ایران؛ سرفراز در میانه طوفان

همیشه همین بوده است. انگار دست تقدیر به گونه‌ای رقم خورده است که نام ایران بنشیند بر صفحه قلب‌های مردمان جهان تا ماندگار شود و بر حیرت همگان بیفزاید. مردم همه جای دنیا تعریف متفاوتی از ترس در مقابل دشمن دارند. اینان وقتی احساس خطر می‌کنند به آغوش پناهگاه پناه می‌برند تا خود را در آن پنهان کنند.

مردم شجاع ایران اما انگار از جنس دیگری هستند و با مردم تمام دنیا فرق دارند. مردمانی هستند سرسخت، صبور، احساسی و به شدت وطن‌دوست. همین است که اگر احساس کنند دشمنی خاک سرزمینشان را تهدید می‌کند با وجود تمام اختلافات با هم متحد می‌شوند و برای نجات وطن حتی از جان هم می‌گذرند‌.

از همین رو روانشناسی این مردم از جان گذشته حتی در هنگامه جنگ نیز جور دیگری معنا می‌شود و شاید همین سینه فراخ و صبر سترگ آنان است که تحولات سخت زمانه را بر ایشان جاری می‌کند و مدام آنان را در معرض امتحان‌های بزرگ و سنگین قرار می‌دهد؛ امتحاناتی سخت و تکان‌دهنده در مثل شبیه باد اما در مقابل مردمانی سرسخت، محکم، ایستاده و سرفراز به قدرت سرو.

اما، این روزها که باز هم یک جنگ تحمیلی دیگر ایران‌مان را احاطه کرده است، فضای تمام کشور ملتهب است و هر آن کسی که دل در گرو مهر ایران دارد نگران وطن است. کشور آبستن اتفاقات مهمی است و تمام منطقه و جهان چشم دوخته‌اند به ایران ما و ما نگران و اندیشناک از آینده ایران.

خیابان‌های شهر شلوغ شده است گویی سنگر اصلی دفاع از وطن نه در مقر فرماندهی که همین جاست. میان خیل عظیم جمعیت عاشقان وطن، میان این دست‌های متحد، این قلب‌های نزدیک به هم، میان صدای فریادهای محکمی که قوت قلب دوستان و مایه ترس دشمنان است.

ما ایرانیان این روزها و شب‌ها داریم باشکوه‌ترین احساس دلبستگی به وطن را تجربه می‌کنیم اما با این حال نگرانیم و دل توی دلمان نیست و انگار غم وطن دارد روی قلبمان سنگینی می‌کند، صبح‌ها به امید ایران از خواب بیدار می‌شویم و شب‌ها نیز با خدا نجوا می‌کنیم و سر بر آستان حضرت حق از صمیم قلب یک‌صدا استغاثه کرده و بر زبان جاری می‌کنیم؛

خدا کند که بمانی وطن، خدا کند که این پرچم‌های برافراشته که به نام تو و در آرزوی تو در خیابان‌‌های شهر از عبور اتومبیل‌ها به اهتزار درآمده‌اند، آن بوق ممتد ماشین‌ها، آن فریاد الله‌اکبر‌ها، قدرت این قلب‌های عاشق تو را نگه دارد.

خدا کند که این اتحاد و انسجام نا‌گسستنی، این همنوایی شبانه، این ولوله‌ای که برای خواستنت در دل‌ها غوغا به پا کرده است و این پیکرهای پاکی که برای آزاد ماندنت در سنگر دفاعی وطن چون لاله‌های عاشق هر روز بر زمین و دریا می‌افتند و در خون خود می‌غلطند و نام شهید بر خود می‌گیرند تو را از شر اهریمنان محفوظ نگاه دارد.

خدا کند که این اشک‌ها در رثای تو، این خنده‌های حاصل از اتحاد، این شب‌پیمایی‌ها، صدای بلندگوها، این دل توی دل نبودن‌ها و این امیدها در سنگر دل‌ها تو را نجات دهد، خدا کند که دور باشی از اندیشه پلید آن‌هایی که شب‌ها به هنگام خواب خیالات خام می‌بینند و در اندیشه تجزیه تواند. خدا کند که یکی از این تیرهای دعا که از هزاران کرانه، روان کرده‌ایم کارگر افتد و پابرجا بمانی ای وطن.

خدا کند که جنگ خیلی زود تمام شود و بعد از انتقام سنگین جشن پیروزی را با هم بگیریم. به یاد همه شهدا، این روح‌های بزرگی که جانشان را فدا کردند برای امنیت دگران، به یاد گل‌های پرپر شده وطنم ایران، به یاد خنده‌های دختران دبستانی میناب. 

خدا کند که در امان باشی و سلامت و پابرجا. باز هم روزهای خوش خنده را ببینی، به دخترکان میناب لبخند بزنی، برای فرزندانت مادر باشی و دوباره در کنار یکدگیر زندگی را از سر بگیریم و با هم زمزمه کنیم: «در روح و جان من می‌مانی ای وطن».

زهرا طالبیان شریف، خبرنگار ایکنای خراسان رضوی