گروه اجتماعی - عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی گفت: فضای مجازی نقش مهمی در افزایش قدرت مغز اجتماعی ما دارد و حذف آن طبعا قدرت این بخش از فعالیت مغز را کم خواهد کرد.

به گزارش ایکنا از اصفهان، به نقل از روابط عمومی سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری اصفهان، همایش «سواد رسانهای و اطلاعاتی» با رویکرد خانواده به همت فرهنگسرای رسانه وابسته به سازمان فرهنگی اجتماعی و ورزشی شهرداری اصفهان و با همکاری اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان اصفهان برگزار شد.
محسن حاجی زین العابدینی، عضو هیئت علمی گروه علم اطلاعات و دانش شناسی دانشگاه شهید بهشتی با حضور در این همایش گفت: امروز بسیاری از کارشناسان حذف فضای مجازی را توصیه میکنند، اما من معتقدم چنین کاری نه ممکن است و نه ضرورت دارد.
وی ادامه داد: فضای مجازی بخش مهمی از زندگی ما است. تلفن همراه ما ابزاری مهم و ضروری برای پیشبرد کارهاست و دیگر نمیتوان حذف آن از زندگی را به مردم توصیه کرد. به ویژه آنکه فضای مجازی نقش مهمی در افزایش قدرت مغز اجتماعی ما دارد و حذف آن طبعا قدرت این بخش از فعالیت مغز را کم خواهد کرد.
این استاد دانشگاه کنترل نحوه استفاده از فضای مجازی را تنها راهکار مقابله با آسیبهای آن دانست و اظهار کرد: امروز تنهایی ناشی از طردشدگی و اجتماع زدگی و همچنین تنهایی خودخواسته دو نوع خطرناک از تنهایی است که منشا هردو آنها عدم استفاده صحیح از فضای مجازی است.
وی با تاکید بر اینکه تعامل و روابط اجتماعی نیاز ضروری همه انسانها است، اظهار کرد: تعامل نباید جای خود را به فضای مجازی بدهد، هرچند که برخی از افراد در فضای مجازی حضور بهتر و مفیدتری نسبت به فضای واقعی دارند، اما نباید تاکیدشان بر حضور بیمارگونه در فضای مجازی باشد.
او افزود: عنوان «انگشت مغز» به افرادی گفته میشود که مغزشان توسط انگشتشان بر روی صفحه موبایل هدایت میشود و افسار فکرشان به دست انگشتشان است.
حاجی زین العابدینی در ادامه تاکید کرد: کسانی که بیش از حد معمول و عادی در فضای مجازی حضور دارند به اعتیاد دچار شدهاند و باید تحت رژیم رسانهای قرار بگیرند. آنها باید ساعات حضور خود در فضای مجازی را محدود و محدودتر کرده تا زمانی که بتوانند بر آن مسلط شده و اختیار حضور یا عدم حضورشان در این فضا را خود به دست بگیرند.
وی تفکر انتقادی را مولفهای مهم در مقابله با اعتیاد رسانهای دانست و اظهار کرد: تفکر انتقادی به این معنا نیست که ما در برابر هر موقعیتی زبان به انتقاد و نکوهش گشوده و فقط بر روی کاستیها و کمبودها انگشت بگذاریم، بلکه این مفهوم به معنای قدرت تجزیه و تحلیل موقعیتهای مختلف است. اینکه بتوانیم بپرسیم چرا باید این لباس را بپوشم؟ چرا باید چنین عقیدهای را بپذیرم و یا چرا باید با فلان گروه در برخورداری از یک اعتقاد همراهی کنم؟
انتهای پیام