تلاش «حبیب بن مظاهر» برای افزایش یاران حسین بن علی(ع)

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، در بررسی روز شمار وقایع کربلا سال 61 هجری براساس آنچه که در تاریخ آمده است همزمان با ششم محرم عبیدالله ابن زیاد نامه‌اى به عمر بن سعد نوشت با این مضمون که «من از نظر کثرت لشکر اعم از سواره و پیاده و تجهیزات، چیزى را از تو فروگذار نکردم، توجه داشته باش که هر روز و هر شب گزارش کار تو را براى من مى‌فرستند».

همچنین در این روز است که او در این نامه‌ از ابن‌ سعد می‌خواهد که راه‌ رودخانه‌ فرات را به روی‌ کاروان‌ حسین بن علی(ع) ببندد‌ و کمبود آب از همین زمان آغاز می‌شود.

آمادگی‌ گروهی‌ از قبیله‌ بنی‌ اسد برای‌ پیوستن‌ به‌ سیدالشهدا(ع)

از طرفی حبیب‌بن مظاهر نیز با کسب اجازه از سیدالشهدا(ع) به نزد طایفه‌ای از بنی اسد که در حوالی کربلا زندگی می‌کردند، رفته و آن‌ها را به یاری دعوت می‌کند.

حبیب بن مظاهر در میان این قوم چنین می‌گوید «امروز از من فرمان برید و به یاری حسین(ع) بشتابید تا شرف دنیا و آخرت از آن شما باشد»، بعد از آن حدود 90 نفر با حبیب همراه شدند اما در راه با لشکریان عمر‌بن سعد برخورد می‌کنند و کشتاری به راه می‌افتد.

لذا از آن جهت که تحمل و تاب مقاومت نداشتند، پراکنده شده و بازگشتند، در نهایت نیز حبیب به نزد امام حسین(ع) بازگشت و ایشان را از ماجرا مطلع ساخت و حضرت نیز فرمودند: «لا حول و لا قوه الا بالله».

تجمع‌ 20 هزار لشکر در سپاه‌ ابن سعد

از آن جهت که مردم مى دانستند جنگ با امام حسین(ع) در حکم جنگ با خدا و پیامبر(ص) است عده ای در میانه راه حرکت لشکر به سمت کربلا از آن جدا شده و فرار می‌کردند به گونه‌ای که گاهی یک سپاه چند هزار نفری وقتی به کربلا می‌رسید، جز تعداد محدود، کسی به جهت اعتقادى که به این جنگ نداشتند، باقی نمی‌ماند.

تجمع و ورود لشکریان مختلف از مردم کوفه به کربلا به گونه‌ای بود که در حدود روز ششم محرم نفرات سپاه عمربن سعد بر اساس نقل تاریخ به بیش از 20 هزار تن رسیده بود.