خودگذشتگی برای هدف وجود دارد.
شهید برای زندگی اهمیت قائل است و در پی رشد و ارتقائ کیفیت و محتوای آن است. شهادت از سوی خداوند، زندگی برتر نامیده شده و نه مرگ و نیستی. شهادت در مفهومی عامتر حتی بدون کشته شدن هم میتواند رخ دهد و خبر از گواه بودن انسان و گواهی دادنهای فراوان او دارد.
کلمه شهید صیغه مبالغه از شهد است. شرط گواه بودن حضور است و حضور مساوق علم و آگاهی است. وقتی حضور آگاهانه هدفمند مومنانهای در هستی داشته باشی به شهادت رسیدهای و وجودت شهید و گواه شده است که به حق گواهی میدهد، حتی اگر دیگران نتوانند این گواهی دادنهای پیوستهات را تحمل کنند و جسم فیزیکی تو را از سر راه بردارند، باز هم شهادت تو باقیست و ادامه دارد و حتی شفافتر و روشنتر. اما قربانی شدن علیرغم تغییرات معنایی آن در حوزه ادبیات عرفانی ما و بار مثبت ادبی و شاعرانهای که پیدا کرده است اما باعث سوءتفاهمهای معرفتی و گاه سوءاستفادههای عملی قرار گرفته است. قربانی کردن به معنای ذبح خواستهها برای نیل به قرب و نزدیکی حق با قربانی شدن و تلف شدن مرزشان خلط شده و گاه آن را هرچه نا آگاهانهتر مفیدتر به مقصود دانستهاند. این مفهوم فاقد عناصر گفته شده است.
قربانی, تلف شده است، حتی اگر در راه مقدسی هم کشته شده باشد (که داستان قتیل الحمار را در جمع یاران کشته شده همراه پیامبر شنیدهایم و ما یستوی الاعمی و البصیر).
کارد گلوی اسماعیل را نمیبرد یعنی دیگر هیچگاه نباید انسانی قربانی شود، حتی بهدست پیامبر، حتی به پای خدا. اما شهادت و گواهی به او و در راه او آرزویی بزرگ است.
یادداشت از داریوش اسماعیلی/ معاون فرهنگی جهاددانشگاهی واحد اصفهان
انتهای پیام
