دلم را در حرم امام رضا(ع) جا میگذارم و میروم
ظهر امروز دوشنبه همزمان با دهه كرامت رضوی، 400 نفر از خانوادههای سالمندان و زنان سرپرست خانوار از شهرستانهای درگز و سرخس به حرم مطهر حضرت ثامن الحجج (ع) مشرف و بعد از اقامه نماز ظهر در رواق دارالكرامه و حضور در برنامههای در نظر گرفته شده ويژه مددجويان، در مهمان سرای حضرت اطعام شدند.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه خراسان رضوی، به نقل از ستاد خبری جشنهای ميلاد رضوی، ظهر امروز رواق دارالكرامه ميزبان 400 نفر از مددجويان تحت پوشش كميته امام خمينی(ره) از شهرستانهای درگز و سرخس بود.
پس از ورود به صحن انقلاب اسلامی، مستقيما به طرف رواق دارالكرامه میروم. صحن انقلاب به سبب برگزاری نماز، بسيار شلوغ است. همزمان با ورود مددجويان به رواق دارالكرامه، همراهشان میشوم. خوشحالی در چهره مددجويان به خاطر تشرف به حرم، كاملا به چشم میخورد. پس از استقرار مددجويان در رواق دارالكرامه ويژه برنامههايی كه توسط آستان قدس رضوی تنظيم شده بود، آغاز شد. با شروع مداحی كبوتر دل زائرين حاضر در اين رواق، به سمت ضريح امام رضا (ع) پر میكشد.
اشكهای بیوقفه يكی از مددجويان توجه مرا جلب میكند. با پرسيدن اين سوال كه از كدام شهرستان آمدهايد، سر صحبت را باز میكنم. میگويد: 25 سال دارد و سرپرست خانوار است. نخستين بار است كه از طرف كميته امداد برای زيارت به مشهد میآيد.
از حسش برای حضور در حرم میپرسم كه با بغض جوابم میدهد: دلم خيلی برای آقا تنگ شده بود. از اين كه در حرم هستم و توانستهام نايبالزياره كسانی باشم كه از من التماس دعا داشتند، خيلی خوشحالم.
با مددجوی ديگری هم كلام شدم. اهل درگز است و حدودا 50 ساله به نظر میرسد. میپرسم چه چيزی از امام رضا(ع) میخواهی، میگويد: خيلی خوشحال هستم كه برای زيارت به مشهد آمدهام و دعا میكنم آرزوی همه زائران برآورده شود.
دوباره اشكها جاری میشود و صدای هق هق گريهها در فضا میپيچيد. ادامه داد: دلم را اينجا، در مشهد و در حرم مطهر امام رضا(ع) جا میگذارم و میروم. من طاقت دلتنگی امام رضا (ع) را ندارم.
پس از ورود به صحن انقلاب اسلامی، مستقيما به طرف رواق دارالكرامه میروم. صحن انقلاب به سبب برگزاری نماز، بسيار شلوغ است. همزمان با ورود مددجويان به رواق دارالكرامه، همراهشان میشوم. خوشحالی در چهره مددجويان به خاطر تشرف به حرم، كاملا به چشم میخورد. پس از استقرار مددجويان در رواق دارالكرامه ويژه برنامههايی كه توسط آستان قدس رضوی تنظيم شده بود، آغاز شد. با شروع مداحی كبوتر دل زائرين حاضر در اين رواق، به سمت ضريح امام رضا (ع) پر میكشد.
اشكهای بیوقفه يكی از مددجويان توجه مرا جلب میكند. با پرسيدن اين سوال كه از كدام شهرستان آمدهايد، سر صحبت را باز میكنم. میگويد: 25 سال دارد و سرپرست خانوار است. نخستين بار است كه از طرف كميته امداد برای زيارت به مشهد میآيد.
از حسش برای حضور در حرم میپرسم كه با بغض جوابم میدهد: دلم خيلی برای آقا تنگ شده بود. از اين كه در حرم هستم و توانستهام نايبالزياره كسانی باشم كه از من التماس دعا داشتند، خيلی خوشحالم.
با مددجوی ديگری هم كلام شدم. اهل درگز است و حدودا 50 ساله به نظر میرسد. میپرسم چه چيزی از امام رضا(ع) میخواهی، میگويد: خيلی خوشحال هستم كه برای زيارت به مشهد آمدهام و دعا میكنم آرزوی همه زائران برآورده شود.
دوباره اشكها جاری میشود و صدای هق هق گريهها در فضا میپيچيد. ادامه داد: دلم را اينجا، در مشهد و در حرم مطهر امام رضا(ع) جا میگذارم و میروم. من طاقت دلتنگی امام رضا (ع) را ندارم.
