اخلاق، بزرگترین دستاورد پیامبر(ص) است
گروه اجتماعی: مدیر گروه معارف دانشگاه علوم پزشکی مشهد با بیان اینکه اگر گفته شود اخلاق بزرگترین دستاوردی است که پیامبر(ص) بر آن تأکید داشت و رسالت خودش را با آن معرفی میکند، سخن اغراقآمیزی نیست، عنوان کرد: اگر در جامعه امروز بزرگترین بیماری بشر را بداخلاقی بیان کنیم، حرف گزافی نیست.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، حجتالاسلام مهدی ابراهیمی، مدیر گروه معارف دانشگاه علوم پزشکی مشهد، در نشست اخلاق و معنویت در سیره نبوی که بهمناسبت شام رحلت حضرت رسول(ص) و شهادت امام حسن(ع) شب گذشته، 30 آذرماه در تالار فردوسی مجتمع شریعتی جهاد دانشگاهی مشهد برگزار شد، در موضوع اخلاق و معنویت از منظر سیره پیامبر اکرم(ص) به ایراد سخن پرداخت و گفت: پس از دو ماه عزاداری که پایان آن با رحلت رسول اکرم(ص) و شهادت امام حسن(ع) و امام رضا(ع) ختم میشود، بهترین ایام برای ارزیابی اعمال است.
وی با بیان اینکه پیغمبر(ص) اسوه برای یک گروه خاص است نه برای همه، افزود: آنهایی که امیدشان به خداوند است و پروردگار را در همه اعمالشان ناظر میبینند و قیامت را باور دارند رسول اکرم(ص) برای آنان اسوه و الگوی نیکو و خوبی خواهد بود که با پیروی از سیره و منش آن زندگی کنند.
مدیر گروه معارف دانشگاه علوم پزشکی مشهد با اشاره به اینکه از این دو ماه عزاداری برای سیدالشهدا(ع) میتوان اندوختهای برای آخرت ذخیره کرد، ادامه داد: اگر در ارزیابی اسوه بودن پیامبر(ص) بخواهیم خودمان را بسنجیم باید درجه ایمانی و اعتقادی خویش را بررسی کنیم.
حجتالاسلام ابراهیمی به داستانی از مثنوی مولوی اشاره و بیان کرد: مولوی قصه شاعری را ذکر میکند که در روز عاشورا به شهر حلب وارد شد و با عزاداری و سوگواری مردم روبرو شد، سؤال کرد؟ «این عزاداری برای چیست؟، گفتند: برای سالار شهیدان اباعبدالله الحسین(ع)، این مرد به زبان شعر پرسید؟ این مرد(امام حسین(ع)) کی شهید شده است، گفتند: 700 سال قبل، آن مرد به طنز و کنایه گفت: او 700 سال قبل شهید شده و شما حالا عزاداری میکنید، لذا مولوی با سرودن این بیت شعر «پس عزا بر خود کنید ای خفتگان، زانک بد مرگیست این خواب گران» به غفلت مردم از این ایام اشاره دارد.
وی با بیان اینکه چنین قصهای نیز برای ما اتفاق میافتد که پس از دو ماه عزاداری به همان نقطه اول برمیگردیم، اظهار کرد: یعنی نه ذخیره آخرتی اندوختهایم و نه نگاهی به اسوه بودن پیامبر(ص) داشتهایم لذا شاید ارتحال رسول خدا(ص) در پایان ایام عزاداری برای اباعبدالله(ع) بهترین موقعیت باشد تا ما اسوه بودن آن حضرت را ببینیم که چقدر در ما تأثیرگذار بوده و ما آن را الگو قرار دادهایم.
مدیر گروه معارف دانشگاه علوم پزشکی مشهد با بیان اینکه اگر گفته شود اخلاق بزرگترین دستاوردی که پیامبر(ص) بر آن تأکید داشت و رسالت خودش را با آن معرفی میکند، سخن اغراقآمیزی نیست، عنوان کرد: اگر در جامعه امروز بزرگترین بیماری بشر را بداخلاقی بیان کنیم، حرف گزافی نیست.
حجتالاسلام ابراهیمی با اشاره به اینکه اخلاق یک مسئله لزوما دینی نیست بلکه فطری است، بیان کرد: اگر رسول خدا(ص) بر اصول اخلاقی تأکید میکنند، این اصول چیز جدیدی نیست که انسانها خودشان نفهمند، ندانند یا بلد نباشند زیرا چه پیامبران بیایند و نیایند، مردم با درک فطری، اصول اخلاقی را فهمیده، درک کرده و باور دارند.
وی ادامه داد: فقط پیامبران میآیند تا مطالبی را به مردم یاد دهند که در فطرت ریشه دارد اما در وجود آنها تبیین شده نیست و در عقل ریشه دارد ولی برای این افراد روشن نیست لذا رسول اکرم(ص) بر این جمله تأکید دارند که من آمده ام به شما احکامی را بیاموزم تا همه شما آن احکام را به نحو کامل انجام دهید و به اخلاق نیکویی که به آن سفارش شده است، دست یابید.
مدیر گروه معارف دانشگاه علوم پزشکی مشهد با این تعبیر که اگر در یک جامعه بی اخلاق دین تبلیغ و ترویج شود، همانند آن است که انسانی بر روی سنگلاخی بخواهد استراحت کند اما دائماً از خواب میپرد، اظهار کرد: بستر رسالت رسول خدا(ص) اخلاق بود به این دلیل که خودشان فرمودند «من مبعوث شدم تا اخلاق حسنه را به اتمام برسانم» بنابراین اگر این بستر آماده شد، آن احکام جاودان میشود و در غیر اینصورت آن احکام نیز متزلزل خواهد شد.
وی با بیان اینکه با دو نگاه موعظهای و عارفانه میشود اخلاق را مطرح کرد، گفت: نگاه اول موعظهای است زیرا برداشت عمومی مردم از اخلاق همین واژه است و وقتی بحث اخلاق به میان میآید، تصور عمومی این است که ما میخواهیم مردم را به یک سری نکات و رفتارهای مثبت توصیه کرده و آنها را دعوت به کارهای خوب کنیم، این چهره موعظهگرایانه اخلاق است که مدنظر پیامبران الهی نیست.
مدیر گروه معارف دانشگاه علوم پزشکی مشهد اخلاق عارفانه پیوند خورده با معنویت را مورد تأکید پیامبران الهی دانست و عنوان کرد: پیامبر اکرم(ص) مبعوث شدند تا اخلاق موعظهگرایانه را به اخلاق عرفانی و عارفانه تبدیل کنند، اخلاق موعظهگرایانه توجه فرد به دیگران است ولی برعکس در اخلاق عارفانه توجه فرد به خودش است تا به اعمال خود رسیدگی کند، خودش را احیا کرده و ذات و هویتش را هویدا سازد.
