پیام تسلیت رئیس دانشگاه بین المللی اهل بیت(ع) در پی شهادت علی لاریجانی

به گزارش ایکنا، متن پیام رئیس دانشگاه بین المللی اهل بیت(ع) به شرح زیر است:

 هو الباقی

«نوائبُ الدهرِ ليتني متُّ قبلها  

ولم أرَ عدوانَ السفيهِ على الحِبر»  

داغِ از کف دادن بزرگ‌مردی فرزانه و نخبه‌ای یگانه، اندوهی تازه بر سوگ حاضر ما افزود و آستانهٔ عیدمان را با نوای غم‌خانه اهل معرفت سیاه‌پوش ساخت.

روزی سخن بر آن بود که علی لاریجانی ـ سیاستمدار نخبه، دیپلمات کم‌نظیر و اندیشمند اصیل ـ به همان معنایی که امیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام) در توصیه خویش به مالک اشتر بر خصیصه «اصالت» تأکید می‌فرمایند ـ بس دیرهنگام به صحنه سیاست، امنیت و دیپلماسی بازگشت. او که در هر سه عرصهٔ سیاست، امنیت و دیپلماسی از جایگاهی ممتاز برخوردار بود، مسئولیتی گران بر دوش گرفت و در کنار دیگر دلسوزان نظام، در صیانت از این سرزمینِ حکمت و معرفت، همتی مضاعف مصروف داشت.

به‌عنوان فیلسوفی صاحب‌سخن که ظرافت کلامش با لطافت بیانش رقابت داشت و بداهتِ سخنان نغز او در مواجهه با مسائل، اهل سخن را به شگفتی می‌افکند، صحنه سیاست را به‌درستی می‌شناخت؛ از ساختارهای امنیتی و اقتضائات آن در ساحت داخلی و بین‌المللی آگاهی ژرف داشت و در حوزه دیپلماسی و روابط بین‌الملل، به پشتوانه سالیان متمادی تجربه، صاحب‌نظر و مرجع تشخیص به شمار می‌رفت. غربیان نیز به‌خوبی واقف بودند که گفتمان او، در عین صلابت و آکندگی از خرد، قاطعیتی را بازمی‌تاباند که ریشه در سرشت تمدنی این مرز و بوم داشت.

در کنار همه این خصایص و ممیزات ـ که هر یک وجهی از شخصیت او را آشکار می‌ساخت ـ فهم عمیق وی از اندیشه‌ها، آرا و منویات رهبر فقید و عالی‌قدر و همراهی دیرینه‌اش با آن خلدآشیان به‌عنوان مشاوری امین، بی‌تردید و به اتکای عنایت پروردگار متعال، در تقویت امید و اعتماد در میان بخشی مهم از نخبگان و نیز توده مردم نجیب این میهنِ گوهرپرور نقشی بسزا ایفا کرد.

واقف به شرایط پیچیده منطقه‌ و دشواری‌های اقتصادی، امنیتی و غیر آن و با مشاهده هر آنچه بر شانه اهل درایت و زعامت ثقیل می‌کند و بسا عداوت‌ها و غرض‌ها که ریشه در عداوت دشمنان فرهنگ، تمدن و صلابت این دیار جوانمردی و ایثار داشت، مجدانه طریق اصلاح و مقابله در پیش گرفت و هر آنچه از این توفیقات را کسب نمود و هر آنچه در آستانه وصول بود.

در تربیت اولاد نیز باید او را الگوی ممتازی برشمرد که دو خلف صالح او دوشادوش رجال این سرزمین در عرصه علم و تقوی مؤید بودند. یکی در کسوت مبارک روحانیت و آن دیگری که نخبه در علوم مهندسی و آنچه بر صیانت و دفاع از این کیان والاجایگاه ضرورت داشت که البته در عشق به پدر خویش و در معیت او به فیض شهادت نائل گردید و چه آن دو بانوی فاضله‌ای که در پرتو تربیت عالیه راه علم و اندیشه را به مدرج استادی رساندند و امروز غبار یتیمی از سویی و افتخار انتساب به چنان پدری از سوی دیگر بر عارض و جان آن دو نشسته است.

او چنانکه در طول حیاتش و در پرتو آموزه‌های دو پدر صاحب نفس خویش، آیت‌الله حاج میرزا هاشم آملی و آیت‌الله علامه مطهری تلمذ نموده بود، در واپسین سخنان خویش طریق معین خویش را در تاسی به مولای خود با بازنشر کلام زرین آن حضرت بیان نمود که: «إنی لا أری الموتَ إلا سعادةً، ولا الحیاةَ مع الظالمین إلا بَرَماً»،  

سرانجام با عزت و اراده‌ای استوار در آن لحظات که در جستجوی افقی متفاوت در رفع عداوت‌ها و بغض‌ها از این سرزمین ایمان و فتوت بود، به دست دشمنان خداوند متعال و این دیار سرافراز به شهادت رسید.

بی‌گمان اولیای نعم، آن نخبه دلبسته ولایت اهل‌ بیت(علیهم‌السلام) را با آغوش گشوده استقبال نمودند و در پرتو عنایات آن اولیا سعادتمند ماند. روحش به ملکوت اعلی پیوست و داغش بر سینه ما فزون‌ شد.

۲۸ رمضان المبارک ۱۴۴۷ مطابق ۲۷ اسفند ۱۴۰۴ 

سعید جازاری، رئیس دانشگاه اهل‌ بیت علیهم‌السلام