تأکید وزیر علوم بر منطق درونی حوزه و دانشگاه
وزیر علوم، تحقیقات و فناوری در پیامی به مناسب وحدت حوزه و دانشگاه از معنای وحدت نوشت. او بر این باور است که وحدت در این دو نهاد، بهمعنای حذف تفاوتها یا یکسانسازی نهادها نیست؛ بلکه بهمعنای تقویت گفتوگوی مستمر، پرهیز از کلیشهسازی و برچسبزنی و بهرسمیت شناختن منطق درونی هر یک از این دو نهاد است.
به گزارش ایکنا، حسین سیمایی صراف، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری به مناسبت روز وحدت حوزه و دانشگاه پیامی صادر کرد.
متن پیام به این شرح است:
وحدت حوزه و دانشگاه، صرفاً یک عنوان مناسبتی در تقویم رسمی کشور نیست، بلکه نشانهای از یک دغدغه عمیق فرهنگی در تاریخ معاصر ایران است؛ دغدغهای که همواره ناظر به نسبت علم، دین، عقلانیت و مسئولیت اجتماعی بوده است.
هر مناسبت تاریخی، ما را فرا میخواند که به ریشهها بازگردیم و نسبت امروز خود را با فلسفه پیدایش آن بازاندیشی کنیم.
نامگذاری روز وحدت حوزه و دانشگاه، که به سالروز شهادت آیتالله محمد مفتح گره خورده است، از دقیقترین و معنادارترین نامگذاریها در جمهوری اسلامی ایران بهشمار میرود.
شهید مفتح نماد زیست علمیِ پیوندخورده، گفتوگومحور و مسئلهمند میان دو نهاد ریشهدار حوزه و دانشگاه بود؛ شخصیتی که نه در حاشیه، بلکه در متن هر دو نهاد حضور داشت و در هر دو، مورد اعتماد و اثرگذار بود.
شهید مفتح و استاد شهید مرتضی مطهری، از پیشگامان رویکردی بودند که امروز بیش از هر زمان دیگر به آن نیازمندیم: رویکرد گفتوگویی به جای تقابلی، فهم متقابل به جای داوری شتابزده، و رفاقت علمی به جای نگاه عمودی و سلسلهمراتبی. آنان بهخوبی دریافته بودند که پیوند حوزه و دانشگاه نه با دستور و بخشنامه، بلکه با حضور در میان بدنه دانشگاه، شنیدن پرسشها، احترام به عقلانیت علمی و ترجمه زبان دین به زبان روز شکل میگیرد.
در سالهای پیش از انقلاب اسلامی، در فضایی که گاه سوءتفاهمها و دوگانهسازیها میان دین و دانشگاه تشدید شده بود، همین عالمانِ برخاسته از سنت حوزوی و آشنا با منطق دانشگاه، نقشی تاریخی ایفا کردند.
آنان با ورود فعال به دانشگاهها، تدریس متون دینی با رویکردی علمی و نقادانه، و پاسخگویی مسئولانه به پرسشهای نسل جوان، به تدریج متون سنتی را در فضای دانشگاه واجد اهمیت کردند و همزمان، نگاه بخشی از جامعه متدین را نسبت به دانشگاه دگرگون ساختند. دانشگاه، در این خوانش، نه محل تقابل با دین، بلکه یکی از کانونهای تولید عقلانیت دینی و مسئولیت اجتماعی بود.
وحدتی که بر پایه کرامت علمی، اعتماد متقابل و تمرکز بر مسائل واقعی جامعه شکل میگیرد و میتواند به تولید راهحلهای مؤثر برای مسائل فرهنگی، اجتماعی و تمدنی کشور بینجامد. امروز، بیش از هر زمان دیگر، حوزه و دانشگاه در برابر پرسشهای پیچیده و مسائل انباشته جامعه ایرانی قرار دارند.
بزرگداشت این روز، زمانی معنا مییابد که از سطح مناسبت عبور کرده و به بازخوانی زیست علمی، منش اخلاقی و کنش مسئولانه شخصیتهایی چون شهید مفتح و شهید مطهری بپردازیم؛ شخصیتهایی که عقلانیت، دیانت و تعهد اجتماعی را در عمل، نه در شعار، به هم پیوند زدند.
اینجانب، به عنوان خدمتگزار نظام علم، که توفیق تجربه زیسته در هر دو فضای حوزه و دانشگاه را داشتهام، بر این باورم که سرمایههای فکری و معنوی نهفته در این سنت تاریخی، همچنان قابلیت بازآفرینی و صورتبندی نوین دارد.
امروز بیش از هر زمان، به نگاه مسئلهمحور، گفتوگویی و امیدآفرین نیازمندیم؛ نگاهی که حوزه و دانشگاه را نه رقیب، بلکه شریک یکدیگر در خدمت به جامعه، تقویت سرمایه اجتماعی و ارتقای مرجعیت علمی کشور میداند.
در پایان، از خداوند متعال مسئلت دارم که همه ما را در تداوم این مسیر عقلانی و مسئولانه موفق بدارد و روح بلند شهید آیتالله دکتر محمد مفتح و دیگر پیشگامان این راه را مشمول رحمت و رضوان خویش قرار دهد.
انتهای پیام
