دعای «جوشن کبیر» موجب تثبیت اعتقادات در جان انسان میشود
مدرس حوزه علمیه در مشهد گفت: خواندن دعای جوشن کبیر و صدا زدن اسامی خداوند، به نوعی خود موجب تثبیت اعتقادات در جان انسان میشود.
حجتالاسلام والمسلمین علی علیزاده، مدرس حوزه علمیه در مشهد، در گفتوگو با ایکنا از خراسان رضوی، درباره دعای جوشن کبیر و مضامینی که در این دعا نهفته است، اظهار کرد: دعای جوشن کبیر مرحوم کفعمی در کتاب «ولدالامین» و کتاب شریف «مصباح» خود نقل شده است که مرحوم حاج عباس قمی نیز در مفاتیح به نقل از ایشان این دعای شریف را آوردهاند.
وی ادامه داد: همانگونه که بزرگان به ما سفارش داشتهاند، در حقیقت خواندن این دعا در ابتدای ماه مبارک رمضان وارد شده و گفته شده که این دعا باید در این ماه مبارک سه مرتبه خوانده شود و چه بهتر است که این سه شب در شبهای قدر باشد.
علیزاده با اشاره به مضامین این دعای شریف گفت: همه ما میدانیم این دعا دارای 100 بند است که در هر یک از این بندها انسان به 10 اسم و در یکی از بندها به 11 اسم از اسامی پروردگار خود متوسل میشود و به نوعی اگر بخواهیم به یکی از تأثیرات خواندن این دعا و همچنین صدا زدن اسامی پروردگار، اشاره کنیم، باید گفت که این صدا زدنها خود باعث تثبیت اعتقادات در جان انسان است.
خواندن دعای جوشن کبیر؛ پی بردن به ذات احدیت
این مدرس حوزه علمیه در مشهد اضافه کرد: همچنین علاوه بر این نیز اینکه در این دعا انسان به خود نگاه کند و ببیند که چه کسی است و در برابر چه کسی ایستاده نیز دو مقوله بسیار مهم و تأثیرگذار در وجود انسان است.
وی تصریح کرد: این در حالی است که در سایر دعاهای اهلبیت(ع) این جریان به مراتب مشاهده میشود که ائمه اطهار(ع) هنگام خواندن دعا، در ابتدا به این امر توجه دارند که من با چه کسی و با چه وجودی مشغول گفتوگو هستم. از این رو باید این حس که من در برابر یک بینهایت، ضعیفی بیش نیستم وجود داشته باشد و اینکه یک ضعیف محض از یک غنی مطلق خواستهای دارد.
علیزاده بیان کرد: خداوند در این خصوص فرموده است هنگامی که انسان به درگاه من روی میآورد من نگاه میکنم که بنده من نسبت به من چه نگاهی دارد و من نیز با همان نگاه و گمانی که نسبت به من که پروردگارش هستم، رفتار خواهم کرد.
این مدرس حوزه علمیه در مشهد تأکید کرد: لذا از این رو باید گفت که بسیار پسندیده است که انسان در شبهای قدر پیش از اینکه مشغول مناجات خاصی با پروردگار خود شود و حرف دلش را به خداوند بزرگ بزند اول این نگاه خود را به ذات مقدس حضرت احدیت از منظر کلام اهلبیت(ع) پیش برد که اساساً من با چه خدایی در حال صحبت هستم.
معادلات خداوند در دعای جوشن کبیر
وی با بیان اینکه این دعا، دعای عجیبی است در آن نکات بسیاری وجود دارد، تصریح کرد: گاهی در این دعای شریف بحث عظمت حضرت حق و گاهی نیز بحث فرمولهای رفتاری خدای متعال و معادلاتی که حضرت حق در دنیا قرار داده است، وجود دارد. به عنوان مثال آیه «يَا أَنِيسَ مَنْ لا أَنِيسَ لَهُ» بدین معنی که ای خدایی که تا قلبی از غیر تو پاک نباشد آنجا پا نخواهی گذاشت، منی که با دیگران انسی دارم و عادت دارم که سفره دلم را برای غیر تو باز کنم، حتماً حلاوت و شیرینی خلوت با تو در کام و قلب من چشانده نشده است.
علیزاده با اشاره به اینکه از برخی بندهای این دعا جهت برآورده شدن حاجت و یا گرفتاریها میتوان استفاده کرد، تصریح کرد: هیچگونه روایتی از اهلبیت(ع) در این خصوص وجود ندارد که سندی باشد جهت راستی این مطلب و گفته باشد که به عنوان مثال بند 52 این دعای شریف برای رفع بیماری خوانده میشود.
این مدرس حوزه علمیه در مشهد اظهار کرد: اما با این وجود باز هم نمیتوان به این جریان ایراد گرفت؛ چرا که اگر کسی که بیمار شود و خدا را صدا بزند و بگوید «یا شافی» و او را به عنوان شفادهنده بخواند، بر او خرده گرفت که چرا این اسم را به زبان آوردهای و یا اینکه این اسم را از کجا آوردهای. زیرا اینها تماماً اسامی و صفات خداوند متعال است و بنده خداوند نیز میتواند خدای خود را با این عناوین صدا زند.
وی تصریح کرد: البته باید توجه داشت که این امر نیز نباید دستمایهای شود برای اشخاصی که مدعی دعانویسی و به نوعی خود را واسطهای میدانند جهت حل کردن مسائل و گرفتاری انسانها، چرا که این انسان نه میتواند این مسئله را رد کند و بگوید که به عنوان مثال بند 52 دعای جوشن کبیر برای گرفتن حاجت مناسب نیست و همچنین نباید به این جریان آنقدر پر و بال داد که در نهایت منجر به سوء استفاده برخی از افراد شود.
علیزاده با اشاره به اینکه برای برخی از افراد این سؤال ایجاد میشود که چرا در پایان هریک از بندهای این دعای شریف باید یک بار «سُبْحانَكَ يا لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ خَلِّصْنا مِنَ النّارِ يا رَبِّ» خوانده شود، بیان کرد: در واقع در برخی از مطالب نمیتوان اظهارنظر کرد، چرا که اسراری در عالم وجود دارد که بر ما پوشیده است و تنها اهلبیت(ع) هستند که از این مسائل آگاهی دارند، زیرا خدای متعال چشم آنها را بر عالم باز قرار داده و میتوانند از این مسائل آگاه باشند و این مسئله نیز یکی از همان موضوعات پوشیده بر ما است و نمیتوانیم به وجود آنها پی بریم.
انتهای پیام
