
به گزارش ایکنا از خراسان رضوی، حديث شهادت شنيدنی است، حديث ديدار است، ديدار دوست، آنها كه هميشه در حضور حقاند آنانی که« عِندَ رَبِّهِم یُرزَقون » هستند.
باورش برایم سخت است که بگویم هنوز شهدایی مفقود الاثر داریم که به وطن برنگشتهاند و خانواده آنها سالها است چشم انتظارند تا خبری از عزیزشان برسد.
36 سال بی خبری
در کوچه پس کوچههای این روزهای زندگی، به سراغ یکی از دلاورمردان جبهههای نبرد میروم، نوجوانی 16 ساله که متولد 29 بهمن 1345 است و در سومین عملیات حضورش در دفاع مقدس در پایان یکی از ماههای عبادت و بندگی خدا مفقودالاثر شد و 36 سال است که خبری از او به دست نیامده است.
حسن صالح فر، برادر شهید علی صالح فر، درباره شهادت برادرش به خبرنگار ایکنا گفت: علی زمانی که اول دبیرستان در دبیرستان اسرار سبزوار در حال تحصیل بود، در لبیک به ندای معمار کبیر انقلاب برای دفاع از اسلام و دفاع از میهن اسلامیمان عازم جبهههای نبرد شد و همزمان با حضورش در جبهه به کار عکاسی نیز مشغول بود.
وی با اشاره به اینکه علی تربیت یافته مکتب اهل بیت عصمت و طهارت(ع) و تربیت یافته جلسات قرآنی است که رسیدن به شهادت بزرگترین آرزویشان است، افزود: او تربیت یافته مکتبی قرآنی است که در آیه 111 سوره توبه کلامالله مجید ذکر شده:« إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُمْ بِهِ وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ؛ در حقيقت خدا از مؤمنان جان و مالشان را به [بهاى] اينكه بهشت براى آنان باشد خريده است همان كسانى كه در راه خدا مىجنگند و مى كشند و كشته مى شوند [اين] به عنوان وعده حقى در تورات و انجيل و قرآن بر عهده اوست و چه كسى از خدا به عهد خويش وفادارتر است پس به اين معاملهاى كه با او كردهايد شادمان باشيد و اين همان كاميابى بزرگ است.»

صالح فر با بیان اینکه برادرم بعد از حضور در عملیاتهای مناطق چزابه و بوستان در حالی که برگه مرخصی و ترخیصیاش در دستش بود مجدداً برای شرکت در عملیات رمضان در منطقه باقی ماند، تصریح کرد: این شهید گرانقدر در این سفر عکسهایی را گرفته بود که به همراه همرزمش برای من فرستاد و خودش در عملیات رمضان در آخرین شب ماه مبارک مضان سال 61 شمسی مفقود الاثر شد.
چشم انتظار پیکر شهید
وی اضافه کرد: بعد از اعلام شهادتش به پدرم، از طرف بنیاد شهید مدتی به انتظار بازگشت پیکر مطهرش به خانه ماندیم و وقتی از بازگشتش خبری نشد، مرحوم پدرم به همراه برادرم حسین به منطقه اعزام شدند تا شاید خبری از او پیدا کنند.
عکاس سبزواری با بیان اینکه نتیجه حضور پدرم در محل عملیات رمضان دریافت وسایل برادرم به همراه وصیت نامهاش بود و هیچگاه از او خبری نرسید، گفت: بعد از مدتی قبر خالی یادبودی از طرف بنیاد شهید در گلزار شهدا آماده کردند تا نامی از آن شهید در کنار یاران شهدش باقی مانده باشد.

صالح فر اضافه کرد: بعد از گم شدن برادرم در تحقیقاتی که بنیاد شهید ازطریق دوستانش انجام داد، شهید محمد صالحآبادی اظهار کرده بود؛ زمانی که در حال عملیات رمضان در منطقه شرق بصره بودیم فرمان عقب نشینی صادر شد، در حال برگشت بودیم که علی با گلوله کالبیر 5 از طرف دشمن مورد هدف قرار گرفت و در حالی که زنده بود و نمی توانستم برایش کاری انجام بدهم صورتش را بوسیدم و سینه خیز به عقب برگشتم.
برادر شهید با تأکید بر اینکه هیچ وقت از یافتن علی نا امید نشدیم وهر زمان برادرم را پیدا کنند شناسنامهاش همراهش است و او شناخته خواهد شد، گفت: مدتی از طرف وزارت خارجه از طریق سفارت کویت به دنبال برادرم گشتیم و هیچ نشانی از او به دست نیامد.

وی با بیان خاطرهای از عملیات رمضان از زبان دوستانش، عنوان کرد: وقتی که برای تحویل سلاح رفتیم قرار بود با هم کلاشینکف برداریم ولی علی آرپیچی را انتخاب کرد و دلیلش را نابودی تانکهای عراقی برای وارد کردن خسارت مادی به آنها و امکان از بین بردن بیشتر نفرات دشمن بیان کرد.
صالحفر با تأکید بر اینکه راه شهادت از بین جلسات قرآن عبور میکند و باید فرزندانی تربیت کنیم که راه شهدا را ادامه بدهند، گفت: علی در زمانهای در دامن قرآن تربیت یافت که همه چیز وجود داشت و برگزاری مجالس روضه خوانی و عزادارای در زمان پهلوی ممنوع بود ولی او به همه مادیات دنیوی پشت پا زد و راه قرآن را انتخاب کرد.

پیروی از رهبر انقلاب
آن شهید گرانقدر در بخشی از وصیتنامه خودش با سفارش مردم به بیان کردن ذکر دائمی خدا و به یاد او بودن، نوشته است: قلبهایتان را متوجه پیامهای گوهربار رهبر کبیر انقلاب نمایید تا پرچم لا اله الا الله در تمام جهان به اهتزاز در بیاید.
علی اکبر ملکی
انتهای پیام