«بچهها با من»؛ نقشآفرینی یک نوجوان در شبهای موکب
ثنا محمدنورزاده، نوجوان ۱۶ ساله در اجتماعات شبانه دفاع از وطن، داوطلبانه در موکب مردمی چهارراه حمزه اصفهان، با نقاشی، بازی و کاردستی، میزبان کودکان شده است.
به گزارش خبرنگار ایکنا از اصفهان، موکبهای مردمی دفاع از وطن، جلوهای از وطنپرستی، همدلی و احساس مسئولیت اجتماعی هستند؛ جایی که هر کس به اندازه توان، تخصص و علاقه خود گوشهای از کار را برعهده میگیرد. یکی در بخش پذیرایی خدمت میکند، دیگری در برنامههای فرهنگی و اجتماعی نقش دارد و نوجوانی هم سهم خود را در سرگرمکردن و همراهی با کودکان پیدا میکند.
یکی از همین موکبها در چهارراه حمزه بخشی از فعالیتهای خود را به کودکان اختصاص داده؛ جایی که ثنا محمدنورزاده، نوجوان ۱۶ ساله، شبهای بسیاری است که داوطلبانه مربی بچههای کمتر از هشت سال شده و با نقاشی، اوریگامی، بازیهای فکری و...، حضور در موکب را برای کودکان لذتبخش کرده است.
ثنا محمدنورزاده از پنجم مردادماه به جمع خادمان این موکب پیوسته و مسئولیت بخش نقاشی و بازی کودکان کمتر از هشت سال را برعهده گرفته؛ بخشی که حالا برای بسیاری از کودکانی که همراه خانوادههایشان به این اجتماع شبانه میآیند، به پاتوقی برای بازی و یادگیری تبدیل شده است.
او درباره شروع فعالیتش میگوید: «به من گفتند برای بچهها مربی میخواهند. من هم با علاقه قبول کردم. برای این کار هیچ هزینهای دریافت نمیکنم و کاملاً داوطلبانه آمدهام. خانوادهام هم خیلی حمایتم کردند و گفتند اگر دوستش داری، حتماً انجامش بده.»
سهم من از این اجتماعات مردمی، بچهها هستند
ثنا که معمولاً از ساعت 21:۳۰ تا 23 در موکب حضور دارد، تلاش میکند برنامه کودکان به فعالیتی ثابت محدود نباشد. او میگوید: «سعی میکنم برنامه را تقسیمبندی کنم تا بچهها حوصلهشان سر نرود. بعضی شبها برایشان اوریگامی درست میکنم و یادشان میدهم. هر بار هم یک چیز متفاوت؛ مثلاً یک شب هویج، یک شب جوجه، پرنده، قایق یا تاج. بعد از اینکه کاردستیشان آماده شد، اگر وقت داشته باشیم، آن را تزئین میکنند.»
پس از آن نوبت نقاشی، رنگآمیزی و بازیهای فکری است. ثنا درباره نحوه تعاملش با کودکان میگوید: «نقاشیهای خامی داریم که روی کاغذ چاپ شده و بچهها آنها را رنگآمیزی میکنند. خودم هم کنارشان مینشینم و کمکشان میکنم. اینطور نیست که من فقط نظارهگر باشم. خودم را همسطح آنها میکنم تا راحت باشند و بتوانند با من ارتباط بگیرند.»
بچههای حاضر در این بخش عمدتاً سه تا هشت سالهاند و دختر و پسر در کنار یکدیگر در فعالیتها شرکت میکنند. برای کودکان بزرگتر نیز بخش جداگانهای برای استفاده از بازیهای فکری در نظر گرفته شده است. ثنا میگوید گاهی از روی رفتار بچهها متوجه میشود که دیگر زمان نقاشی و کاردستی نیست: «بعضی وقتها میبینم بچهها دیگر حوصله نقاشی یا بازی فکری را ندارند و دلشان میخواهد جنبوجوش داشته باشند. آن موقع بازیهای حرکتی و گروهی انجام میدهیم. مثلاً سنگ، کاغذ، قیچی یا بازیهایی که به تحرک بیشتری نیاز دارد.»
بازیهای فکری نیز بخش دیگری از این برنامه است. به گفته او، در موکب بازیهای متنوعی برای کودکان تدارک دیده شده که هرکدام مهارتی را تقویت میکند؛ از سرعت عمل و دقت گرفته تا تمرکز و قدرت مشاهده. ثنا نهتنها در قامت یک مربی، بلکه در نقش یک همبازی نیز در بازیها مشارکت دارد و چنین میگوید: «من با بچهها بازی میکنم. نمیخواهم فقط نقش مربی را داشته باشم و از دور نگاهشان کنم. حتی گاهی خودم هم میبازم. وقتی یکی از بچهها برنده میشود، سعی میکنم بقیه هم تشویقش کنند و به او بگویند آفرین. دوست ندارم فضای بازی طوری باشد که بچهای از بردن دوستش ناراحت شود.»
دفاع از وطن، هرکس به اندازه توانش
حضور ثنا در این موکب، بخشی از همان مشارکت مردمی است و هرکس تلاش میکند سهمی از آن را برعهده بگیرد. برای او این سهم، نه حضور در بخشهای اجرایی موکب، بلکه ساختن ساعاتی آرام و شاد برای کودکانی است که همراه خانوادههایشان در اجتماعات شبانه دفاع از میهن حضور پیدا میکنند. او درباره این تجربه میگوید: «خیلی حس خوبی دارم. احساس میکنم کار مفیدی انجام میدهم. شاید خیلی بزرگ نباشد، ولی خوشحالم که وقتم اینجا و در کنار بچهها میگذرد و میدانم بیکار نبودهام و تلاشی کردهام.»
در این میان، خانواده نیز از حضور او حمایت کردهاند. ثنا میگوید خانوادهاش او را تشویق کردهاند که این تجربه را ادامه دهد و آن را فرصتی برای یادگیری و پیشرفت خودش بداند. برای ثنا، رابطه با کودکان یکطرفه نیست. خودش میگوید: «این فقط من نیستم که به بچهها چیزی یاد میدهم؛ خودم هم از آنها خیلی چیزها یاد گرفتهام. کار با بچههای کوچک را خیلی دوست دارم.»
او از حسی میگوید که پس از پایان کار موکب و هنگام برگشت به خانه دارد: «وقتی آخر شب به خانه برمیگردم، به جای اینکه احساس کنم خستهام، انگار تازه انرژی گرفتهام. با اینکه آخر شب است، حس میکنم تازه روزی جدید برایم شروع شده.»
زینب که دانشآموز کلاس چهارم است، هر چند وقت یکبار برای کمک به ثنا میآید؛ وسایل مورد نیاز را فراهم و در مدیریت جمع کودکان به او کمک میکند. ثنا میگوید: «وقتی بچهها دورم جمع هستند و دستم بند است، اگر چیزی لازم داشته باشم، زینب کمکم میکند و برایم میآورد.»
پیش از حضور ثنا نیز برای مدت کوتاهی، برنامههایی برای سرگرمی کودکان در موکب اجرا شده بود، اما این برنامهها منسجم و مستمر نبود. با آمدن او، بخش نقاشی و بازی کودکان شکل مشخصتری پیدا کرده است. اکنون در گوشهای از این اجتماع شبانه، میان رفتوآمد و پرچمگردانی عاشقان ایران، شنیدن شعارهای حمایت از وطن و فعالیتهای گوناگون موکب، صدای بچهها هم به گوش میرسد؛ صدای شادی کودکانی که مشغول رنگآمیزی، ساختن یک کاردستی یا رقابت در یک بازی فکری هستند. ثنا درباره آرزویش برای این بچهها فقط یک جمله دارد: «امیدوارم مربی سختگیری نبوده باشم و این شبها برایشان خاطره خوبی شده باشد.»
حضور در موکبها و انجام اقداماتی که هر چند کوچک به نظر برسد، چهره مردمی اجتماعات شبانه را شکل میدهد؛ جایی که هرکس به اندازه توانش، خدمتی برعهده میگیرد و ثنا در این شبها، سهم خودش را با مداد رنگی، کاغذ، بازی و لبخند کودکان ادا میکند.
