نگرش تكبعدی به قرآن ايجاد مهجوريتی جديد برای معجزه پيامبر(ص) است
گروه حوزههای علميه: مدرس حوزه علميه با بيان اينكه مهمترين عامل مهجوريت عمومی قرآن مسئله جدايی از ثقلين است گفت: نگرش تكبعدی به قرآن و عدم نگرش جامع به اين كتاب آسمانی خود ايجاد نوعی مهجوريتی جديد برای معجزه جاودان پيامبر(ص) است.
حجتالاسلام والمسلمين حسينیسخا، مدرس و پژوهشگر حوزه علميه در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا) با اشاره به مهجوريت قرآن در جامعه و حوزه علميه با بيان اين مطلب كه مهجوريت قرآن در سوره فرقان بيان شده است گفت: در اين سوره، پيامبراكرم(ص) از امت خويش به درگاه خداوند شكوه میكند امّا آنچه در ابتدا ذكر شد، مواردی از توجه ظاهری مردم به قرآن است و قبل از هر چيز بايد بدانيم هدف از نزول اين كتاب آسمانی چيست؟ و خدای متعال با فروفرستادن آن به دنبال كدام مقصد است؟.
وی افزود: اين مهجوريت ناشی از فراموشی كلام الهی در سطح و بطن زندگی مردم است؛ اين زندگی كه بايد بر روی مبانی قرآنی بنا میشد، امروزه با اين شكل زندگی كه بيشتر آن مبتنی بر تفكر شخصی و مدل انسانی زندگی است از زندگی مورد نظر خداوند و قرآن دور است.
اين استاد حوزه علميه يادآور شد: زندگیای كه خداوند از انسانها میخواهد، آن زندگی است كه بر محور قرآن بنا شده باشد و يكی از مهمترين راههای رسيدن به چنين زندگی، نهادينه كردن فرهنگ قرآنی است.
نويسنده و پژوهشگر حوزوی تصريح كرد: قرآن كتاب راهنمای بشريت و نور كل است؛ هر كسی كه به اين نور كل متصل شد، بدون شك به بارگاه قرب الهی راه يافته و راه و مسير حقيقی زندگی را يافته است؛ حال ممكن است اين سوال پيش آيد كه چگونه میتوان از قرآن بهترين بهره را برد، در حالی كه قرآن نيازمند تفسير و تدبر فراوان است.
وی گفت: احاديث ائمه اطهار(ع) كه بالغ بر هزاران نكته و پند جذاب و گيرا و استثنايی است، بهترين كمك برای فهم بيشتر معانی قرآن است؛ چيزی كه متاسفانه بسياری از مردم جهان را از توجه به آن محروم ساختهاند.
حسينیسخا عنوان كرد: مهمترين عامل مهجوريت عمومی قرآن در جهان، كه ممكن است به ظاهر در بسياری از جوامع به دليل حفظ سراسری و تلاوت روزانه قرآن به چشم نيايد، مسئله جدايی از ثقلين است، زيرا پيامبر(ص) فرمودند كه اين دو از هم جدا نمیشوند، ولی عدهای به دنبال جداكردن آنها از يكديگرند و به همين جهت است كه هيچ وقت آنگونه كه بايد، از قرآن بهره نمیبرند.
وی گفت: هر قدر انسان نسبت به عظمت و منزلت قرآن و نقش آن در زندگی خويش جاهل باشد، به همان ميزان شوق و ذوق او در اطاعت از آن كمتر خواهد شد؛ وقتی انسان نداند كه اين كتاب چه فايده و بركاتی برای او دارد، به يقين رغبتی در توجه و پيروی از آن نشان نمیدهد.
مدرس حوزه علميه بيان كرد: متأسفانه برخی با نگرش تكبعدی به قرآن، قرآن را مجموعهای از احكام فردی و توصيههای اخلاقی معرفی كردهاند كه پيروانش را به يك سری توصيههای اخلاقی، عبادی و فردی دعوت كرده است، غافل از آنكه قرآن در زمينههای گوناگون از جمله مباحث اخلاقی، سياسی، اجتماعی، حكومتی ـ تربيتی، جامعه شناسی، فقه، اقتصادی و... دستورالعمل لازم به پيروان خود ارائه كرده است.
اين مدرس حوزه يادآور شد: از جمله اموری كه موجب مهجوريت قرآن میشود، غفلت است؛ اهميت غفلت نسبت به اطاعت و پيروی از قرآن كمتر از غفلت از ياد خدا نيست، زيرا قرآن كتابی است كه سرنوشت خوب و بد پيشينيان را جهت بهرهمندی از جنبههای مختلف تاريخ برای هر نسل و هر عصری بيان داشته است تا انسان از اين گنجينه الهی در جهت خودسازی استفاده كند.
وی افزود: عوامل پيروزی و شكست، اسباب سعادت و بدبختی همه در اين تحفه الهی نهفته است؛ به طور يقين، غفلت از چنين نعمت بزرگی، وزر و وبال سنگينی را در پی خواهد داشت؛ لذا قرآن خطر آن را به همگان گوشزد كرده و میفرمايد كه «اين گونه بخشی از اخبار پيشين را برای تو بازگو میكنيم و ما از نزد خود، ذكر (و قرآنی) به تو داديم! هر كس از آن روی گردان شود، روز قيامت بار سنگينی (از گناه و مسئوليت) بر دوش خواهد داشت! در حالی كه جاودانه در آن خواهد ماند؛ و بدباری است برای آنها در روز قيامت».
اين پژوهشگر حوزه علميه عنوان كرد: به همين جهت است كه قطعا وقتی جايی از مهجوريت قرآن سخن گفته میشود، غفلت مهمترين عاملی است كه در اين زمينه خودنمايی میكند؛ وقتی سخن از مهجوريت قرآن در حوزه نيز میشود، قطعا غفلتی واقع شده است كه اين غفلت نيز به امروز و ديروز بر نمیگردد و سابقهای طولانیتر دارد؛ مهم اين است كه به اين ضرورت پی ببريم كه بدون قرآن، دين معنايی ندارد و بايد برای ثبات اين حوزه، قرآن به عنوان پايه و محور همه چيز قرار بگيرد.
وی گفت: طلاب بايد در عرصه قرآنآموزی و تعليم آن در صف اول جهاد در كشور باشند كه هستند، ولی بايد به ياد داشت كه اگر حوزههای ما به واقع قرآنی شوند و طلاب هم حافظ و هم مدبر قرآن باشند و كلمات خود را نيز قرآنی كنند، قطعا اين موج نورانی به سراسر كشور نيز خواهد آمد و جامعه را بيش از پيش نورانی خواهد كرد.
حسينیسخا همچنين خاطرنشان كرد: حوزهها بايد در برنامه درسی و فرهنگی و متن درسی و تعاملات علمی و بحثی و روزانه خود، قرآن و حديث را به عنوان پايه اصلی مدنظر داشته باشند تا به جامعه قرآنی دلخواه برسيم.
وی افزود: اين مهجوريت ناشی از فراموشی كلام الهی در سطح و بطن زندگی مردم است؛ اين زندگی كه بايد بر روی مبانی قرآنی بنا میشد، امروزه با اين شكل زندگی كه بيشتر آن مبتنی بر تفكر شخصی و مدل انسانی زندگی است از زندگی مورد نظر خداوند و قرآن دور است.
اين استاد حوزه علميه يادآور شد: زندگیای كه خداوند از انسانها میخواهد، آن زندگی است كه بر محور قرآن بنا شده باشد و يكی از مهمترين راههای رسيدن به چنين زندگی، نهادينه كردن فرهنگ قرآنی است.
نويسنده و پژوهشگر حوزوی تصريح كرد: قرآن كتاب راهنمای بشريت و نور كل است؛ هر كسی كه به اين نور كل متصل شد، بدون شك به بارگاه قرب الهی راه يافته و راه و مسير حقيقی زندگی را يافته است؛ حال ممكن است اين سوال پيش آيد كه چگونه میتوان از قرآن بهترين بهره را برد، در حالی كه قرآن نيازمند تفسير و تدبر فراوان است.
وی گفت: احاديث ائمه اطهار(ع) كه بالغ بر هزاران نكته و پند جذاب و گيرا و استثنايی است، بهترين كمك برای فهم بيشتر معانی قرآن است؛ چيزی كه متاسفانه بسياری از مردم جهان را از توجه به آن محروم ساختهاند.
حسينیسخا عنوان كرد: مهمترين عامل مهجوريت عمومی قرآن در جهان، كه ممكن است به ظاهر در بسياری از جوامع به دليل حفظ سراسری و تلاوت روزانه قرآن به چشم نيايد، مسئله جدايی از ثقلين است، زيرا پيامبر(ص) فرمودند كه اين دو از هم جدا نمیشوند، ولی عدهای به دنبال جداكردن آنها از يكديگرند و به همين جهت است كه هيچ وقت آنگونه كه بايد، از قرآن بهره نمیبرند.
وی گفت: هر قدر انسان نسبت به عظمت و منزلت قرآن و نقش آن در زندگی خويش جاهل باشد، به همان ميزان شوق و ذوق او در اطاعت از آن كمتر خواهد شد؛ وقتی انسان نداند كه اين كتاب چه فايده و بركاتی برای او دارد، به يقين رغبتی در توجه و پيروی از آن نشان نمیدهد.
مدرس حوزه علميه بيان كرد: متأسفانه برخی با نگرش تكبعدی به قرآن، قرآن را مجموعهای از احكام فردی و توصيههای اخلاقی معرفی كردهاند كه پيروانش را به يك سری توصيههای اخلاقی، عبادی و فردی دعوت كرده است، غافل از آنكه قرآن در زمينههای گوناگون از جمله مباحث اخلاقی، سياسی، اجتماعی، حكومتی ـ تربيتی، جامعه شناسی، فقه، اقتصادی و... دستورالعمل لازم به پيروان خود ارائه كرده است.
اين مدرس حوزه يادآور شد: از جمله اموری كه موجب مهجوريت قرآن میشود، غفلت است؛ اهميت غفلت نسبت به اطاعت و پيروی از قرآن كمتر از غفلت از ياد خدا نيست، زيرا قرآن كتابی است كه سرنوشت خوب و بد پيشينيان را جهت بهرهمندی از جنبههای مختلف تاريخ برای هر نسل و هر عصری بيان داشته است تا انسان از اين گنجينه الهی در جهت خودسازی استفاده كند.
وی افزود: عوامل پيروزی و شكست، اسباب سعادت و بدبختی همه در اين تحفه الهی نهفته است؛ به طور يقين، غفلت از چنين نعمت بزرگی، وزر و وبال سنگينی را در پی خواهد داشت؛ لذا قرآن خطر آن را به همگان گوشزد كرده و میفرمايد كه «اين گونه بخشی از اخبار پيشين را برای تو بازگو میكنيم و ما از نزد خود، ذكر (و قرآنی) به تو داديم! هر كس از آن روی گردان شود، روز قيامت بار سنگينی (از گناه و مسئوليت) بر دوش خواهد داشت! در حالی كه جاودانه در آن خواهد ماند؛ و بدباری است برای آنها در روز قيامت».
اين پژوهشگر حوزه علميه عنوان كرد: به همين جهت است كه قطعا وقتی جايی از مهجوريت قرآن سخن گفته میشود، غفلت مهمترين عاملی است كه در اين زمينه خودنمايی میكند؛ وقتی سخن از مهجوريت قرآن در حوزه نيز میشود، قطعا غفلتی واقع شده است كه اين غفلت نيز به امروز و ديروز بر نمیگردد و سابقهای طولانیتر دارد؛ مهم اين است كه به اين ضرورت پی ببريم كه بدون قرآن، دين معنايی ندارد و بايد برای ثبات اين حوزه، قرآن به عنوان پايه و محور همه چيز قرار بگيرد.
وی گفت: طلاب بايد در عرصه قرآنآموزی و تعليم آن در صف اول جهاد در كشور باشند كه هستند، ولی بايد به ياد داشت كه اگر حوزههای ما به واقع قرآنی شوند و طلاب هم حافظ و هم مدبر قرآن باشند و كلمات خود را نيز قرآنی كنند، قطعا اين موج نورانی به سراسر كشور نيز خواهد آمد و جامعه را بيش از پيش نورانی خواهد كرد.
حسينیسخا همچنين خاطرنشان كرد: حوزهها بايد در برنامه درسی و فرهنگی و متن درسی و تعاملات علمی و بحثی و روزانه خود، قرآن و حديث را به عنوان پايه اصلی مدنظر داشته باشند تا به جامعه قرآنی دلخواه برسيم.
