آموزش قرآن، اولویت چندم برنامههای اوقات فراغت است/ مناطق محروم را دریابیم
گروه شهرستانها: با شروع تابستان کلاسهای مختلفی از سوی نهادها و مؤسسات برای نوجوانان و جوانان در کشور برگزار میشود اما سؤالی که اینجا مطرح میشود، آن است که آموزش قران در اولویت چندم این برنامهها قرار دارد؛ موضوعی که در منطقهای محروم به نام صالحآباد وجود دارد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، بعد از ورود به دفتر فرهنگی ـ تربیتی فدک در منطقه صالحآباد سبزوار، زمانی که در حال تهیه مصاحبه هستم، چند نوجوان برای ثبتنام اردوی فرهنگی ـ تفریحی که قرار است توسط این گروه فرهنگی برگزار شود، به دفتر مراجعه کردند.
از فرصت استفاده کرده و با این نوجوانان صحبت میکنم؛ آنها در این صحبت از نبود معلم قرآن و ضعف تلاوت در این منطقه محروم برایم گفتند. از آنها می خواهم برایم کمی از آیات را از روی قرآن تلاوت کنند.
اولین نفر حتی از بیان کلمه عاجز است تا چه رسد به تلاوت آیه، دومین فرد کمی بهتر از اولی است و نفر سوم با کمی سختی آیاتی را برایم از کلام خدا تلاوت میکند.
حجتالاسلام مرتضی علیزاده، مسئول دفتر فرهنگی ـ تربیتی فدک در رابطه با ضعف تلاوت قرآن، عنوان کرد: تاکنون نتوانستیم در این منطقه برای آقایان، مربی قرآن داشته باشیم.
وی با گلایه از برخی مربیان قرآنی که در فکر مادیات هستند، بیان کرد: در این منطقه محروم، مردم از توانایی مالی خیلی بالایی برخوردار نیستند که فرزندان خودشان را به داخل شهر بفرستند، از طرفی مربیان قرآنی نیز تاکنون موافقت نکردهاند رایگان تدریس کنند.
وی از نهادهای فرهنگی و دینی خواست برای برگزاری کلاسهای قرآن برای پسران در این منطقه همکاری کنند و یا حداقل برایشان مربی قرآنی بفرستند.
حجتالاسلام علیزاده با اشاره به اینکه برای کلاسهای بانوان از مربیان قرآنی استفاده میکنیم و جلسات قرآن بانوان از نظم خاصی برخوردار است، تصریح کرد: در حال حاضر در این جلسات قرآنی، 30 تا 50 نفر حضور دارند.
وقتی که ضعف تلاوت قرآنی کودکان خودش را نشان میدهد یکی دیگر از طلبههای حاضر در این مؤسسه قول میدهد، به هر نحوی که شده از اساتید قرآنی دعوت کند برای تدریس قرآن در این منطقه حاضر شوند.
چند درصد بودجه کلاسهای اوقات فراغت به مناطق محروم اختصاص یافته است؟
در ذهنم سؤال بزرگی نقش میبندد، آیا مردم حاشیههای شهر و مناطق محروم حق استفاده از کلاسهای اوقات فراغت ندارند و باید تمام امکانات در مراکز شهرها متمرکز باشد، در حالی که سازمان بسیج، آموزش و پرورش و خیلی دیگر از نهادهای فرهنگی مدعی برگزاری کلاسهای اوقات فراغت در تابستان هستند، چند درصد از بودجه خودشان را به مناطق محروم اختصاص دادهاند؟
و نکته بعدی اینکه در حالی که در همین منطقه برخی مسئولان به دنبال برگزاری کلاسهای زبان انگلیسی و ... هستند، چرا آموزش قرآن فراموش شده و کسی اهمیتی به آن نمیدهد.
وقتی میخواهم از مؤسسه خارج شوم یاد صحبتهای مادری میافتم که بیان میکند: «برای رفتن به شهر فقط 30 هزار تومان هزینه رفت و آمد عادی نوجوانان برای آموزش به غیر از هزینه شهریه است که از توان ما خارج است»؛ همچنین مادر دیگری میکفت: «در سال تحصیلی گذشته سه ماه فرزندان ما بدون معلم بودند و با شکایت و نامهنگاری توانستیم از آموزش و پرورش معلم بگیریم بنابراین نباید توقع زیادی از این دانشآموزان داشت».
از فرصت استفاده کرده و با این نوجوانان صحبت میکنم؛ آنها در این صحبت از نبود معلم قرآن و ضعف تلاوت در این منطقه محروم برایم گفتند. از آنها می خواهم برایم کمی از آیات را از روی قرآن تلاوت کنند.
اولین نفر حتی از بیان کلمه عاجز است تا چه رسد به تلاوت آیه، دومین فرد کمی بهتر از اولی است و نفر سوم با کمی سختی آیاتی را برایم از کلام خدا تلاوت میکند.
حجتالاسلام مرتضی علیزاده، مسئول دفتر فرهنگی ـ تربیتی فدک در رابطه با ضعف تلاوت قرآن، عنوان کرد: تاکنون نتوانستیم در این منطقه برای آقایان، مربی قرآن داشته باشیم.
وی با گلایه از برخی مربیان قرآنی که در فکر مادیات هستند، بیان کرد: در این منطقه محروم، مردم از توانایی مالی خیلی بالایی برخوردار نیستند که فرزندان خودشان را به داخل شهر بفرستند، از طرفی مربیان قرآنی نیز تاکنون موافقت نکردهاند رایگان تدریس کنند.
وی از نهادهای فرهنگی و دینی خواست برای برگزاری کلاسهای قرآن برای پسران در این منطقه همکاری کنند و یا حداقل برایشان مربی قرآنی بفرستند.
حجتالاسلام علیزاده با اشاره به اینکه برای کلاسهای بانوان از مربیان قرآنی استفاده میکنیم و جلسات قرآن بانوان از نظم خاصی برخوردار است، تصریح کرد: در حال حاضر در این جلسات قرآنی، 30 تا 50 نفر حضور دارند.
وقتی که ضعف تلاوت قرآنی کودکان خودش را نشان میدهد یکی دیگر از طلبههای حاضر در این مؤسسه قول میدهد، به هر نحوی که شده از اساتید قرآنی دعوت کند برای تدریس قرآن در این منطقه حاضر شوند.
چند درصد بودجه کلاسهای اوقات فراغت به مناطق محروم اختصاص یافته است؟
در ذهنم سؤال بزرگی نقش میبندد، آیا مردم حاشیههای شهر و مناطق محروم حق استفاده از کلاسهای اوقات فراغت ندارند و باید تمام امکانات در مراکز شهرها متمرکز باشد، در حالی که سازمان بسیج، آموزش و پرورش و خیلی دیگر از نهادهای فرهنگی مدعی برگزاری کلاسهای اوقات فراغت در تابستان هستند، چند درصد از بودجه خودشان را به مناطق محروم اختصاص دادهاند؟
و نکته بعدی اینکه در حالی که در همین منطقه برخی مسئولان به دنبال برگزاری کلاسهای زبان انگلیسی و ... هستند، چرا آموزش قرآن فراموش شده و کسی اهمیتی به آن نمیدهد.
وقتی میخواهم از مؤسسه خارج شوم یاد صحبتهای مادری میافتم که بیان میکند: «برای رفتن به شهر فقط 30 هزار تومان هزینه رفت و آمد عادی نوجوانان برای آموزش به غیر از هزینه شهریه است که از توان ما خارج است»؛ همچنین مادر دیگری میکفت: «در سال تحصیلی گذشته سه ماه فرزندان ما بدون معلم بودند و با شکایت و نامهنگاری توانستیم از آموزش و پرورش معلم بگیریم بنابراین نباید توقع زیادی از این دانشآموزان داشت».
