نظر آيتاللهالعظمی مظاهری در خصوص تأثير شگرف محبّت در تربيت فرزند
گروه حوزههای علميه: آيتاللهالعظمی مظاهری در بخشی از كتاب اخلاق خود به نقش محبت در تربيت فرزند پرداخته است.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) در اين مطلب آمده است؛ فطرت كودك از بدو تولّد، همانطور كه شير و غذا مىخواهد، نيازمند ناز و محبّت مادر است. صدای تِك تِك قلب مادر به او آرامش میبخشد. دست نوازش مادر را طلب مىكند. در واقع فطرتش مىگويد: مكيدن شير را برای سير شدن میخواهم و از سوی ديگر میگويد: من محبت يابم، من قلب مادر را مىخواهم كه سرم پهلوى قلب مادرم باشد و دست نواز مادر روى سرم باشد. زيرا دست نوازش مادر، تك تك قلب مادر، شير و نوازش مادر از همان روز اول در عمق جان اين بچه اثر مىگذارد.
مادری كه در شير دادن بچه كوتاهی كند، بايد توجه به اين مطلب داشته باشد كه طفل او از روز اوّل دچار سوء تغذيه میشود و از نظر جسمی در معرض خطر و آسيب جدی است. همچنين مادری كه در محبّت به كودك كوتاهی كند، بايد بداند كه طفل او از همان روز اوّل عقدهاى مىشود و به آسيبهای روحی و روانی مبتلا میگردد كه خطر و خسارت آن به مراتب بيش از بيماریهای جسمی و ظاهری است.
همۀ پدر و مادرها تجربه كردهاند كه عكس العمل نوزاد در برابر نوازش، تبسّم و نگاه محبّت آميز، لبخند است و همان كودك با ديدن اخم و تندی و ترشرويی، گريه مىكند و جيغ و فرياد مىزند. پيام اين رفتار از سوی نوزاد اين است كه من ناز مىخواهم، من محبتياب هستم و بايد به من محبّت كنيد.
محبّتيابی فرزند و نياز او به مهربانی و عطوفت پدر و مادر منحصر به دوران نوزادی و كودكی او هم نيست و هميشه و در سنين مختلف چنين احتياجی دارد، امّا شكل محبّت به او در سنين بالاتر قدری متفاوت میشود و در هر حال انسان در هيچ زمانی بینياز از محبّت نخواهد بود. امّا آنچه فعلاً مورد بحث است، اينكه ضرورت محبّت به فرزند از زمان نوزادی و حتی از روز تولّد او احساس میشود و پدر و مادر در اين زمينه وظيفۀ سنگينی دارند.
پدر، يكى از كارهايش بايد اين باشد كه بچه اش را در دامانش بنشاند، با او با زبان كودكى حرف بزند و بازى كند و دست نوازش روى سر او بكشد. بعضی از پدرها صبح كه از خانه بيرون میروند، بچۀ خود را چون خواب است نمیبينند و شب هم به قدری دير میآيند كه بچه خوابيده است و گاهی اتفاق میافتد كه پدر و فرزند، هفته به هفته همديگر را نمىبينند.
اين افراد بايد توجه داشته باشند كه رفتار آنها برای تربيت فرزندشان خيلى خطرناك است و آن فرزند را عقدهای بار مىآورد. بچه، مهر پدر و مادر را مىخواهد و آنها بايد از همان اوّل به اين موضوع اهمیّت بدهند و يكی از برنامهها و كارهای مهمّ پدر و مادر بايد ناز كشيدن بچه باشد، بايد با فرزند خود صحبت كنند، با او گفت و شنود داشته باشند و به حرفها و نظرات او توجه كنند. حتی بچۀ دو ساله يا سه ساله حرف دارد و بايد پدر و مادر به حرفهاى او گوش بدهند و به او توجه كنند.
بى اعتنائى به صحبت و نظر فرزند و بى توجّهى به او خطر دارد، خطر آن هم خيلى بزرگ است و موجب عقده میشود. مواظب باشيد بچههاى شما از همان روز اوّل عقده پيدا نكنند. شما پدرها، هر كه باشيد، در هر مقامى باشيد، هرچه كار داشته باشيد، بايد يكى از كارهاى شما رسيدگی به بچه باشد و بايد برای او وقت بگذاريد. مرد خانه بايد قبل از رفتن به سر كار يا كلاس و بعد از برگشتن به خانه، اوّل زندارى كند و به درد دل زن گوش بدهد، سپس بچّهدارى كند و به حرفهاى بچه گوش بدهد. بايد به فرزند خود توجه كند و تبسم در صورت بچه داشته باشد و دست نوازش روی سر او بكشد. اين كار، غذاى روح اوست و اگر نباشد، بچه عقدهای خواهد شد.
معمولاً كودكانی كه در مهد كودك بزرگ مىشوند، نقص دارند، از نظر استعداد و رشد روحی نقص دارند. آن دسته از اطفالی كه پدرهايشان خيلى كار دارند و خيلى اهميت به آنها نمىدهند و فقط به دنبال تأمين غذا و نيازهای جسمی فرزند خود هستند، دچار نقص روحی خواهند شد.
مادری كه در شير دادن بچه كوتاهی كند، بايد توجه به اين مطلب داشته باشد كه طفل او از روز اوّل دچار سوء تغذيه میشود و از نظر جسمی در معرض خطر و آسيب جدی است. همچنين مادری كه در محبّت به كودك كوتاهی كند، بايد بداند كه طفل او از همان روز اوّل عقدهاى مىشود و به آسيبهای روحی و روانی مبتلا میگردد كه خطر و خسارت آن به مراتب بيش از بيماریهای جسمی و ظاهری است.
همۀ پدر و مادرها تجربه كردهاند كه عكس العمل نوزاد در برابر نوازش، تبسّم و نگاه محبّت آميز، لبخند است و همان كودك با ديدن اخم و تندی و ترشرويی، گريه مىكند و جيغ و فرياد مىزند. پيام اين رفتار از سوی نوزاد اين است كه من ناز مىخواهم، من محبتياب هستم و بايد به من محبّت كنيد.
محبّتيابی فرزند و نياز او به مهربانی و عطوفت پدر و مادر منحصر به دوران نوزادی و كودكی او هم نيست و هميشه و در سنين مختلف چنين احتياجی دارد، امّا شكل محبّت به او در سنين بالاتر قدری متفاوت میشود و در هر حال انسان در هيچ زمانی بینياز از محبّت نخواهد بود. امّا آنچه فعلاً مورد بحث است، اينكه ضرورت محبّت به فرزند از زمان نوزادی و حتی از روز تولّد او احساس میشود و پدر و مادر در اين زمينه وظيفۀ سنگينی دارند.
پدر، يكى از كارهايش بايد اين باشد كه بچه اش را در دامانش بنشاند، با او با زبان كودكى حرف بزند و بازى كند و دست نوازش روى سر او بكشد. بعضی از پدرها صبح كه از خانه بيرون میروند، بچۀ خود را چون خواب است نمیبينند و شب هم به قدری دير میآيند كه بچه خوابيده است و گاهی اتفاق میافتد كه پدر و فرزند، هفته به هفته همديگر را نمىبينند.
اين افراد بايد توجه داشته باشند كه رفتار آنها برای تربيت فرزندشان خيلى خطرناك است و آن فرزند را عقدهای بار مىآورد. بچه، مهر پدر و مادر را مىخواهد و آنها بايد از همان اوّل به اين موضوع اهمیّت بدهند و يكی از برنامهها و كارهای مهمّ پدر و مادر بايد ناز كشيدن بچه باشد، بايد با فرزند خود صحبت كنند، با او گفت و شنود داشته باشند و به حرفها و نظرات او توجه كنند. حتی بچۀ دو ساله يا سه ساله حرف دارد و بايد پدر و مادر به حرفهاى او گوش بدهند و به او توجه كنند.
بى اعتنائى به صحبت و نظر فرزند و بى توجّهى به او خطر دارد، خطر آن هم خيلى بزرگ است و موجب عقده میشود. مواظب باشيد بچههاى شما از همان روز اوّل عقده پيدا نكنند. شما پدرها، هر كه باشيد، در هر مقامى باشيد، هرچه كار داشته باشيد، بايد يكى از كارهاى شما رسيدگی به بچه باشد و بايد برای او وقت بگذاريد. مرد خانه بايد قبل از رفتن به سر كار يا كلاس و بعد از برگشتن به خانه، اوّل زندارى كند و به درد دل زن گوش بدهد، سپس بچّهدارى كند و به حرفهاى بچه گوش بدهد. بايد به فرزند خود توجه كند و تبسم در صورت بچه داشته باشد و دست نوازش روی سر او بكشد. اين كار، غذاى روح اوست و اگر نباشد، بچه عقدهای خواهد شد.
معمولاً كودكانی كه در مهد كودك بزرگ مىشوند، نقص دارند، از نظر استعداد و رشد روحی نقص دارند. آن دسته از اطفالی كه پدرهايشان خيلى كار دارند و خيلى اهميت به آنها نمىدهند و فقط به دنبال تأمين غذا و نيازهای جسمی فرزند خود هستند، دچار نقص روحی خواهند شد.
