ولايتمداری؛ نقطه ثقل القاب حضرت اباالفضل(ع)
يك كارشناس مسائل مذهبی با تأكيد بر اينكه صفت ولايتمداری در حضرت عباس(ع) از ساير صفات او پررنگتر است، گفت اين صفت در ايشان بهقدری برجسته بود كه ساير صفات او را تحت تأثير قرار داده و نقطه محوری القاب ديگر قرار گرفته است.
گروه انديشه: يك كارشناس مسائل مذهبی با تأكيد بر اينكه صفت ولايتمداری در حضرت عباس(ع) از ساير صفات او پررنگتر است، گفت: اين صفت در ايشان بهقدری برجسته بود كه ساير صفات او را تحت تأثير قرار داده و نقطه محوری القاب ديگر قرار گرفته است.
حجتالاسلام علی سپهری، كارشناس مسائل مذهبی در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه زنجان، با اشاره به اينكه ويژگیهای برجسته انسان به القاب او تبديل میشوند، گفت: حضرت ابوالفضل(ع) با دارا بودن ويژگیهای فراوان شخصيتی و تأثيرگذار بودن آنان در وی، اين ويژگیها را در خود پرورش داده و آنها را تبديل به صفت و لقب خود كرده است.
وی افزود: ايشان علاوه بر اينكه «بابالحوائج» و پناهگاه تمامی مستضعفان است، «عباس» و دارای جذبه و عبوس در مقابل دشمنان اسلام و پيامبر اكرم(ص) نيز هست.
اين كارشناس مسائل مذهبی با تأكيد بر اينكه صفت «ولايتمداری» در حضرت عباس(ع) از ساير صفات او پررنگتر است، ابراز كرد: اين صفت در ايشان بهقدری برجسته بود كه ساير صفات او را تحت تأثير قرار داده و نقطه محوری القاب ديگر قرار گرفته است.
حجتالاسلام سپهری ولايتپذيری را يكی از اصول و پندهای قانون اساسی كشور دانست و اظهار كرد: التزام علمی و عملی به اين اصل قانون اساسی در قانون اساسی كشور مورد تأكيد قرار گرفته است.
وی تصريح كرد: حضرت اباالفضل(ع) در روز عاشورا نيز مخالف خواستههای دل خود عمل كرده و در حالیكه رشادت، وی را به سمت ميادين نبرد برای انتقامگيری هدايت میكرد، بر روی اين خواهش درونی خود پا گذاشته و در راستای امر ولی خود، برای سيراب كردن كودكان به سمت القمه رفت.
اين كارشناس مسائل مذهبی با تأكيد بر اينكه زمينه اصلی بروز و ظهور ولايتمداری حضرت عباس(ع)، سرزمين كربلا و روز عاشورا بود، عنوان كرد: پس فرستادن اماننامه شمر نيز زمينهای جهت به منصه ظهور گذاشتن و اثبات ولايتمداری ايشان بود.
حجتالاسلام سپهری فضای خانواده را در پرورش صفات حسنه در فرزندان مؤثر دانست و خاطرنشان كرد: اينكه پدر حضرت اباالفضل(ع)، دومين شخصيت جهان تشيع پس از پيامبر اكرم(ص) بود و شخصيت ممتازی همچون امالبنين(س) او را در دامان خود پرورش داده بود، در پرورش شخصيت ايشان بیتأثير نبود.
وی در پايان، ادامه داد: ادب و احترامی كه امالبنين(س) در مراحل مختلف زندگی خود نسبت به امام علی(ع) و فرزندان حضرت زهرا(س) ابراز می كرد، سبب پرورش شخصی همچون حضرت عباس(ع) شد كه حتی در راه رفتن نيز از ولی خود كه امام حسين(ع) بود، پيشی نمیگرفت.
