تمام اميد شيعه در انتظار منجي عينيت پيدا ميكند
گروه انديشه: مدير فرهنگسراي انتظار با اشاره به چگونگي مشاهده تأثير آموزههای اعتقادی ـ اسلامی شيعی در فرهنگ انتظار، گفت: تمامی مفهوم و اميد شيعه در انتظار منجی عينيت پيدا میكند.
علی رضازاده، مدير فرهنگسراي انتظار در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه خراسان رضوی، با اشاره به معنای واژه انتظار، اظهار كرد: واژه انتظار به معنای منتظر بودن است؛ آمادگی برای حركتی مستمر توأم با خودسازی و سرانجام آمادگی برای تهيه قوا برای شركت در نهضت عظيم حضرت مهدی(عج) از مفاهيم انتظار است.
وی در ادامه به نحوه بازخوانی تعاليم و آموزههای اسلامی و شيعی در حوزههای اعتقادی، اخلاقی و اجتماعی با محوريت مفهوم انتظار اشاره كرد و گفت: در بحث مفاهيم دينی بزرگترين مفهوم، مفهوم امامت و ولايت به شمار میرود؛ خدای متعال در هر دورهای برای مردم امام و ولی امر مسلمين قرار دادهاند و در اين دوره و زمان نيز ولی امر ما حضرت ولی عصر(عج) هستند.
رضازاده ادامه داد: امام زمان(عج) در ميان مردم حضور دارند و تمام اعمالی را كه انجام میدهند را مشاهده میكنند و بدون نظر ايشان برگی از درخت نخواهد افتاد.
وي با بيان اينكه ما بايد فضايی سراسر اميد و انتظار در جامعه ايجاد كنيم تا ظهور حضرت هرچه سريعتر تحقق يابد، افزود: اگر نيت اعمال ما انتظار و فرج حضرت بقيه الله(عج) باشد قطعا اعمال ما مورد قبول درگاه الهی قرار خواهد گرفت.
مدير فرهنگسراي انتظار در پاسخ به اينكه تأثير آموزههای اعتقادی ـ اسلامی شيعی را چگونه میتوانيم در فرهنگ انتظار مشاهده كنيم و چگونه اين آموزهها در فرهنگ انتظار به كمال میرسند، گفت: تمامی مفهوم و اميد شيعه در انتظار منجی عينيت پيدا میكند.
وي تصريح كرد: در تمام مباحثی كه به ما آموختند يك بعد آن بعد امامت و دعا برای فرج حضرت ولی عصر(عج) بود كه ما بايد در تمام فضاهای دينی خود آن مباحث را با بحث امامت و ولايت امام زمان(عج) تطبيق دهيم زيرا بزرگترين اتفاقی كه میتواند صورت بگيرد بحث فرج و انتظار است.
رضازاده ابراز كرد: اگر تمام نگاهمان به ظهور باشد و تمام رفتار و اعمال ما بر اساس آن صورت گيرد يا به گونه اين امر را در ذهن خود نهادينه كنيم زندگی ما با ديگر انسانها بسيار متفاوت خواهد بود و تاثيرات بسيار زيادی در زندگی شخصی و فردی ما خواهد گذاشت.
مدير فرهنگسراي انتظار با اشاره به جنبههای كاربردی فرهنگ انتظار در اخلاق تصريح كرد: مؤلفه انگيزشی و جنبه كاربردی فرهنگ انتظار در اخلاق فردی و اجتماعی است چرا كه اخلاق فردی و اجتماعی انسان بايد بيانگر منتظر واقعی بودن موعود باشد.
وي همچنين به رابطه اميد به زندگی و باور به موعود اشاره كرد و گفت: اگر رابطه اميد به زندگی و باور به موعود نداشته باشيم فضايی پوچگرا ايجاد خواهد شد و بسياری از رفتار و اعمال ما تغيير خواهد كرد بنابراين اميد به انتظار سبب تكاپو در زندگی خواهد شد و بسياری از فضاهای زندگی ما را تغيير خواهد داد.
وی در ادامه به نحوه بازخوانی تعاليم و آموزههای اسلامی و شيعی در حوزههای اعتقادی، اخلاقی و اجتماعی با محوريت مفهوم انتظار اشاره كرد و گفت: در بحث مفاهيم دينی بزرگترين مفهوم، مفهوم امامت و ولايت به شمار میرود؛ خدای متعال در هر دورهای برای مردم امام و ولی امر مسلمين قرار دادهاند و در اين دوره و زمان نيز ولی امر ما حضرت ولی عصر(عج) هستند.
رضازاده ادامه داد: امام زمان(عج) در ميان مردم حضور دارند و تمام اعمالی را كه انجام میدهند را مشاهده میكنند و بدون نظر ايشان برگی از درخت نخواهد افتاد.
وي با بيان اينكه ما بايد فضايی سراسر اميد و انتظار در جامعه ايجاد كنيم تا ظهور حضرت هرچه سريعتر تحقق يابد، افزود: اگر نيت اعمال ما انتظار و فرج حضرت بقيه الله(عج) باشد قطعا اعمال ما مورد قبول درگاه الهی قرار خواهد گرفت.
مدير فرهنگسراي انتظار در پاسخ به اينكه تأثير آموزههای اعتقادی ـ اسلامی شيعی را چگونه میتوانيم در فرهنگ انتظار مشاهده كنيم و چگونه اين آموزهها در فرهنگ انتظار به كمال میرسند، گفت: تمامی مفهوم و اميد شيعه در انتظار منجی عينيت پيدا میكند.
وي تصريح كرد: در تمام مباحثی كه به ما آموختند يك بعد آن بعد امامت و دعا برای فرج حضرت ولی عصر(عج) بود كه ما بايد در تمام فضاهای دينی خود آن مباحث را با بحث امامت و ولايت امام زمان(عج) تطبيق دهيم زيرا بزرگترين اتفاقی كه میتواند صورت بگيرد بحث فرج و انتظار است.
رضازاده ابراز كرد: اگر تمام نگاهمان به ظهور باشد و تمام رفتار و اعمال ما بر اساس آن صورت گيرد يا به گونه اين امر را در ذهن خود نهادينه كنيم زندگی ما با ديگر انسانها بسيار متفاوت خواهد بود و تاثيرات بسيار زيادی در زندگی شخصی و فردی ما خواهد گذاشت.
مدير فرهنگسراي انتظار با اشاره به جنبههای كاربردی فرهنگ انتظار در اخلاق تصريح كرد: مؤلفه انگيزشی و جنبه كاربردی فرهنگ انتظار در اخلاق فردی و اجتماعی است چرا كه اخلاق فردی و اجتماعی انسان بايد بيانگر منتظر واقعی بودن موعود باشد.
وي همچنين به رابطه اميد به زندگی و باور به موعود اشاره كرد و گفت: اگر رابطه اميد به زندگی و باور به موعود نداشته باشيم فضايی پوچگرا ايجاد خواهد شد و بسياری از رفتار و اعمال ما تغيير خواهد كرد بنابراين اميد به انتظار سبب تكاپو در زندگی خواهد شد و بسياری از فضاهای زندگی ما را تغيير خواهد داد.
