فراموشی درد هنگام اعلام حریق/ خادم امام رضا(ع) هستیم

به گزارش ایکنا از خراسان رضوی، کلمه ایثار وگذشت، کلمات زیبایی هستند که گاهی افراد در برخورد با شرایط سخت آن را معنا می‌کنند، از جمله مشاغل سختی که حق بزرگی بر دیگران دارند، حرفه آتش نشانی است که شاغلان در این حرفه، برای حفظ سلامت افراد دل به آتش زده و حرارت بالای آتش را به خاطر نجات افراد، بی‌اهمیت می‌دانند.
محمد صباغ، آتش نشان مصدوم در حین عملیات اطفاء حریق با خبرنگار ایکنا از خراسان رضوی، در باره حادثه رخ داده، به گفتگو می‌نشیند.
وی از کم و کیف اتفاق می‌گوید: سال 91 بود که در پایگاه میدان شهدا شیفت بودم که ناگهان اعلام حریق شد، مورد منزل مسکونی در کاشانی 38 بود، با همکاران اعزام شدیم برای اطفای حریق به محض رسیدن، اعلام کردند که یک مادر و بچه طبقه 3 محبوس هستند.
وی ادامه داد: به محض رسیدن به همکاران گفتم کار شلنگ کشی را انجام دهند و من برای آوردن مادر و بچه می‌روم، رسیدم به موقعیت که حال مادر وفرزندش در حال وخیم شدن بود، حریق به طبقه سوم رسیده بود و تیم دیگر هم داشت می‌رسید، تیم کمکی که رسیدند؛ من برای اطفای حریق بالای پشت بام رفتم، به محض اینکه در ورودی را بازکردم، پای چپ را که گذاشتم تا وقتی پای راست را گذاشتم از همانجا سقوط کردم و چون حفاظ استاندارد نبود من سقوط کردم.
وقتی سخن از قطع شدن دست است
صباغ با اشاره به اینکه آن زمان دستگاه تنفس پیشرفته نبود، بلکه فولادی و سنگین بود، به خاطر همین سقوط کردم، عنوان کرد: بعد از این اتفاق اول مرا بردند، به بیمارستان هاشمی‌نژاد و سه روز در بیمارستان بودم، دکتر برای دست چپ من گفته بود که دست چپ احتمال دارد قطع شود؛ ما برای ام ار آی به بیمارستان رضوی رفتیم، آنجا پزشکی قبول کرد که عمل سخت جراحی را انجام دهد تا دست من قطع نشود.
این آتش نشان فداکار با بیان اینکه بعد از عمل سوم یک ماه ونیم دست‌های من داخل فیکساتور بود و بعد از آن برای بیرون آوردن فیکساتور رفتم، اظهار کرد: دیسک کمر من بیرون زده بود و کتفم و صورتم هم شکسته بود، علاوه براین زیر گلویم پارگی داشت.
توان در آغوش گرفتن فرزندم را ندارم
صباغ با بیان اینکه به خاطر شدت صدمات نمی‌توانم فرزندم را مدتی در آغوش بگیرم، گفت: با وجود این شرایط اما هنگامی که اعلام حریق می‌شود، با تمام توان برای اطفاء تلاش می‌کنم زیرا نجات جان مردم مهم‌تر از سلامتی خودم است.
وی با تأکید براینکه سازمان آتش نشانی برای درمان من سنگ تمام گذاشتند، تصریح کرد: همه مسئولان و دوستان من در آتش‌نشانی به عیادتم آمدند، حتی کسانی که شناختی از ایشان نداشتم نیز در حق من لطف داشتند و هزینه‌های درمانم را نیز سازمان آتش نشانی برعهده گرفت.
صباغ به دیگر مصدومان سوانح آتش نشانی اشاره کرد وگفت: دوستان زیادی از من در حوادث دچار سانحه شدند و همچنان نیز این اتفاقات به خاطر قابل پیش‌بینی نبودن شرایط رخ می‌دهد اما روحیه ایثار وفداکاری در بین نیروهای عملیاتی پر رنگ‌تر از قبل است.
چگونگی اطلاع خانواده از سانحه
وی ادامه داد: یکی از همکاران من با خانواده تماس گرفته بود و خیلی محدود موضوع را توضیح داده بود تا خانواده من پس از آمدن به بیمارستان از موضوع کاملاً مطلع شوند؛ در حال حاضر در یک دستم پلاتین است؛ سه ماه در بستر بیماری بود و بعد از ان به مرور به زندگی عادی برگشتم، بعد از برگشت به محل کارم تا یک ماه تلفنچی بودم و بخاطر شرایط دستم بد خط آدرس محل سانحه را می‌نوشتم اما دلم خوش بود که خدمتی انجام می‌دهم.

صباغ عنوان کرد: در حال حاضر در بحث تجهیزات به لطف مسئولان شرایط خوبی را داریم به شکلی بسیاری از تجهیزات بهسازی و به روز رسانی شده است.
وی با اشاره به اینکه ما نیروهای عملیاتی آتش‌نشانی خود را خادم امام رضا(ع) می دانیم، تصریح کرد: آتش نشانی شغلی توأم با عشق است، زیرا اگر صرف نگاه مادی به این شغل داشته باشید به خاطر شرایط سخت آن پشیمان می‌شوید، اما وقتی نجات جان دیگران برایت مهم باشد با جان و دل به مردم خدمت می‌کند.
صباغ گفت: مردان بی‌ادعایی در آتش نشانی مشغول خدمت هستند که حاضرند با همه وجود برای نجات جان و مال دیگران تلاش کنند.

نجمه ابراهیمی

انتهای پیام