داستان حسین(ع)؛ داستان انسان
داستان حسین(ع)، داستان انسان است، فراتر از تاریخ، تقویم و زمان و به حکم وفا و مواسات و غمخواری با آن حضرت، باید کارهایی را که مناسب این مصیبت بزرگ است، با نیت صادقانه و خالصانه و برای رضای خدا انجام دهیم.
به گزارش ایکنا از اصفهان، در یادداشتی به قلم حجتالاسلام مهرداد آقاشریفیان، مدیر گروه معارف اسلامی و دروس عمومی دانشگاه هنر اصفهان آمده است:
رمز قرآن از حسین آموختیم
ز آتش او شعلهها افروختیم
تار ما از زخمهاش لرزان هنوز
تازه از تکبیر او ایمان هنوز
اى صبا! اى پیک دورافتادگان!
اشک ما بر خاک پاک او رسان
(اقبال لاهوری)
درست است که ماه محرم یکی از ماههای تقویم قمری بهشمار میرود، ولی برای ما مسلمانان (و شاید هر کس با حسین(ع) آشنایی پیدا کند) نقشی فراتر از زمان، تاریخ و تقویم دارد؛ گویا داستان حسین(ع)، داستان انسان است، فراتر از تاریخ، تقویم و زمان. در این مجال و در آغاز ماه محرم، بر آن هستیم تا داستان حسین(ع) را در چند فصل مرور کنیم.
فصل اول: اعمال و آداب ماه محرم
برشهایی از مراقبات ماه محرم در بیان عارف، فقیه و اخلاقی سترگ، میرزا جواد آقا ملکی تبریزی (وفات 1305 ه.ش) از کتاب المُراقبات.
دهه اول محرم ـ حزن و اندوه
1ـ سزاوار است حالِ دوستان آل محمد(ص) به حكم دوستى، وفا و ايمان به خداوند و رسول اکرم(ص)، در دهه اول محرم تغيير نموده و در دل و سيماى خود، آثار اندوه و درد اين مصيبتهاى بزرگ و دردناک را آشكار نمايند. بايد مقدارى از لذایذ زندگى را ترك نموده و مانند كسى باشند كه پدر يا فرزند خود را از دست داده است.
2ـ حال اگر كسى نتواند در تمام دهه اول، اين مراقبتها را انجام دهد، بايد در روز تاسوعا، عاشورا و شب يازدهم محزون باشد؛ و روز عاشورا را روز گريه و اندوه خود قرار دهد و نيز در دهه اول، هر روز امام حسين(ع) را با زيارت عاشورا زيارت نمايد و اگر مىتواند، مراسم عزادارى آن حضرت را در منزل خود با نيتى خالص برپا نمايد و اگر نمىتواند، در مساجد يا منازل دوستانش به برپايى اين مراسم كمک كرده و هر روز مقدارى از اوقات خود را در مكانهاى عمومى به عزادارى بپردازد.
3ـ درد و اندوه سختيها و مصيبتهايى كه بر پیکر مبارک حضرت امام حسین(ع) و بر دل اهلبيت محترم او وارد شد و هتک حرمت ظاهرى او، انسان را مىكُشد، بهخصوص تشنگى و شهيد شدن اهلبيت و اسارت حرمش؛ گويا او با محبوبش پيمان بسته بود که برای خوشنودى او كشته شدن را با انواع آن از قبيل سر بريدن، كشتن از زير گلو، كشتن با شكنجه و با گرسنگى و تشنگى و اندوه، تحمل كند، ولى با اين همه مصائب، شادمانى و نشاطى به لحاظ آشكار شدن نورهاى زيبايى و عظمت خداوند و شوق ديدار با او و رسيدن به ذات مقدسش، به او مىرسيد كه آن سختيها را آسان مىنمود، بلكه سختى آن را به لذت تبديل مىکرد.
4ـ بنابراين دوستانِ سیدالشهداء بايد كارهايى را كه مناسب اين مصيبت بزرگ است، بهخاطر مواسات و غمخواری با آن حضرت در اين مصيبت انجام دهند؛ بهگونهاى كه گويا اين مصيبت بر خود، عزيزان و فرزندان يا خويشان آنان وارده شده است، زيرا امام(ع) بهفرموده پیامبراکرم(ص) سزاوارتر از آنان نسبت به خودشان مىباشد و از این نظر كه او اين مصيبتها را پذيرفت و وجود شريفش را فداى پيروان خود نمود تا آنها را از عذاب دردناك رهايى بخشد. فرزندان و عزيزان خود را يتيم نموده، به اسارت حرم خود، رضايت داده تا پيروانش را از گمراهى و پيروى گمراهان، نجات داده و بدين وسيله آنان را از گناهان بزرگ و آتش رهايى بخشد؛ پيروانش را از تشنگى روز قيامت رهانيده و از جامهایی که با مُشك مُهر شده است، به آنها بنوشاند. «اللّهُمَّ، إنّي أشهَد أنَّهُ ... بَذَلَ مُهجَتَهُ فيكَ لِيَستَنقِذَ عِبادَكَ مِنَ الجَهالَةِ و حَيرَةِ الضَّلالَةِ».
5ـ بنابراين به حكم وفا و مواسات كه از صفات عالى انسانى محسوب میشود، لازم است همان چيزى را كه امام(ع) به آنان عنايت كرده، آنان نيز به امام حسین(ع) تقديم نموده و همانگونه كه امام، خود را فداى آنها نمود، آنان نيز خود را فداى او نمايند و حتى اگر چنين كارى را نيز انجام دهند، باز هم بهخوبى با او مواسات ننمودهاند.
6ـ نيز با گفتارى صادقانه و با زبانِ حال بگويد: آقاى من! كاش بهجاى تو تمام اين بلاها بر سر من آمده و فداى تو مىشدم! كاش خويشان و فرزندان من بهجاى خويشان و فرزندان تو كشته و اسير مىشدند! كاش تير حرمله ـ كه لعنت خدا بر او باد ـ سر شيرخوار مرا مىبريد! كاش فرزندم، على بهجاى فرزند تو قطعه قطعه مىشد! كاش جگر من از شدت تشنگى تكه تكه مىشد! كاش از شدت تشنگى دنيا بر چشمم تيره و تار مىشد! كاش من درد اين جراحتها را تحمل مىنمودم! كاش آن تير به گلوى من مىنشست و جان مرا مىگرفت! كاش خويشان تو در خوارى و ذلت نمىافتادند! كاش وارد آتش شده و شكنجه مىشدم، ولى اين مصيبتها به شما وارد نمىشد.
7ـ آنچه بسیار مهم است، رعايت اخلاص است. باید مراقب باشیم اين كارها را بهخاطر رسم و عادت انجام نداده و سعى كنيم با نيتى خالص و براى رضاى خدا انجام دهیم و در خلوص خود نيز صادق باشيم، زيرا كار كوچكى كه با نيت خالصانه و صادقانه همراه باشد، بهتر از كارهاى زيادى است كه خلوص و صداقت در آن نباشد؛ بدان، صدق در اخلاص فقط با لطف خاص خداوند در بندگانش بهوجود مىآيد؛ در هنگام انجام اعمال نيز بايد مواظب بود كه ريا و دوستىِ ستايشِ مردم در نيت وارد نشود.
8ـ از جمله چيزهايى كه تأكيد شده، اين است كه شب عاشورا تا صبح، نزد قبر امام حسين(ع) بماند. روايت است كسى كه در شب عاشورا، امام حسين(ع) را زيارت نمايد و تا صبح در كنار قبر او بماند، خداوند در روز قيامت او را برمىانگيزد، در حالي كه آغشته به خون امام حسين(ع) است، يا خداوند را در روز قيامت ديدار مىكند، در حالي كه آغشته به خون خود مىباشد.
انتهای پیام
