غربت برخی ائمه(ع) در میان شعرا/ اقدام پس از حمله دشمن ضعف ادبیات آئینی است

حجت‌الاسلام سیدحسین سیدی، رئیس شورای شعر طلاب خراسان رضوی در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، با بیان اینکه زیارت جامعه، دارای مضامین والایی است، اظهار کرد: زیارت جامعه کبیره، رساله امام‌شناسی است، اگر بخواهیم، امام را به فردی شیعه یا علاقه‌مند به فرهنگ شیعه معرفی کنیم، بی‌شک زیارت جامعه کبیره از بهترین منابع است.

وی با بیان اینکه شاعر برای سرودن شعر، نیاز به المان و منبع دارد، ابراز کرد: هر میزان که اطلاعات شاعر، کم باشد، شعر نیز از عمق کمتری برخوردار است. در دوره کنونی، کمیت شعرها در حال افزایش است ولی گاهی احساس می‌شود که شعر آئینی اسیر شده است، مثلا امام رضا(ع) را در گنبد، گلدسته و ضریح، معرفی می‌کنند که گاهی موجب ضرررساندن به شخصیت امام رضا(ع) است یا اینکه از تمام روح بلند حضرت ابالفضل(ع)، ابروی کمانش را برداشتند.

مضامین والای زیارت جامعه کبیره؛ تکیه‌گاهی در سرودن شعر برای امام هادی(ع)

سیدی با بیان اینکه شاعری که برای امام هادی(ع) می‌سراید، چه سوژه و تکیه‌گاهی فراتر و بالاتر از زیارت جامعه کبیره دارد، گفت: این‌گونه نیست که برای سرودن درباره امام هادی(ع)، منبع و ابزاری وجود نداشته باشد ولی با توجه به اینکه احساس در شعرا قوی است، به ظواهر بسنده می‌کنند در حالیکه شاعر می‌تواند کلام امام هادی(ع) را به شعر درآورند.

وی با اشاره به اینکه باید امام هادی(ع) را در کلام امام هادی(ع) بشناسیم، اظهار کرد: نباید، ابتدا امام(ع) را بشناسیم و سپس به دنبال کلام ایشان باشیم بلکه با به تغزل درآوردن کلام بلند امام(ع) یعنی زیارت جامعه کبیره که شناسنامه امام هادی(ع) است، باید امام(ع) را معرفی کرد.

رئیس شورای شعر طلاب خراسان رضوی افزود: با توجه به اینکه امام رضا(ع) می‌فرمایند: «اگر مردم، زیبایی کلام ما را درک می‌کردند، از آن پیروی می‌کنند»، با کلام شیوای ائمه(ع) می‌توانیم غربت را از نام آن‌ها بزداییم تا هنگامی که نام امام هادی(ع) برده می‌شود، زیارت جامعه با زیبایی‌هایش در ذهن‌ها متبادر شود.

غربت برخی ائمه(ع) در میان شعرا

وی با اشاره به اینکه برخی از ائمه(ع) در میان شعرا غریب هستند، اظهار کرد: متأسفانه مشکلی که در ادبیات آئینی وجود دارد، این است که سراغ بعضی از ائمه(ع) نمی‌رویم و باید اتفاقی بیفتد تا به دنبال وصف یکی از ائمه(ع) برویم. این یک ضعف است که منتظر هستیم تا دشمن به یکی از معصومین(ع)، حمله کند و سپس آن را با ادبیات ترمیم کنیم.

سیدی افزود: تا زمانی که شاهین نجفی به امام هادی(ع) توهین نکرده بود، اشعار ما درباره امام هادی(ع) کمتر بود ولی پس از آن، موجی از شب شعرها به راه افتاد و اشعار تولیدی ما درباره امام هادی(ع)، بسیار شد. متأسفانه این ضعف در ادبیات آئینی عصر کنونی وجود دارد در حالی‌که ما باید برخی از ائمه(ع) را از این غربتی که در میان شیعیان، شعرا و محبان دارند، دربیاوریم.

وی با اشاره به اینکه یکی از شرایط مبلغ واقعی، زمان‌شناسی اوست، اظهار کرد: با توجه به کتاب «انسان 250 ساله» رهبر معظم انقلاب که نگاه ایشان به زندگی ائمه اطهار(ع) است، امام، زمان‌شناس است و می‌داند که در هر دوره‌ای چه اقدامی کند، اگر امام حسین(ع) در شرایط امام حسن(ع) می‌بود، بدون شک، صلح می‌کرد و اگر امام حسن(ع) در شرایط امام حسین(ع) می‌بود، بدون تردید جنگ می‌کرد.

گریستن متوکل در برابر تیغ تیز کلام امام هادی(ع)

رئیس شورای شعر طلاب خراسان رضوی به جریان شعر سرودن امام هادی(ع) در مجلس متوکل اشاره کرد و گفت: متوکل عباسی، امام هادی(ع) را به مجلس خود دعوت کرد و در حالتی غیر طبیعی، از ایشان خواست که شعری بخواند. در ابتدا، امام(ع)، از این کار سر باز می‌زنند ولی با اصرار متوکل، شعری تأثیرگذاری را می‌سرایند که در پایان آن، متوکل گریه می‌کند.

وی با بیان اینکه امام هادی(ع) متوجه بودند که باید تیغ کلام‌شان تیزتر باشد، اظهار کرد: امام(ع) می‌دانند که باید غرور متوکل را بشکند و او را متوجه معاد و بازگشت دوباره انسان کند و بی‌اعتباری دنیا را به رخ متوکل بکشند.

سیدی اظهار کرد: امام هادی(ع) در این شعر می‌فرمایند: «این کاخ‌ها و این نگهبان‌ها تو را حفظ نخواهند کرد، چه بسا کاخ‌های بلندی که در لحظه مرگ، به داد صاحبان‌شان نرسیدند». مضمون کلام امام، بی‌اعتباری دنیا و فنای دنیاست و آن تختی که متوکل بر آن، تکیه داده است، موقتی‌تر از آن است که دل ببندد.