زیارت ولی‌الله برترین عمل در شب مبعث نبی‌(ص)

به گزارش ایکنا از خراسان رضوی، شب بیست و هفتم شب مبعث و از لیالی متبرکه از جمله اعياد عظيمه و روزى است كه حضرت رسول(ص) در آن روز به رسالت مبعوث و جبرئيل بر آن حضرت نازل شد. براى این روز چند عمل وارد شده است که شامل غسل‏ کردن، بسیار صلوات فرستادن و زیارت پیامبراعظم(ص) است. همچنین يكى از چهار روزى است كه در تمام سال براى روزه گرفتن امتیاز دارد و روزه آن برابر با روزه هفتاد سال است.

شيخ در مصباح فرموده از ريان بن الصلت مروى كه: حضرت امام جواد(ع) در زمانى كه در بغداد بود روز نيمه رجب و روز بيست و هفتم را روزه گرفت و جميع حشم آن حضرت روزه گرفتند و ما را امر فرمود كه به‌جا آوريم؛ دوازده ركعت نماز كه خوانده شود در هر ركعت حمد و سوره و بعد از فراغ از نمازها خوانده شود هر يک از حمد و توحيد و معوذتين چهار مرتبه و لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ وَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ چهار مرتبه، اللَّهُ اللَّهُ رَبِّي لا أُشْرِكُ بِهِ شَيْئا چهار مرتبه، لا أُشْرِكُ بِرَبِّي أَحَدا چهار مرتبه.

شيخ روايت كرده از جناب ابوالقاسم حسين بن روح رحمة الله عليه كه فرموده به‌جا می‌آورى در اين روز دوازده ركعت نماز می‌خوانى و در هر ركعت حمد و سوره‌ه‏ایی كه آسان باشد و تشهد می‏‌خوانى و سلام می‌‏دهى و می‌نشينى و می‌‏گويى بين هر دو ركعتى: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدا وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ كَبِّرْهُ تَكْبِيرا يَا عُدَّتِي فِي مُدَّتِي يَا صَاحِبِي فِي شِدَّتِي يَا وَلِيِّي فِي نِعْمَتِي يَا غِيَاثِي فِي رَغْبَتِي يَا نَجَاحِي فِي حَاجَتِي يَا حَافِظِي فِي غَيْبَتِي يَا كَافِيَّ فِي وَحْدَتِي يَا أُنْسِي فِي وَحْشَتِي أَنْتَ السَّاتِرُ عَوْرَتِي فَلَكَ الْحَمْدُ وَ أَنْتَ الْمُقِيلُ عَثْرَتِي فَلَكَ الْحَمْدُ وَ أَنْتَ الْمُنْعِشُ صَرْعَتِي فَلَكَ الْحَمْدُ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اسْتُرْ عَوْرَتِي وَ آمِنْ رَوْعَتِي وَ أَقِلْنِي عَثْرَتِي وَ اصْفَحْ عَنْ جُرْمِي وَ تَجَاوَزْ عَنْ سَيِّئَاتِي فِي أَصْحَابِ الْجَنَّةِ وَعْدَ الصِّدْقِ الَّذِي كَانُوا يُوعَدُونَ پس چون فارغ شدى از نماز و دعا، می‌خوانى هر يک از حمد و اخلاص و معوذتين و قل يأيها الكافرون و إنا أنزلناه و آية الكرسي را هفت مرتبه و بعد می‌گويى لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ وَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلا بِاللَّهِ هفت مرتبه و بعد می‏گويى هفت مرتبه اللَّهُ اللَّهُ رَبِّي لا أُشْرِكُ بِهِ شَيْئا و می‏خوانى هر دعا كه خواهى همچنین قرائت دعاهای دیگری که مشروح  آن در مفاتیح الجنان آمده در این روز وارد شده است.

در این میان زيارت حضرت اميرالمؤمنين (ع) بوده كه برترين اعمال اين شب است.

و بدان كه ابوعبداللّه محمّد بن‏ بطوطه كه يكى از دانشمندان اهل سنت است در ششصد سال پيش از اين زمان (زمان تأليف مفاتيح الجنان) می‌‏زيسته، در سفرنامه‏ خود معروف به «رحله ابن بطوطه» در بيان ورودش از مكه معظمه به نجف اشرف، روضه و قبر مبارک مولايمان امير المؤمنين(ع) را ذكر کرده و گفته است همه اهل اين شهر رافضى هستند و براى اين روضه مباركه كراماتى ظاهر شده: از جمله در شب بيست‏ و هفتم، ماه رجب كه نامش نزد اهل آنجا «ليلة المحيا» [شب بيدارى يا شب زندگانى] است، از عراقين [بصره و كوفه] و خراسان و شهرهاى فارس و روم، افراد شل و مفلوج و زمين‏‌گيرى را كه حدود سى يا چهل نفر می‌شوند پس از نماز عشا نزد ضريح مقدس على(ع) مى‌‏آورند، آنگاه مردم اجتماع مى‏‌كنند و به انتظار شفا يافتن و برخاستن آنان مى‌‏مانند. گروهى از اجتماع‏‌كنندگان نماز مى‏‌خوانند و ذكر مى‏‌گويند و گروهى قرآن تلاوت مى‏‌كنند و بعضى هم به تماشاى‏ روضه مباركه مشغول می‌شوند تا آنكه نصف يا دو سوم از شب بگذرد. در اين هنگام تمام مبتلايان و زمين‏‌گيران كه محروم از حركت بودند، از جاى برمى‏‌خيزند درحالى‏ كه صحيح و تندرستند و نقصى در آنان نيست و مى‏‌گويند: لا اله الاّ اللّه‏، محمّد رسول اللّه، علىّ ولى اللّه و اين امرى است مشهور و معروف.

من گرچه آن شب را در آن روضه درنيافتم، ولى از مردمان مورد اطمينان كه بر گفتارشان اعتماد داشتم شنيدم و همچنين در مدرسه‌اى كه مهمان خانه آن حضرت است، سه نفر زمين‏‌گير را كه قدرت بر حركت نداشتند مشاهده كردم. يكى‏ از مردمان روم و ديگرى از اهالى اصفهان و سومى از مردم خراسان بود. از هر سه پرسيدم: چگونه شما درمان‏ نيافته و در اينجا مانده‏‌ايد؟ گفتند: ما شب بيست‏ و هفتم رجب را درك نكرديم، اينجا مانده‏‌‎ايم تا شب بيست‏ و هفتم آينده‏ برسد و شفاى خود را بگيريم و به خاطر اين شب، مردم بسیاری از شهرها جمع مى‏‌شوند و بازار بزرگى به مدت‏ 10 روز برپا مى‏‌شود. مؤلف گويد: مبادا اين حكايت را دور از واقع بدانى، چه همانا معجزات و كراماتى كه اين مشاهد مشرّفه به ظهور رسيده و به حد تواتر نقل شده بسيار زيادتر از آن است كه در شمار آيد.

و در ماه شوال [گذشته نسبت به زمان نوشتن اين قسمت از مفاتيح الجنان به‏ وسليه مؤلّف بزرگوارش مرحوم محدّث قمى رحمه الله] سال هزار و سيصد و چهل و سه هجرى قمرى در حرم مطهر حضرت ثامن الائمة الهداة، و ضامن الامّة العصاة مولانا ابوالحسن على بن موسى الرضا (ع)، سه زن كه هر سه به علت بيمارى فلج‏ و مانند آن زمين‏‌گير بودند و علاجشان از توان پزشكان بيرون بود، شفا يافتند و اين معجزه از آن قبر مطهّر بر همه واضح و آشكار شد، همچون پديدار شدن خورشيد در آسمان صاف و بى‏ ابر و باز شدن دروازه نجف به روى عرب‌هاى باديه‏‌نشين و شفا يافتن‏ اين سه زن به اندازه‏اى روشن بود كه براى مردم بيان شد و  حکیمانی كه از بيمارى آنان مطلّع بودند، با اينكه در امر مداواى‏ آنان دقت بسيار داشتند، شفا يافتن معجزه‏‌گونه آنان را تصديق كردند و بعضى از آنها تصديق خود را بر شفاى آنان به صورت‏ نوشته اعلام داشتند و اگر ملاحظه اختصار و عدم مناسبت محل نبود، داستان آنها را به تفصيل نقل می‌كردم.

منبع: مفاتیح‌الجنان شیخ عباس قومی