شرح دعای روز دوازدهم ماه رمضان در بيان آيتالله مجتهدی تهرانی
گروه انديشه: خدايا مرا با پوشش و پاكدامنى زينت ده و مرا جامه قناعت و خوددارى بپوشان و در اين روز بر عدل و انصاف وادارم نما و از هر چيز كه میترسم به نگاهدارى خودت آسودهام دار اى نگهدار ترسناكان.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا)، آيتالله مجتهدی تهرانی، استاد برجسته اخلاق، همهروزه در روزهای ماه مبارك رمضان در بين نماز ظهر و عصر در مدرسه علميه خود به شرح دعای مختصر آن روز میپرداختند كه شرح دعای روز دوازدهم ماه رمضان در بيان ايشان به قرار ذيل است:
«اللّهمّ زَينّی فيهِ بالسّتْرِ والعَفافِ، واسْتُرنی فيهِ بِلباسِ القُنوعِ والكَفافِ، واحْمِلنی فيهِ على العَدْلِ والإنْصافِ، وامِنّی فيهِ من كلِّ ما أخافُ، بِعِصْمَتِكَ يا عِصْمَةَ الخائِفين؛ خدايا زينت ده مرا در آن با پوشش و پاكدامنى و بپوشانم در آن جامه قناعت و خوددارى و وادارم نما در آن بر عدل و انصاف و آسودهام دار در آن از هر چيز كه میترسم به نگاهدارى خودت اى نگهدار ترسناكان».
«اللّهمّ زَينّی فيهِ بالسّتْرِ والعَفافِ: خدايا روزی كن من را در ماه رمضان و به دو چيز زينت بده». ستر و عفاف؛ ستر يعنی اينكه گناهان مردم را مخفی كنم. به ما چه ارتباطی دارد كه فلانی عيب دارد؟ خوش به حال بندهای كه به عيب خودش میپردازد و به عيب ديگران كاری ندارد. اگر رفيقت هم عيب دارد به كسی نگو. غيبت حرام است و عمل چهل روز را از بين میبرد و اعمال خوب غيبت كننده را در نامه اعمال شخص غيبت شونده مینويسند.
خوبیهای مردم را بيان كنيد. مثلاً درباره انقلاب، خوبیهای آن را بيان كنيد. مراجع تضعيف انقلاب را جايز نمیدانند. اگر كسی پشت انقلاب حرف بزند و انقلاب را تضعيف كند و آمريكا بيايد، وضع ما بد میشود باز اگر خدای ناكرده انقلاب بد باشد آنها از بد، بدترند.
آنها كه به عيب ديگران كاری ندارند، بهترين زينت را دارند. حديث داريم خوش به حال كسی كه به عيب خود پرداخته به عيب ديگران كاری ندارد.
در ادامه دعا عفاف آمده است. عفاف يعنی اينكه گناه نكنيم و عفت نفس داشته باشيم كه گناه نكردن است. پس بيان نكردن گناه ديگران و داشتن عفاف اولين دعايی است كه در اين روز از خدا میخواهيم.
«واسْتُرنی فيهِ بِلباسِ القُنوعِ والكَفافِ؛ خدايا من را به دو چيز مستور كن؛ يكی لباس قناعت و ديگری كفاف». كفاف يعنی اينكه زندگی را بگذرانيم. اگر مال و ثروت زياد داشته باشيم گرفتار میشويم و اگر دستمان پيش كسی دراز باشد، ذليل میشويم. پس از خدا بخواهيم كه به اندازه كفاف زندگی به ما بدهد. قناعت هم به انسان عزت میدهد و كسی كه قناعت دارد خدا او را عزيز میكند.
«واحْمِلنی فيهِ على العَدْلِ والإنْصافِ وامِنّی فيهِ من كلِّ ما أخافُ؛ خدايا من را عادل كن و كاری كن انصاف داشته باشم و خدايا از هرچه كه من از آن میترسم من را امان ده». اگر كسی ما را تهديد میكند به ما ايمنی بده كه كسی نتواند به ما تعرض كند.
در پايان دعا میگوييم «بعِصْمَتِكَ يا عِصْمَةَ الخائِفين؛ به عصمت و حفظ و نگهبانی خودت ای كسی كه خائفين و ترسناكان را نگهداری میكنی»، ای كسی كه هركه به تو متوسل میشود از او نگهداری میكنی، خدايا درباره ما اين دعاها را مستجاب بفرما!
«اللّهمّ زَينّی فيهِ بالسّتْرِ والعَفافِ، واسْتُرنی فيهِ بِلباسِ القُنوعِ والكَفافِ، واحْمِلنی فيهِ على العَدْلِ والإنْصافِ، وامِنّی فيهِ من كلِّ ما أخافُ، بِعِصْمَتِكَ يا عِصْمَةَ الخائِفين؛ خدايا زينت ده مرا در آن با پوشش و پاكدامنى و بپوشانم در آن جامه قناعت و خوددارى و وادارم نما در آن بر عدل و انصاف و آسودهام دار در آن از هر چيز كه میترسم به نگاهدارى خودت اى نگهدار ترسناكان».
«اللّهمّ زَينّی فيهِ بالسّتْرِ والعَفافِ: خدايا روزی كن من را در ماه رمضان و به دو چيز زينت بده». ستر و عفاف؛ ستر يعنی اينكه گناهان مردم را مخفی كنم. به ما چه ارتباطی دارد كه فلانی عيب دارد؟ خوش به حال بندهای كه به عيب خودش میپردازد و به عيب ديگران كاری ندارد. اگر رفيقت هم عيب دارد به كسی نگو. غيبت حرام است و عمل چهل روز را از بين میبرد و اعمال خوب غيبت كننده را در نامه اعمال شخص غيبت شونده مینويسند.
خوبیهای مردم را بيان كنيد. مثلاً درباره انقلاب، خوبیهای آن را بيان كنيد. مراجع تضعيف انقلاب را جايز نمیدانند. اگر كسی پشت انقلاب حرف بزند و انقلاب را تضعيف كند و آمريكا بيايد، وضع ما بد میشود باز اگر خدای ناكرده انقلاب بد باشد آنها از بد، بدترند.
آنها كه به عيب ديگران كاری ندارند، بهترين زينت را دارند. حديث داريم خوش به حال كسی كه به عيب خود پرداخته به عيب ديگران كاری ندارد.
در ادامه دعا عفاف آمده است. عفاف يعنی اينكه گناه نكنيم و عفت نفس داشته باشيم كه گناه نكردن است. پس بيان نكردن گناه ديگران و داشتن عفاف اولين دعايی است كه در اين روز از خدا میخواهيم.
«واسْتُرنی فيهِ بِلباسِ القُنوعِ والكَفافِ؛ خدايا من را به دو چيز مستور كن؛ يكی لباس قناعت و ديگری كفاف». كفاف يعنی اينكه زندگی را بگذرانيم. اگر مال و ثروت زياد داشته باشيم گرفتار میشويم و اگر دستمان پيش كسی دراز باشد، ذليل میشويم. پس از خدا بخواهيم كه به اندازه كفاف زندگی به ما بدهد. قناعت هم به انسان عزت میدهد و كسی كه قناعت دارد خدا او را عزيز میكند.
«واحْمِلنی فيهِ على العَدْلِ والإنْصافِ وامِنّی فيهِ من كلِّ ما أخافُ؛ خدايا من را عادل كن و كاری كن انصاف داشته باشم و خدايا از هرچه كه من از آن میترسم من را امان ده». اگر كسی ما را تهديد میكند به ما ايمنی بده كه كسی نتواند به ما تعرض كند.
در پايان دعا میگوييم «بعِصْمَتِكَ يا عِصْمَةَ الخائِفين؛ به عصمت و حفظ و نگهبانی خودت ای كسی كه خائفين و ترسناكان را نگهداری میكنی»، ای كسی كه هركه به تو متوسل میشود از او نگهداری میكنی، خدايا درباره ما اين دعاها را مستجاب بفرما!
