حرکت ۱۳ هزار نفر در قالب چهار گروه برای پیوستن به سپاه عمر سعد

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، پس از آنگاه کاروان حسین بن علی(ع) همزمان با دوم محرم در کربلا فرود آمد، در سوم‌ محرم الحرام سال 61 قمری عمر بن‌ سعد نیز با چهار هزار سپاه از مردم کوفه وارد کربلا شد.

قبل از آغاز قیام سیدالشهدا(ع) فرماندهی چهار هزار نفر از کوفیان به دستور عبیدالله بن زیاد برای جنگ با دیلمیان در کنار حکومت و فرمانداری بر ری به عمر بن سعد محول و واگذار شده بود. اما از آنجا که مهیا شدن عمر بن سعد برای رفتن به ری با نهضت و قیام سیدالشهدا(ع) همزمان شد، ابن زیاد به ابن سعد فرمان می‌دهد که به جنگ حسین بن علی(ع) برود و بعد از آن به سوی ری حرکت کند که عمربن سعد به ناچار می‌پذیرد و همزمان با سوم محرم در کربلا فرود می‌آید.

گفت‌و‌گوی امام حسین(ع) با ابن سعد

عمربن سعد در کربلا پیکی را به نزد امام حسین(ع) می‌فرستد و انگیزه امام برای آمادن به این سرزمین را می‌پرسد. امام حسین(ع) نیز در پاسخ به پیک عمر بن سعد چنین می‌فرمایند: « مردم شهرتان به من نامه نوشتند که بدین جا بیایم حالا هم اگر مرا نمی‌خواهند باز می‌گردم‌». که ابن سعد از شنیدن این پاسخ شاد می شود و در ادامه نامه‌ای به عبیدالله بن زیاد نوشته و او را از گفته امام(ع) آگاه می‌کند. عبیداللَّه هم در پاسخ به نامه عمر بن سعد از او می‌خواهد که از سیدالشهدا(ع) برای یزید بیعت بگیرد.

بعد از آن ابن سعد خواسته عبیدالله را به سیدالشهدا(ع) رساند و خواستار بیعت با یزید شد که امام حسین(ع) نیز در پاسخ مرگ را گوارا و شیرین‌تر از بیعت عنوان می‌کنند.

تدارک سپاه توسط ابن زیاد برای فرستان به کربلا همزمان با چهارم محرم

وقتی امام حسین(ع) به کربلا وارد شدند، عبیدالله بن زیاد مردم کوفه را در مسجد جمع کرد و سپس به منبر رفت و چنین گفت: «اى مردم! شما آل ابى سفیان را آزمودید و آن‌ها را چنان که مى‌خواستید، یافتید؛ و یزید را مى‌شناسید که داراى سیره و طریقه‌اى نیکو است، به زیر دستان احسان مى‌کند و عطایاى او بجاست و پدرش نیز چنین بود و اینک یزید دستور داده است که بهره شما را از عطایا بیشتر کنم و پولى را نزد من فرستاده است که در میان شما قسمت نموده و شما را به جنگ با دشمنش حسین بفرستم! این سخن را به گوش جان بشنوید و اطاعت کنید».

او همچنین بعد از دادن مبالغ بسیاری از درهم و دیناری که یزید فرستاده بود به بزرگان کوفه آنان را برای یاری و همراهی لشگریان عمر بن سعد در مقابله با حسین بن علی(ع) دعوت می‌کند. علاوه بر این ابن زیاد، بعد از این سخنرانی خلعت‌ها و عطایایى را نیز برای مردم شام مقرر کرد و دستور داد تا در تمام شهر ندا دهند که مردم براى حرکت آماده باشند.

هر کس در کوفه بماند، کشته خواهد شد

از طرفی عبیدالله بن زیاد خود از کوفه خارج شده و در منطقه‌ای به نام نخیله اردو زد و مردم را برای حرکت به نخیله مجبور کرد. او همچنین افرادی را برای آماده کردن مردم جهت مقابله با سیدالشهدا(ع) مأمور کرد به گونه‌ای که در شهر کوفه جستجوی می‌کردند و هر کس که از رفتن به جنگ با امام حسین(ع) خودداری می‌کرد را برای ترساندن مردم دستگیر و در جلوی انظار می‌کشتند.

وقتی که اجتماع مردم در نخیله کامل شد به دستور عبیدالله ابن زیاد «حصین بن نمیر»، «حجار بن أبجر»، «شبث بن ربعی» و «شمر بن ذی الجوشن» برای کمک ابن سعد به سمت کربلا حرکت کردند در واقع بعد از ابن سعد، اولین فردی که به کربلا با چهار هزار سپاهی وارد شد شمربن ذى الجوشن بود.

به دنبال آن‌ها و در روزهای بعد نیز لشگری از نظامیان متشکل از مردم کوفه را روانه کربلا می‌کرد به گونه ای که بر اساس آنچه که در تاریخ و مقاتل آمده است نفرات سپاه عمربن سعد همزمان با ششم محرم به بیش از 20 هزار تن رسید.