نبود دغدغه اثرپذيری از قرآنيون در سطح اجتماع؛ از موانع نقشآفرينی جامعه قرآنی
گروه انديشه: علاوه بر آموزش نديدن اعضای جامعه قرآنی برای اثرگذاری در محيط اجتماعی، نبود دغدغه اثرپذيری از قرآنيون در سطح عموم افراد جامعه و ايجاد نشدن زمينههای اين امر و بیتفاوتی نسبت به فرهنگ قرآنی از موانع نقشآفرينی جامعه قرآنی است.
حجتالاسلام و المسلمين فتحالله نجارزداگان، استاد دانشگاه تهران و مفسر قرآن، در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا)، درباره رسالتها و وظايف اجتماعی و سياسی جامعه قرآنی گفت: يكی از رسالتهای كسانی كه در عالیترين رتبه جامعه قرآنی قرار گرفتهاند، اين است كه راهكاری بينديشند كه كسانی كه میخواهند وارد جامعه قرآنی شوند حداقلهايی را از هدايتگری و بصيرت سياسی به صورت عملياتی و اجرايی فرابگيرند و فقط به مباحث نظری و ذهنی و نظريهپردازی اكتفا نكنند.
نجارزداگان با بيان اين كه در شرايطی غير از اين بايد سطح توقع را از جامعه قرآنی كم كرد، اظهار كرد: در صورتی كه افراد جامعه قرآنی پرورش لازم را نيافته باشند، نمیتوان گفت كه كسی كه با قرآن سر و كار دارد لزوماً قرآنی میانديشد و قرآنی رفتار میكند و اين مسئله نمونههای فراوانی هم در تاريخ دارد.
وی علت اين امر را فاصله ميان دانستن و خواستن عنوان كرد و گفت: نمونه بارز كسی كه رفتار و انتخابی برخلاف دانستههای خود دارد، شيطان است كه خدای رب العالمين را میشناسد ولی نمیخواهد تسليم باشد.
اين مفسر قرآن با اشاره به اين كه بسياری از آموزههای قرآن در قالب انذار و تبشير، برای خواستن و عمل كردن است و نه برای دانستن، عنوان كرد: به نظر من بايد از قرآن الگو بگيريم و اولين كاری كه میكنيم اين باشد كه جامعه قرآنی را با همان محركهای قرآن به سمت خواستن ببريم؛ يعنی آن محركها را برای جامعه قرآنی شفاف و تدوين كنيم و بگوئيم كه آتش دوزخ شوخی نيست و جدی است ولو اين كه قرآنی باشی و حافظ قرآن باشی و بهشت خدا هم با تمام نعمتها و زيبايیهای آن قطعی است.
نجارزداگان ادامه داد: اگر اين مسئله نهادينه شود، آن وقت فرد آن چه را كه میداند تبديل به عمل میكند و وقتی كه تبديل به عمل شد در اين مرحله میتوانيم توقع داشته باشيم كه يك عضو جامعه قرآنی به عنوان يك الگوی قرآنی در مسائل سياسی و موضعگيریهای خود جانب عدالت را رعايت كند و در جهت برپايی قسط عمل كند.
وی اظهار كرد: در واقع جامعه قرآنی ابتدا بايد آن چيزی را كه قرآن نشان میدهد، از معرفتها و دانشهای قرآنی، فرا گرفته و اين دانايی با محركهايی كه خود قرآن دارد تبديل به خواستن شود؛ در اين شرايط فرد متوجه مسئوليت خود خواهد شد و شخص عملاً قرآنی میشود و قرآن در زندگی او تجلی پيدا میكند. اما در شرايط فعلی اعضای جامعه قرآنی در مرحله شخصی و فردی خود دچار مشكل هستند.
نجارزداگان اين را كه افراد هنوز به ضرورت زندگی با قرآن پی نبردهاند به عنوان يكی از موانع تأثيرگذاری قرآن و جامعه قرآن در عرصه سياسی و اجتماعی ذكر كرد و گفت: علاوه بر آموزش نديدن اعضای جامعه قرآنی برای اثرگذاری در محيط اجتماعی، نبود دغدغه اثرپذيری از قرآنيون در سطح عموم افراد جامعه و ايجاد نشدن زمينههای اين امر و بیتفاوتی نسبت به فرهنگ قرآنی از موانع اثرگذاری جامعه قرآنی است.
استاد دانشگاه تهران راهكار ايجاد زمينهها را در همان توجه دادن به تبشيرها و انذارهای قرآن دانست و گفت: اين امر میتواند از طرق مختلف و به وسيله فيلم، داستان، سخنرانی و از طريق سايتها و رسانههای مختلف انجام شود و در صورتی كه فرد بداند كه آن چه غير از هدايت قرآن است ضلالت است و نتيجه پشت كردن به قرآن سقوط و رنج و زجر و كيفر ابدی است، به دنبال كسانی كه قرآنی هستند خواهد دويد و از آنها نسخه میطلبد.
وی اضافه كرد: بنابراين هم در جانب جامعه قرآنی نتوانستهايم و بلد نبودهايم كه اعضای اين جامعه را به گونهای تربيت كنيم كه اثرگذار باشند و هم در جانب جامعه اثرپذير نتوانستهايم طرحی ارائه كنيم كه افراد اين جامعه ضرورت زندگی با قرآن را همچون كسی كه ضرورت زندگی با آب را لمس میكند، لمس كنند.
نجارزداگان با بيان اين كه در شرايطی غير از اين بايد سطح توقع را از جامعه قرآنی كم كرد، اظهار كرد: در صورتی كه افراد جامعه قرآنی پرورش لازم را نيافته باشند، نمیتوان گفت كه كسی كه با قرآن سر و كار دارد لزوماً قرآنی میانديشد و قرآنی رفتار میكند و اين مسئله نمونههای فراوانی هم در تاريخ دارد.
وی علت اين امر را فاصله ميان دانستن و خواستن عنوان كرد و گفت: نمونه بارز كسی كه رفتار و انتخابی برخلاف دانستههای خود دارد، شيطان است كه خدای رب العالمين را میشناسد ولی نمیخواهد تسليم باشد.
اين مفسر قرآن با اشاره به اين كه بسياری از آموزههای قرآن در قالب انذار و تبشير، برای خواستن و عمل كردن است و نه برای دانستن، عنوان كرد: به نظر من بايد از قرآن الگو بگيريم و اولين كاری كه میكنيم اين باشد كه جامعه قرآنی را با همان محركهای قرآن به سمت خواستن ببريم؛ يعنی آن محركها را برای جامعه قرآنی شفاف و تدوين كنيم و بگوئيم كه آتش دوزخ شوخی نيست و جدی است ولو اين كه قرآنی باشی و حافظ قرآن باشی و بهشت خدا هم با تمام نعمتها و زيبايیهای آن قطعی است.
نجارزداگان ادامه داد: اگر اين مسئله نهادينه شود، آن وقت فرد آن چه را كه میداند تبديل به عمل میكند و وقتی كه تبديل به عمل شد در اين مرحله میتوانيم توقع داشته باشيم كه يك عضو جامعه قرآنی به عنوان يك الگوی قرآنی در مسائل سياسی و موضعگيریهای خود جانب عدالت را رعايت كند و در جهت برپايی قسط عمل كند.
وی اظهار كرد: در واقع جامعه قرآنی ابتدا بايد آن چيزی را كه قرآن نشان میدهد، از معرفتها و دانشهای قرآنی، فرا گرفته و اين دانايی با محركهايی كه خود قرآن دارد تبديل به خواستن شود؛ در اين شرايط فرد متوجه مسئوليت خود خواهد شد و شخص عملاً قرآنی میشود و قرآن در زندگی او تجلی پيدا میكند. اما در شرايط فعلی اعضای جامعه قرآنی در مرحله شخصی و فردی خود دچار مشكل هستند.
نجارزداگان اين را كه افراد هنوز به ضرورت زندگی با قرآن پی نبردهاند به عنوان يكی از موانع تأثيرگذاری قرآن و جامعه قرآن در عرصه سياسی و اجتماعی ذكر كرد و گفت: علاوه بر آموزش نديدن اعضای جامعه قرآنی برای اثرگذاری در محيط اجتماعی، نبود دغدغه اثرپذيری از قرآنيون در سطح عموم افراد جامعه و ايجاد نشدن زمينههای اين امر و بیتفاوتی نسبت به فرهنگ قرآنی از موانع اثرگذاری جامعه قرآنی است.
استاد دانشگاه تهران راهكار ايجاد زمينهها را در همان توجه دادن به تبشيرها و انذارهای قرآن دانست و گفت: اين امر میتواند از طرق مختلف و به وسيله فيلم، داستان، سخنرانی و از طريق سايتها و رسانههای مختلف انجام شود و در صورتی كه فرد بداند كه آن چه غير از هدايت قرآن است ضلالت است و نتيجه پشت كردن به قرآن سقوط و رنج و زجر و كيفر ابدی است، به دنبال كسانی كه قرآنی هستند خواهد دويد و از آنها نسخه میطلبد.
وی اضافه كرد: بنابراين هم در جانب جامعه قرآنی نتوانستهايم و بلد نبودهايم كه اعضای اين جامعه را به گونهای تربيت كنيم كه اثرگذار باشند و هم در جانب جامعه اثرپذير نتوانستهايم طرحی ارائه كنيم كه افراد اين جامعه ضرورت زندگی با قرآن را همچون كسی كه ضرورت زندگی با آب را لمس میكند، لمس كنند.
