حجتالاسلام احمد منصوری، مدرس حوزه و دانشگاه، در گفتوگو با ایکنا از خراسان رضوی، اظهار کرد: محدثان و راویان شیعه هر دو روایت ۷۵ روز و ۹۵ روز پس از رحلت پیامبر اکرم(ص) را از امام صادق و امام باقر(ع) نقل کردهاند، اما عدهای از محققان مدعی هستند که ممکن است، بهدلیل بینقطه بودن خط کوفی، تعبیر خمسه و تسعین (۹۵روز) بعدها از سوی نسخهنویسان بهطور سهوی به خمسه و سبعین (۷۵روز) نوشته شده باشد، لذا سه جمادیالثانی (۹۵) روز که به فاطمیه دوم مشهور شده را معتبرتر میدانند.
وی ادامه داد: عزاداری و تجلیل مقام شامخ اولیای الهی، مصداق بزرگداشت نماد و شعائرالله است که مردم در جوامع اسلامی با افتخار در این جهت اقدام و اطاعتپذیری خویش را از این طریق اظهار میکنند.
این مدرس حوزه و دانشگاه، بیان کرد: نسبت به دهههای سوگواری و عزاداری همواره در عصر ائمه و بعد از آن در دوران غیبت که زمینه فراهم بوده نسبت به عزاداری دهه محرم اهتمام فراوان شده است و در برخی موارد دیگر همچون وصیت امام باقر(ع) نسبت به عزاداری ایشان در منی برای ۱۰ سال و همچنین درخواست امام رضا(ع) برای گریه کردن هنگام خروج اجباری حضرت از مدینه به مرو، مواردی نادر در تاریخ شیعه است.
منصوری، تصریح کرد: شیعه همواره یاد اهلبیت را در شرایط مختلف و سخت مانند دوران میرپنج، زنده نگه داشته و به عزاداری و بیان فضائل و مناقب اهلبیت عصمت و طهارت(ع) همت گماشته است.
وی ادامه داد: با توجه به مطالب گفته شده و جایگاه، عظمت ویژه حضرت زهرا(س)، شهادت مظلومانه و دفن غریبانه آن بانوی بزرگ عالمیان، قطعاً شایسته است مجالس سوگواری آن حضرت عاشورایی برگزار شود و به فضائل و مناقب حضرت و نقش بیبدیلش در فعالیتهای هدفمند سیاسی ـ اجتماعی در کنار همسرداری و خانهداری پرداخته شود و نقش مؤثر زنان در جامعه اسلامی تبیین شود تا زن و زندگی غربی، جایگزین چنین الگوهای ماندگاری در جوامع بشری نشود.
این مدرس حوزه و دانشگاه، افزود: درباره دهههای فاطمیه گاهی اعمال سلیقههایی از سوی محبان اهلبیت(ع) صورت گرفته که سبب تشتت در آغاز و انجام محافل و مجالس شده است، ضرورت دارد وحدت رویهای در برگزاری این مراسم ارزشمند اعمال شده تا هویتی عاشورایی یابد.
وی ادامه داد: اینکه دهههای فاطمیه اول و دوم مرسوم شده، در کنار بینشان ماندن مرقد مطهر حضرت فاطمه(س)، خود نشانه مظلومیت این بانوی عظیمالشأن است. نقلهای تاریخی، شهادت حضرت را در چند زمان متفاوت بعد از رحلت پیامبر اکرم(ص)، بیان کردهاند که شاید این امر خود دلیلی برای تعدد دهههای سوگواری شده است.
این مدرس حوزه و دانشگاه، بیان کرد: شایسته است یکی دو روز قبل و بعد این دو زمان برای محافل سوگواری حضرت زهرا(س) در نظر گرفته شود، به گفته دانشنامه اسلام اکثریت منابع اولیه خاکسپاری فاطمه را شبانه، مخفی و بدون حضور ابوبکر و عمر میدانند.
وی ادامه داد: رویداد خانه فاطمه(به عربی:حَرق دار)، به روایاتی اشاره میکند که براساس آنها ابوبکر پس از انتخاب شدن به عنوان خلیفه مسلمانان به همراه عدهای از همراهان از جمله عمر به قصد گرفتن بیعت به خانه حضرت علی(ع) میرود و در آنجا با مقاومت علی(ع) و فاطمه(س) روبهرو میشود، بنا بر نوشته منابعی مانند یعقوبی و بلاذری عمر در این واقعه «تهدید» میکند که اگر اجازه ورود به او ندهند خانه را به آتش میکشد.
منصوری تصریح کرد: سیدجعفر شهیدی، نویسنده شیعه، تهدید به آتش زدن را تأیید میکند، از نظر او با توجه به اینکه شیعیان یا دستههای سیاسی موافق آنها در سنین اول هجرت نیرویی نداشتهاند، جعل روایات مربوط به این رویداد ناممکن مینماید، بهعلاوه او بیان میدارد که برخی از این روایات در نوشتارهای مغرب اسلامی (اندلس) هم آمده است، اما در مورد اینکه «آیا بازوی دختر پیغمبر را با تازیانه آزردهاند»، یا «میخواستهاند با زور به درون خانه راه یابند و او که پشت در بودهاست، صدمه دیده» مینویسد «در آن گیر و دارها ممکن است چنین حادثههایی رخ داده باشد».
این مدرس حوزه و دانشگاه، اظهار کرد: به گفته دنیس صوفی، روایت طبری از گفته ابوبکر در بستر وفات «کاش خانه فاطمه را، اگر هم به قصد جنگ بسته بودند، برنگشوده بودم» بهطور تلویحی به این معناست که خانه فاطمه ممکن بوده به زور باز شده باشد.
وی بیان کرد: بروجردی، روحانی، شاهرودی و حسین خراسانی، روحانیان و مراجع شیعه، معتقدند که حضرت فاطمه(س) در اثر صدمات و جراحات وارده که در حین رویداد خانه ایشان اتفاق افتاد و منجر به شکستگی پهلو و سقط جنین وی شد، به شهادت رسیده است، در عین حال این نویسندگان بر این نظر دارند که حضرت فاطمه(س) بین ۷۵ تا ۹۵ روز پس از وفات محمد به شهادت رسیده است.
انتهای پیام