هفدهمين همايش بزرگداشت ملاصدرا/ 8
امكان تحول در مديريت و سبك زندگی با پژوهش در جوانب عملی انديشه ملاصدرا
گروه انديشه: حكمت متعاليه از اين جهت كه حكمت است، سياست و مديريت خاص خود را داراست و قطعاً اين امكان وجود دارد كه پژوهش و اثرپذيری از چارچوب انديشه ملاصدرا، كه مبتنی بر اعتقاد و باور به يك نظم و انسجام متعالی و عقلانی معنابخش به زندگی است، نحوه مديريت ما و سبك زندگی ما را متحول كند.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، طوبی كرمانی، دانشيار و عضو هيئت علمی دانشگاه تهران، در هفدهمين همايش بزرگداشت ملاصدرا با موضوع «فلسفه و راه زندگی» كه صبح امروز، يكم خردادماه به همت بنياد حكمت اسلامی صدرا با حضور متفكران، انديشمندان و پژوهشگران و در محل مجتمع آدينه برگزار شد، به بيان مباحثی در باب فلسفه و مديريت و سبك زندگی پرداخت.
كرمانی با اشاره به ضرورت وجود يك نظام مديريتی برای جوامع بشری از يك سو و شكلگيری و ارائه نظريههای مديريتی گوناگون بر مبنای انديشههای جهانشناسانه، انسانشناسانه و معرفتشناسانه مختلف از سوی ديگر، گفت: ما اگر بخواهيم با استفاده از انديشههای ملاصدرا نوعی مدل مديريتی را كه به عقيده ما بهترين مدل برای ايجاد بهترين شيوه زندگی است ارائه كنيم بايد بگوئيم كه اين نوع مديريت كه در ادبيات فلسفی ملاصدرا را بايد در حكمت عملی مورد نظر او جست كه گاهی به پيروی از گذشتگان، بر محور رئيس مدينه و گاهی بر اساس ادبيات دينی، بر محور ولايت طرح شده است.
وی ادامه داد: در نگاه ملاصدرا، تنها نظام فلسفی دينی است كه درصدد پیريزی مدل مديريتی بر محور وجود متعالی خداوند است. در واقع او در جهت احيای تمدن توحيدی است كه در آن عبوديت و توحيد محور هستی و زندگی قرار دارد و سبك و شيوه زيست در اين تمدن در راستای توحيد و عبوديت، با عناصر اعتدال و نظم و تقوی شكل پيدا میكند.
كرمانی با اشاره به هدفمندی آفرينش و معناداری زندگی در اين تمدن و اقتضای مديريت و زيست خاص آن، گفت: در اين تمدن توحيدی تلازم هميشگی ايمان و عمل صالح، حكايت از وابستگی مبانی نظری و عملی در ساختار اين تمدن توحيدی دارد. بر اين اساس بيان غايت دو حكمت عملی و نظری، به وضوح نشان از عدم انفكاك آنهاست به طوری كه ارتقای از حضيض نقص به سوی قله كمال و قرار در جوار قرب الهی، با هر يك از اين دو نوع حكمت بدون ديگری ميسر نخواهد شد.
وی بيان كرد: كاركرد حكمت عملی در فلسفه فيلسوفان مسلمان از جمله ملاصدرا، در نهايت در چارچوب اعتقاد به عالم ورای طبيعت و مجردات، مباشرت در عمل خير و انتظام نظام معاش و بالاخره نجات در معاد شكل میگيرد. اين نتيجه به اين صورت محقق میشود كه در پايان، نفس اختيار تام بدن را در دست گرفته و بدن كاملاً منقاد و مطيع نفس میشود و تخلق به اخلاق الله در نتيجه حاكميت عقل عملی بر نفس انسان محقق میشود.
وی در ادامه با بيان اين كه جهانبينی بدون جهانسازی جز سلسلهای از مفاهيم خشك و تجريدی نيست و ربطی به زندگی واقعی انسانها ندارد، عنوان كرد: به عقيده برخی، لزوم توجه به امر حكومت، سياست و مديريت به عنوان شاخهای از حكمت ملی تا آن جاست كه انسانی كه به كار سياست و مديريت نپردازد، شايسته صفت شهروند بیآزار نيست.
كرمانی در پايان با تأكيد بر ضرورت پژوهشهای گسترده در باب حكمت عملی در انديشه ملاصدرا، گفت: حكمت متعاليه از اين جهت كه حكمت است سياست و مديريت خاص خود را داراست و پژوهش در باب زوايای آن ضرورت جامعه ماست؛ چرا كه قطعاً اين امكان وجود دارد كه پژوهش و اثرپذيری از چارچوب انديشه ملاصدرا كه مبتنی بر اعتقاد و باور به يك نظم و انسجام متعالی و عقلانی معنابخش زندگی است، نحوه مديريت ما و سبك زندگی ما را متحول كند.
كرمانی با اشاره به ضرورت وجود يك نظام مديريتی برای جوامع بشری از يك سو و شكلگيری و ارائه نظريههای مديريتی گوناگون بر مبنای انديشههای جهانشناسانه، انسانشناسانه و معرفتشناسانه مختلف از سوی ديگر، گفت: ما اگر بخواهيم با استفاده از انديشههای ملاصدرا نوعی مدل مديريتی را كه به عقيده ما بهترين مدل برای ايجاد بهترين شيوه زندگی است ارائه كنيم بايد بگوئيم كه اين نوع مديريت كه در ادبيات فلسفی ملاصدرا را بايد در حكمت عملی مورد نظر او جست كه گاهی به پيروی از گذشتگان، بر محور رئيس مدينه و گاهی بر اساس ادبيات دينی، بر محور ولايت طرح شده است.
وی ادامه داد: در نگاه ملاصدرا، تنها نظام فلسفی دينی است كه درصدد پیريزی مدل مديريتی بر محور وجود متعالی خداوند است. در واقع او در جهت احيای تمدن توحيدی است كه در آن عبوديت و توحيد محور هستی و زندگی قرار دارد و سبك و شيوه زيست در اين تمدن در راستای توحيد و عبوديت، با عناصر اعتدال و نظم و تقوی شكل پيدا میكند.
كرمانی با اشاره به هدفمندی آفرينش و معناداری زندگی در اين تمدن و اقتضای مديريت و زيست خاص آن، گفت: در اين تمدن توحيدی تلازم هميشگی ايمان و عمل صالح، حكايت از وابستگی مبانی نظری و عملی در ساختار اين تمدن توحيدی دارد. بر اين اساس بيان غايت دو حكمت عملی و نظری، به وضوح نشان از عدم انفكاك آنهاست به طوری كه ارتقای از حضيض نقص به سوی قله كمال و قرار در جوار قرب الهی، با هر يك از اين دو نوع حكمت بدون ديگری ميسر نخواهد شد.
وی بيان كرد: كاركرد حكمت عملی در فلسفه فيلسوفان مسلمان از جمله ملاصدرا، در نهايت در چارچوب اعتقاد به عالم ورای طبيعت و مجردات، مباشرت در عمل خير و انتظام نظام معاش و بالاخره نجات در معاد شكل میگيرد. اين نتيجه به اين صورت محقق میشود كه در پايان، نفس اختيار تام بدن را در دست گرفته و بدن كاملاً منقاد و مطيع نفس میشود و تخلق به اخلاق الله در نتيجه حاكميت عقل عملی بر نفس انسان محقق میشود.
وی در ادامه با بيان اين كه جهانبينی بدون جهانسازی جز سلسلهای از مفاهيم خشك و تجريدی نيست و ربطی به زندگی واقعی انسانها ندارد، عنوان كرد: به عقيده برخی، لزوم توجه به امر حكومت، سياست و مديريت به عنوان شاخهای از حكمت ملی تا آن جاست كه انسانی كه به كار سياست و مديريت نپردازد، شايسته صفت شهروند بیآزار نيست.
كرمانی در پايان با تأكيد بر ضرورت پژوهشهای گسترده در باب حكمت عملی در انديشه ملاصدرا، گفت: حكمت متعاليه از اين جهت كه حكمت است سياست و مديريت خاص خود را داراست و پژوهش در باب زوايای آن ضرورت جامعه ماست؛ چرا كه قطعاً اين امكان وجود دارد كه پژوهش و اثرپذيری از چارچوب انديشه ملاصدرا كه مبتنی بر اعتقاد و باور به يك نظم و انسجام متعالی و عقلانی معنابخش زندگی است، نحوه مديريت ما و سبك زندگی ما را متحول كند.
