بسیاری از مسلمانان جهان با فرا رسیدن ماه مبارک رمضان، در سراسر دنیا از سحر تا افطار را به روزه داری میپردازند. مسلمانان روزه دار با هر ملیت و فرهنگی، با نیت مشترکِ رسیدن به دَرک و آگاهی از وضعیت مستضعفین و نیازمندان ساعاتی بین طلوع و غروب آفتاب را نه چیزی میخورند و نه میآشامند. و طبق توصیه بزرگان دین تلاش میکنند تا حد امکان بر سر سفرههایی ساده، روزه خود را شروع و باز کنند. در اسلام ماه مبارک رمضان از پر برکت ترین ماه ها معرفی شده و روزه داران را به طلب بخشش توصیه و بخشیده شدن گناهان وعده داده شده است. یکی از توصیههای بزرگان دین برای مسلمانانی که توفیق روزه داری در ماه مبارک رمضان را دارند این است که فرض کنند این ماه رمضان، اولین و آخرین ماه رمضانی است که فرصت روزه داری را دارند.پس باید از لحظه لحظه این ماه به خوبی بهره مند شوند.چراکه آدمی از فردای خود بی خبر است و شاید لحظه ای دیگر این فرصت را نداشته باشد تا از برکات این ماه بهرهمند شود ؛تا اعمال ناپسند خود را مرور و اصلاح کند و برای بخشش گناهانش طلب مغفرت کند. قرنهاست مسلمانان بسیاری بر سر سفرههای سحر و افطار نشسته اند و تا ابد مسلمانان دیگری خواهند نشست، بی آنکه از عاقبت و فردای خود مطلع باشند. همه ما روزی می آییم و روزی خواهیم رفت. و تنها چیزی که از ما باقی خواهد ماند، فقط و فقط اثر اعمال ماست و آنچه که تا ابد تکرار خواهد شد و باقی خواهد ماند این ماه مبارک و سفره های پر برکتش است.
اهمیتی ندارد که ما باچه ملیتی،چه فرهنگی، چه طبقه اجتماعی و چه سطح مالی و در چه زمانهای روزه داری می کنیم. مهم نیت و اعمال ما در این ماه مبارک است.