
آیتالله واعظ طبسی به همراه آیتالله سیدعلی خامنهای و شهید سیدعبدالکریم هاشمینژاد روحانیونی بودند که هسته مرکزی فعالیتهای انقلابی در مشهد با محوریت حرم مطهر علی بن موسی الرضا(ع) را مدیریت میکردند.
وی شدیداً تحت تأثیر نواب صفوی بود و در طول سالهای ۱۳۳۱ تا ۱۳۳۴ در سخنرانیهای خود به مخالفت با رژیم پهلوی برخاست و سرانجام در سال ۱۳۳۴ مجدداً ممنوعالمنبر شد و این منع تا هنگام سقوط رژیم پهلوی ادامه یافت تا اینکه در تاریخ ۱۳۴۱ دستگیر و راهی زندان ساواک شد، چند بار قبل از این هم دستگیر شد اما منجر به زندانی نشد.

آیتالله واعظ طبسی در خراسان طبیعتاً با وعظ و منابر شیوایی که داشت، یکی از قطبهای اصلی مبارزات ملت خراسان به شمار میرفت که بعدها پس از هجرت رهبر معظم انقلاب و شهیدهاشمینژاد به مشهد، پایههای انقلاب اسلامی روز به روز مستحکمتر شد و هدایت و رهبری مردم خراسان به دست این سه رکن رکین انقلاب افتاد.
او همواره یار باوفای انقلاب اسلامی، رهبر کبیر انقلاب و پس از ایشان آیتالله خامنهای بود و از خود ثمرات بسیاری بر جای گذاشت؛ هنگامی که رهبر معظم انقلاب به منظور بر عهده گرفتن مسئولیتهای سنگین انقلاب به تهران هجرت کردند و شهیدهاشمینژاد نیز به شهادت رسید، بار سنگین انقلاب اسلامی و حوزههای مختلف آن در خراسان بر دوش ایشان افتاد که طی حدود 37 سال پس از پیروزی انقلاب به خوبی از عهده این مسئولیت برآمده و توانست سنگر انقلاب را در استان خراسان مستحکم و استوار نگه دارد.