احسان روحی، نویسنده و کارگردان برجسته تئاتر در گفتوگو با
خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، در خصوص آثار و متون نمایشی حوزه دفاع مقدس، اظهار کرد: شاید تمامی آثار دنیا ایدههایی تکراری باشند اما نگاه و زاویه دید ما به این ایدهها است که ارزشمند است، بایستی زاویه دید به جنگ را تغییر دهیم و جغرافیای جنگ را جغرافیایی جهانی ببینیم.
این کارگردان و نویسنده تئاتر افزود: اگر در آثار نویسندگان خارجی متمرکز شویم نگاه جهانی نهفته در آن اثر را خواهیم یافت و این نگاه است که باعث میشود زمانی که آن اثر در مکانی دیگر به نمایش درمیآید مورد استقبال مخاطبان قرار گیرد.
وی با تأکید به این موضوع که «لبخند بزن هاگ» اثری است که توسط جمعی از بهترینهای تئاتر مشهد، عوامل موسیقی و... ساخته شده و در جشنواره ملی فتح خرمشهر نیز بسیار مورد استقبال قرار گرفته است، اضافه کرد: «لبخند بزن هاگ»، روایت خانوادهای است که در زمان جنگ و بعد از آن مورد آسیب قرار میگیرند.
روحی هدف از حذف موقعیتهای جغرافیایی در نمایش «لبخند بزن هاگ» را نشان دادن اثر جنگ در هر موقعیتی دانست.
فقدان قصه و تکرار در نمایشنامههای دفاع مقدس
نویسنده و کارگردان برجسته تئاتر با بیان اینکه فقدان قصه و تکرار در آثار امروز دفاع مقدس مشهود است، عنوان کرد: فقدان قصه باعث جهت گرفتن ایده به سمتی میشود که مخاطب بارها با آن قصه مواجه شده و شاید فقط جغرافیای آن تغییر کرده است، این مسئله به تنهایی باعث به وجود آمدن مشکلاتی در تولید اثر میشود.
وی با بیان اینکه جنگ یک عنصر جهانی است و نمیتوان جغرافیایی برای آن تعریف کرد، ادامه داد: اگر بتوانیم به سمت ایدههایی ناب، بروزتر و جهانیتر پیش برویم و با نگاه ایرانی به جنگ، به دنبال نگرشی جهانی باشیم، موفق خواهیم بود.
این کارگردان و نویسنده تئاتر مهمترین عنصر داستان و قصه را، کنش و واکنشهای موجود در اثر در کنار ایدهای ناب عنوان کرد و گفت: کنشمند بودن داستان و عکسالعملهایی که کاراکترها و شخصیتهای نمایش در موقعیتهای مختلف داستان به نمایش میگذارند از جمله مهمترین عناصر داستان است که باعث پیشبرد و جذاب شدن نمایش خواهد شد.
وی با اشاره به اینکه پس از جنگ و 8 سال دفاع مقدس، نویسندگان به موضوعاتی در قالب چگونگی و چرایی جنگ در آثار خود پرداختند، تصریح کرد: یکی از مهمترین الگوهای نمایشی در آثار دفاع مقدس، خلق شخصیتها و کاراکترهایی است که در ابتدا مخاطب با آن ارتباط برقرار کند و به نوعی شخصیت را از خود بداند.
روحی با اشاره به اینکه در گذشته نیازسنجی و مخاطبشناسی در عرصه تئاتر نسبت به امروز کمتر مورد توجه قرار میگرفت، ادامه داد: تعریف صحنههایی که مخاطب فقط در رابطه با آن چیزهایی شنیده و نمایش موقعیتهای جنگ چه از نظر بصری و چه محتوایی برای درک و لمس بهتر مخاطب نسبت به حوادث آن دوران، باعث جذب مخاطب و دنبال کردن اثر توسط بیننده خواهد شد و این زمانی اتفاق خواهد افتاد که خودمان را به جای مخاطب قرار دهیم.