اهمیت پژوهش در سرودن شعر آئینی/ کنار نهادن سادهانگاری و سطحینگری در محتوا
گروه هنر: کارشناس شعر شورای موسیقی خراسان رضوی با بیان اینکه پژوهش در سرودن شعر آیینی اهیت دارد، عنوان کرد: سادهانگاری و سطحینگری در محتوای شعر آئینی را باید کنار بگذاریم.
هاشم رضازاده، کارشناس شعر شورای موسیقی خراسان رضوی در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا)
از خراسان رضوی، با بیان اینکه پژوهش در سرودن شعر آئینی اهیت دارد، عنوان
کرد: سادهانگاری و سطحینگری در محتوای شعر آئینی را باید کنار بگذاریم.
وی به مسئله پژوهش در سرودن شعر آئینی اشاره و اظهار کرد: شعر آئینی، قدمتی بیش از هزار سال دارد، با وجود اینکه شعرای آئینی خوب و مطرحی داریم ولی در آثاری که تولید میشود، باید پژوهش صورت گرفته باشد یعنی، با عِلم، شعر بگوییم و در پروژه شعر آئینی، پژوهش صورت بگیرد.
رضازاده با بیان اینکه شعر عاشورایی، ویترین شعر آئینی است، ابراز کرد: یک شعر آئینی باید از سوی شاعر آئینی صادر شود یعنی سادهانگاری و سطحینگری در محتوا را کنار بگذاریم، البته افرادی هستند که بر اثر ارادت، محتواهایی را در قالب شعر عرضه میکنند ولی آن شعری بر دل مینشیند که از دل برآمده باشد یعنی شاعری که غزلی را میگوید، تا دلش نسوخته باشد، نمیتواند دلی را بسوزاند.
کارشناس شعر شورای موسیقی خراسان رضوی به رعایت عناصر شعر در اشعار آئینی اشاره و ابراز کرد: عناصر شعری یعنی اندیشه، خیال، موسیقی و عاطفه که باید در هر شعری بهخصوص در شعر آئینی لحاظ و سطحینگری و سادهانگاری از آن حذف شود از همین رو به دلیل حساسیت بر روی محتوا و ساختار شعر آئینی، شایسته است که بایدها و نبایدهایی در آن لحاظ شود.
وی با اشاره به اینکه نباید در سرودن شعر آئینی یا عاشورایی درباره کربلا یا حواشی آن از کلیات فراتر رویم، گفت: ما و مخاطبان، از همه آن چیزی که در کربلا و حواشی آن اتفاق افتاده است، اطلاع داریم، حال اگر بخواهیم به جزئیات بپردازیم و حتی مداح، به صورت پانتومیم برای مخاطب اجرا کند، آسیبی است که متوجه شعر میشود در حالیکه عنوان کردن کلیات، کافی است.
کارشناس شعر شورای موسیقی خراسان رضوی عنوان کردن مطالب سطحی را نقدی بر برخی از مداحان دانست و اظهار کرد: بعضی از مداحان، سطح مخاطبان را پایین میآورند در حالی که مخاطب، سطح معلومات بالایی دارد و این آسیب، بیشتر از جانب مداحان به جامعه وارد میشود.
رضازاده افزود: شاعر و تولیدکننده اثر باید در جامعه، مسجد و تکایا شعر خود را عرضه کند تا از احتمال حذف و دخل و تصرف در شعر توسط برخی از مداحان جلوگیری شود، به عبارتی، شعر از تولید به مصرف باشد.
