سه توصیه از پیامبراکرم(ص) در ماه شعبان

به گزارش ایکنا از خراسان‌ رضوی، ماه شعبان از جمله ماه‌های با فضیلت و پر برکتی است که در آن اعمال عبادی بسیاری وارد شده است. در خصوص فضیلت ماه شعبان در مفاتیح‌الجنان آمده است، بدان که شعبان ماه بسیار شریفی و منسوب است، به حضرت سیدانبیاء(ص) و آن حضرت این ماه را روزه می‌داشت و وصل می‌کرد به ماه رمضان و می‌‍فرمود: «شعبان ماه من است، هرکه یک روز از ماه مرا روزه بدارد، بهشت او را واجب شود.

از حضرت صادق(ع) روایت است که چون ماه شعبان داخل می‌شد، حضرت امام زین‌العابدین(ع) اصحاب خود را جمع می‌نمود و می‌فرمود: «ای گروه اصحاب من می‌دانید این چه ماهی است، این ماه شعبان است». حضرت رسول(ص) می‌فرمود: «شعبان ماه من است، پس روزه بدارید در این ماه برای محبت پیغمبر(ص) خود و برای تقرب به‌سوی پروردگار خود به حق آن خدائی که جان علی بن الحسین به دست قدرت اوست، سوگند یاد می‌کنم که از پدرم حسین بن علی(ع) شنیدم که فرمود شنیدم از امیرالمؤمنین(ع) که هر که روزه دارد، شعبان را برای محبت پیغمبر خدا و تقرب به سوی خدا دوست دارد، خدا او را و نزدیک گرداند او را به کرامت خود در روز قیامت و بهشت را برای او واجب گرداند.

شیخ روایت کرده از صفوان جمال که گفت: «به من حضرت صادق(ع) که وادار کن کسانی را که در ناحیه و اطراف تو هستند، بر روزه شعبان. گفتم فدایت شوم، مگر می‌بینی در فضیلت آن چیزی فرمود: «بلی به درستی که رسول خدا(ص) هرگاه می‌دید هلال شعبان را امر می‌فرمود منادی را که ندا می‌کرد در مدینه‌ای اهل مدینه من رسولم از جانب رسول خدا(ص) به‌سوی شما می‌فرماید آگاه باشید به‌درستی که شعبان ماه من است، پس خدا رحمت کند کسی را که یاری کند مرا بر ماه من یعنی روزه بدارد آن را پس گفت: «حضرت صادق(ع) که امیرالمؤمنین(ع) می‌فرمود که فوت نشد از من روزه شعبان از زمانی که شنیدم منادی رسول خدا(ص) ندا کرد در شعبان و فوت نخواهد شد از من تا مدتی که حیات دارم، إن‌شاءالله تعالی» پس می‌فرمود که روزه دو ماه که شعبان و رمضان باشد توبه و مغفرت است از خدا و روایت کرده اسماعیل بن عبد الخالق که گفت «نزد حضرت صادق(ع) بودم که ذکر روزه شعبان در میان آمد». حضرت فرمود که در فضیلت روزه شعبان چنین و چنان است، حتی آنکه مردی مرتکب خون حرام می‌شود پس روزه می‌گیرد شعبان را نفع می‌بخشد او را و آمرزیده می‌شود.

بدان که اعمال این ماه شریف بر دو قسم است، اعمال مشترکه واعمال مختصه، اما اعمال مشترکه پس آن چند امر است: اول هر روز هفتاد مرتبه بگوید: «أَسْتَغْفِرُ اللَّه وأَسْأَلُه التَّوْبَةَ»، دوم هر روز هفتاد مرتبه بگوید: «أَسْتَغْفِرُ اللَّه الَّذِی لا إِلَه إِلا هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِیمُ الْحَیُّ الْقَیُّومُ وأَتُوبُ إِلَیْه» و در بعضی روایات «الحی القیوم» پیش از الرحمن الرحیم است و عمل به هر دو خوب است و از روایات مستفاد می‌شود که بهترین دعاها و ذکرها در این ماه استغفار است و هر که هر روز از این ماه استغفار کند هفتاد مرتبه مثل آن است که هفتاد هزار در ماه‌های دیگر استغفار کند. سوم تصدق کند در این ماه اگرچه به نصف دانه خرمایی باشد تا حق تعالی بدن او را بر آتش جهنم حرام گرداند.

از حضرت صادق(ع) منقول است که از آن جناب از فضیلت روزه رجب سؤال کردند فرمود: «چرا غافلید از روزه شعبان؟!» راوی عرض کرد یا ابن رسول‌الله چه ثواب دارد کسی که یک روز از شعبان را روزه بدارد. فرمود که به خدا قسم بهشت ثواب او است. عرض کرد یا ابن رسول‌الله بهترین اعمال در این ماه چیست فرمود: «تصدق و استغفار». هر که تصدق کند در ماه شعبان حق تعالی آن را تربیت کند، همچنان که یکی از شما شتر بچه‌اش را تربیت می‌کند تا آنکه در روز قیامت برسد به صاحبش در حالتی که به قدر کوه احد شده باشد. چهارم در تمام این ماه هزار بار بگوید: «لا إِلَه إِلا اللَّه ولا نَعْبُدُ إِلا إِیَّاه مُخْلِصِینَ لَه الدِّینَ ولَوْ کَرِه الْمُشْرِکُونَ» که ثواب بسیار دارد از جمله آن که عبادت هزار ساله در نامه عملش بنویسند. پنجم در هر پنج شنبه این ماه، دو رکعت نماز کند که مشروح آن در مفاتیح آمده است.

منبع: مفاتیح‌الجنان شیخ عباس قمی