آثار استاد جزیزاده شعر خاموش است
یک نگارگر پیشکسوت اصفهانی با بیان اینکه استاد جزیزاده، هنرمندی صاحب قلم و سبک منحصر بهفرد بود، گفت: نقاشیهای ایشان را میتوان شعر خاموش دانست؛ آثاری که مفاهیم بلند ادبی را در قالب تصویر بازآفرینی میکرد.
رضا بدرالسماء، نگارگر پیشکسوت اصفهانی در گفتوگو با خبرنگار ایکنا از اصفهان، بهمناسبت چهلمین روز درگذشت زندهیاد، امیرهوشنگ جزیزاده، درباره شخصیت این هنرمند برجسته نگارگری اظهار کرد: در طول سالهای تدریس، هنرجویان بسیاری آموزش دادم و همواره تلاش کردم تا دانستهها و تجربیاتم را بیدریغ در اختیار علاقهمندان قرار دهم. استاد جزیزاده نیز چنین روحیهای داشت؛ حتی پس از بازنشستگی، با رویی گشاده تجربیات خود را در اختیار هنرمندان جوان قرار میداد و هیچگاه دانش خود را محدود به خود نگه نمیداشت.
وی با اشاره به آثار این هنرمند بیان کرد: آثار متعددی از ایشان در حوزه نگارگری سنتی ایرانی بر جای مانده است. همچنین، در زمینه طراحی برای معماری و نقوش فرش نیز فعالیت داشت. استاد جزیزاده در زمان حیات چندان در پی فروش آثار خود نبود و امروز مجموعهای ارزشمند از آثارشان باقی مانده است.
این هنرمند نگارگری درباره ویژگیهای اخلاقی استاد جزیزاده گفت: یکی از برجستهترین خصوصیات ایشان، اخلاق نیکو و تواضع کمنظیرشان بود. هر فردی که حتی یک بار با ایشان همصحبت میشد، آن دیدار را فراموش نمیکرد. استاد بسیار شیرینسخن، خوشرفتار و متواضع بود، بهگونهای که از ظاهر ساده و رفتار بیتکلفشان نمیشد به جایگاه والای هنریشان پی برد.
سبک منحصر بهفرد و هویت مستقل آثار استاد جزیزاده
وی در پاسخ به این پرسش که برجستهترین ویژگی هنری استاد جزیزاده چه بود، تصریح کرد: ایشان صاحب قلم و سبک منحصر بهفرد بود. هرچند از سنتهای پیشین نگارگری الهام میگرفت، اما آثارشان تقلیدی نبود و هویت مستقل داشت. بیشتر آثار استاد با الهام از ادبیات فارسی و اشعار شاعرانی چون حافظ، سعدی، خیام و مولانا خلق شده است. درواقع، نقاشیهای ایشان را میتوان شعر خاموش دانست؛ آثاری که مفاهیم بلند ادبی را در قالب تصویر بازآفرینی میکرد.
بدرالسماء ادامه داد: تفاوت نگاه من با ایشان در این بود که پس از انقلاب اسلامی تلاش کردم رویدادهای معاصر و مفاهیم مرتبط با زمانه، از جمله دفاع مقدس و مسائل روز جامعه را نیز وارد عرصه نگارگری کنم؛ اما تمرکز اصلی آثار استاد جزیزاده بیشتر بر مضامین ادبی و فرهنگی کلاسیک بود.
وی درباره تأثیرگذاری استاد جزیزاده بر همدورهایها و نسلهای بعدی بیان کرد: بیتردید نقش آموزشی ایشان بسیار تعیینکننده بود. وقتی استادی در عرصه هنر الگو میشود، شاگردان نیز همان مسیر را ادامه میدهند و اینگونه یک جریان هنری تداوم مییابد. هنرستان هنرهای زیبای اصفهان در دوره مدیریت استاد جزیزاده، یکی از مهمترین مراکز پرورش هنرمندان نگارگر بود و آثار و شیوه آموزشی آن دوره هنوز نیز قابل مشاهده است.
یادآور میشود، زندهیاد امیرهوشنگ جزیزاده، دارای نشان درجه یک هنری و استاد پیشکسوت نگارگری، 18 دیماه 1404 پس از سالها فعالیت هنری، دار فانی را وداع گفت.
انتهای پیام
