کمالالدین غراب، نویسنده و نمایشنامهنویس، در گفتوگو با
خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، در خصوص نقش تعزیه در انتقال مفاهیم دینی، اظهار کرد: نقش این هنر را در انتقال میراث دینی نمیتوان نادیده گرفت. تعزیه موجب شده تا ارزشها و عناصر فرهنگی کشور به جاهای دیگر انتقال یابد.
وی در ادامه گفتههای خود با اشاره به موسیقی تعزیه، تصریح کرد: در تعزیه نوعی موسیقی خاص وجود دارد. اولیاخوانان به صورت آواز، دیالوگ و گفتهها را بیان میکنند، تمام این آوازها گوشههایی از موسیقی ایرانی را به نمایش میگذارد. اما در موسیقی تعزیه امروز، بخشها را به صورت ترانه میخوانند درحالیکه چنین موضوعی در قدیم وجود نداشته است.
بیان اشقیاخوانان به صورت دکلمه است
این نویسنده و نمایشنامهنویس با بیان اینکه نوعی زیباییشناسی ایرانی در طراحی لباس تعزیه دیده میشود، عنوان کرد: در تعزیه اولیاخوانها رنگ سبز میپوشند و اشقیاخوانها رنگ قرمز، بیان اولیاخوانان به صورت آواز است که یک نوای الهی است اما اشقیاخوانان بیانشان به صورت دکلمه است.
غراب بیان کرد: در تعزیه چهره اولیاخوانان را نشان نمیدهند و یک پارچه و نقابی دارند و نقش بانوان اهل بیت(ع) را مردان بازی میکنند و آواز میخوانند.
وی با اشاره به اینکه تعزیه در سطح جهانی به عنوان هنر نمایشی و دینی ایرانیان به ثبت رسیده است، افزود: اگر این هنر که امروز در یونسکو ثبت شده را حفظ نکنیم از بین خواهد رفت و برای زنده نگهداشتن و دوام آن باید اهالی هنر و صاحبان فن دست به کار شوند.
تعزیه باید با قلم شاعران، اندیشمندان و تاریخدانان تغذیه شود
این نویسنده با بیان اینکه با توجه به گسترش رسانه جمعی و فضای مجازی دیگر نمیتوان بازیگران تعزیه افراد عامی و معمولی باشند، بیان کرد: لازم است در این امر تجدید نظر شود و این هنر توسط متفکران و اندیشمندان به خوبی تغذیه شود، علاوه براین کسانی که تاریخ را میشناسند و شاعرانی که قلم قوی دارند باید در جهت تقویت این هنر دست به دست هم دهند.
وی یکی از آسیبهای جدی در تعزیهخوانی را استفاده از بازیگران تعزیه از مردم عامی با سطح سواد پایین دانست و ادامه داد: نگاه مردم به همه موضوعات جامعه تغییر کرده و دیگر خوراک قدیمی به خصوص در این هنر به درد مردم نمیخورد، مردم امروزه باهوش و ذکاوت هستند و به خوبی خوب را از بد تشخیص میدهند.