شرح دعای روز شانزدهم ماه رمضان در بيان آيتالله مجتهدی تهرانی
گروه انديشه: خدايا موفقم دار در اين ماه به همراهى كردن با نيكان و دورم دار در آن از رفاقت با اشرار و جايم ده در آن به وسيله رحمت خود به خانه قرار و آرامش به معبوديت خود ای معبود جهانيان»
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا)، آيتالله مجتهدی تهرانی، استاد برجسته اخلاق، همهروزه در روزهای ماه مبارك رمضان در بين نماز ظهر و عصر در مدرسه علميه خود به شرح دعای مختصر آن روز میپرداختند كه شرح دعای روز شانزدهم ماه مبارك رمضان در بيان ايشان به قرار ذيل است:
«اَللّهُمَّ وَفِّقْنى فيهِ لِمُوافَقَةِ الاْبْرار،ِ وَجَنِّبْنى فيهِ مُرافَقَةَ الاْشْرار،ِ وَآوِنى فيهِ بِرَحْمَتِكَ اِلى دارِ الْقَرارِ بِاِلهِیَّتِكَ؛ خدايا موفقم دار در اين ماه به همراهى كردن با نيكان و دورم دار در آن از رفاقت با اشرار و جايم ده در آن به وسيله رحمت خود به خانه قرار و آرامش به معبوديت خود ای معبود جهانيان».
«اَللّهُمَّ وَفِّقْنى فيهِ لِمُوافَقَةِ الاْبْرارِ»: خدايا كاری كن كه من با افراد خوب موافقت كنم. مثلاً اگر در جايی رأیگيری است. اگر شخصی خوب است با او موافقت كنم و اگر بد است، به او رأی ندهم و در انتخابات رياست جمهوری و مجلس به افراد خوب رأی بدهم. در رأیگيری نگاه كنيم ببينيم چه كسی آدم خوبی است و خدمت خدا میكند به او رأی دهم، نه به آنهايی كه به ما قول پست و مقام دادهاند.
«وَجَنِّبْنى فيهِ مُرافَقَةَ الاْشْرارِ» خدايا كاری كن من با بدها رفيق نشوم. جوان با الوات ـ حتی اگر پسر عمويش باشد ـ رفاقت نكند. حال چون «رحم» است، سلام و احوالپرسی كند؛ اما رفاقت نكند. نمیشود قطع «رحم» كرد اما از متدينين رفيق انتخاب كنيد.
حواريون به حضرت مسيح (ع) گفتند كه ما به چه كسانی رفاقت كنيم و حضرت مسيح فرمود با 3 نفر، اول كسی كه نگاه به او تو را به ياد خدا بيندازد. دوم كسی كه حرف میزند علم شما را زياد میكند. سوم كسی كه با عملش رغبت شما به آخرت را زياد كند.
هر كسی انسان را ياد خدا نمیاندازد و حتی هر عالمی هم ياد خدا را زنده نمیكند. از امام صادق (ع) سؤال كردند كه آيا اينكه نگاه كردن به عالم عبادت است، صحت دارد؟ و امام در پاسخ فرمودند كه كليت ندارد. نگاه كردن به صورت عالمی عبادت است كه تو را به ياد خدا بيندازد.
حديث داريم كه پيش هر عالمی ننشينيد مگر اينكه شما را از چند چيز به چند چيز دعوت كند؛ از شك به يقين، از رياكاری به اخلاص، از رغبت به دنيا به زهد در دنيا.
با كسی نشست و برخاست كنيد كه دارای علم باشد و در مباحثهها چيزی به شما بياموزد و با كسی مجالست و مباحثت كنيد كه دارای علم باشد و در مباحثهها چيزی به شما بياموزد و مجالست و مباحثت با كسی كه سواد ندارد بیفايده است. با كسی كه علم میداند ولو اگر عمامه ندارد گفتوگو و رفاقت كنيد.
اين استاد بزرگ اخلاق ادامه میدهد: رفاقت با كسی كه اهل عبادت و مستجاب است را سفارش میكنم. كسی كه اهل نماز شب، زيارت، دعا و انجام مستحبات است.
«وَآوِنى فيهِ بِرَحْمَتِكَ اِلى دارِ الْقَرارِ بِاِلهِیَّتِكَ»: خدايا به رحمت خودت من را در بهشت جای بده. به خدايی خودت. از خدا میخواهيم كه به حق خدايی خودش، ما را در بهشت جای بدهد.
«اَللّهُمَّ وَفِّقْنى فيهِ لِمُوافَقَةِ الاْبْرار،ِ وَجَنِّبْنى فيهِ مُرافَقَةَ الاْشْرار،ِ وَآوِنى فيهِ بِرَحْمَتِكَ اِلى دارِ الْقَرارِ بِاِلهِیَّتِكَ؛ خدايا موفقم دار در اين ماه به همراهى كردن با نيكان و دورم دار در آن از رفاقت با اشرار و جايم ده در آن به وسيله رحمت خود به خانه قرار و آرامش به معبوديت خود ای معبود جهانيان».
«اَللّهُمَّ وَفِّقْنى فيهِ لِمُوافَقَةِ الاْبْرارِ»: خدايا كاری كن كه من با افراد خوب موافقت كنم. مثلاً اگر در جايی رأیگيری است. اگر شخصی خوب است با او موافقت كنم و اگر بد است، به او رأی ندهم و در انتخابات رياست جمهوری و مجلس به افراد خوب رأی بدهم. در رأیگيری نگاه كنيم ببينيم چه كسی آدم خوبی است و خدمت خدا میكند به او رأی دهم، نه به آنهايی كه به ما قول پست و مقام دادهاند.
«وَجَنِّبْنى فيهِ مُرافَقَةَ الاْشْرارِ» خدايا كاری كن من با بدها رفيق نشوم. جوان با الوات ـ حتی اگر پسر عمويش باشد ـ رفاقت نكند. حال چون «رحم» است، سلام و احوالپرسی كند؛ اما رفاقت نكند. نمیشود قطع «رحم» كرد اما از متدينين رفيق انتخاب كنيد.
حواريون به حضرت مسيح (ع) گفتند كه ما به چه كسانی رفاقت كنيم و حضرت مسيح فرمود با 3 نفر، اول كسی كه نگاه به او تو را به ياد خدا بيندازد. دوم كسی كه حرف میزند علم شما را زياد میكند. سوم كسی كه با عملش رغبت شما به آخرت را زياد كند.
هر كسی انسان را ياد خدا نمیاندازد و حتی هر عالمی هم ياد خدا را زنده نمیكند. از امام صادق (ع) سؤال كردند كه آيا اينكه نگاه كردن به عالم عبادت است، صحت دارد؟ و امام در پاسخ فرمودند كه كليت ندارد. نگاه كردن به صورت عالمی عبادت است كه تو را به ياد خدا بيندازد.
حديث داريم كه پيش هر عالمی ننشينيد مگر اينكه شما را از چند چيز به چند چيز دعوت كند؛ از شك به يقين، از رياكاری به اخلاص، از رغبت به دنيا به زهد در دنيا.
با كسی نشست و برخاست كنيد كه دارای علم باشد و در مباحثهها چيزی به شما بياموزد و با كسی مجالست و مباحثت كنيد كه دارای علم باشد و در مباحثهها چيزی به شما بياموزد و مجالست و مباحثت با كسی كه سواد ندارد بیفايده است. با كسی كه علم میداند ولو اگر عمامه ندارد گفتوگو و رفاقت كنيد.
اين استاد بزرگ اخلاق ادامه میدهد: رفاقت با كسی كه اهل عبادت و مستجاب است را سفارش میكنم. كسی كه اهل نماز شب، زيارت، دعا و انجام مستحبات است.
«وَآوِنى فيهِ بِرَحْمَتِكَ اِلى دارِ الْقَرارِ بِاِلهِیَّتِكَ»: خدايا به رحمت خودت من را در بهشت جای بده. به خدايی خودت. از خدا میخواهيم كه به حق خدايی خودش، ما را در بهشت جای بدهد.
