
زیارت فقط قدم گذاشتن در یک صحن نیست، بلکه حرکت دل است از خویشتن بهسوی آسمان و چه زیارتی پربرکتتر از زیارت امام رضا(ع)؛ امامی که خود فرمود: «هرکس مرا با معرفت زیارت کند، در قیامت شفیع او خواهم بود.»
امروز، ۲۳ ذیالقعده روز زیارتی مخصوص
امام هشتم(ع) است؛ روزی که درهای ثواب زیارت بازتر است و نگاه امام مهربانتر از همیشه بر زائران میتابد.
در روایات آمده است که
زیارت امام رضا(ع)، پاداشی همسنگ حج مقبول دارد و برای زائری که با دل شکسته و نیت پاک میآید، بهشت تنها یک وعده دور نیست، بلکه آرامشی است که همینجا در کنار ضریح در دلش مینشیند. اینجا، دعا زمین نمیماند، اینجا، اشکها زبان میشوند و آدمی سبکتر از آنچه آمده بود، بازمیگردد.
از جادههای دور، از شهرهای کوچک و بزرگ و از روستاهایی که شاید نامشان روی نقشه هم گم باشد، دلهایی راه افتادهاند به سمت مشهد. زائری که کیلومترها راه را با اتوبوس، قطار و یا حتی پای پیاده آمده است. در اولین نگاه رو به گنبد طلا میایستد نفسش بند میآید، اشکش بیدرنگ سرازیر میشود و تنها یک جمله بر لبش مینشیند: «خودت طلبیدی آقا».
حتی آنهایی که نزدیکاند، هربار که وارد حرم میشوند حس زائر بار اول را دارند، چون شوق دیدار امام کهنه نمیشود.
آفتاب که بر گنبد میتابد، طلای حرم روشنتر از همیشه میدرخشد، انگار خورشید به احترام صاحب این خانه کمی پایینتر آمده است. صحن انقلاب، صحن آزادی، صحن جمهوری، صحن جامع رضوی هر کدام قصهای دارند؛ کودکی که کف صحن میدود، زائری که رو به قبله ایستاده و زیارتنامه میخواند، پیرزنی که دستش را به سنگهای صحن میکشد و زیر لب صلوات میفرستد.
کبوترها بیپروا میان زائران میچرخند، نه از آدمها میترسند و نه از شلوغی. اینجا خانه امن است برای پرندهها، برای دلها، برای دعاها. زیارت دیداری است که آدم را عوض میکند. زائر وقتی از حرم بیرون میآید، همان آدم قبل نیست، چیزی در دلش جا مانده است؛ نوری، عهدی، یا حتی بغضی که سبک شده است.
زیارت امام رضا(ع)، یعنی امیدداشتن حتی در سختترین روزها، یعنی باور اینکه هنوز کسی هست که صدایت را میشنود و چه زیباست که امروز در روز زیارتی امام رئوف، دلها دوباره راهی این آفتاب شدهاند؛ چه از دور، چه از نزدیک. السلام علیک یا علی بن موسیالرضا، ای آفتاب همیشه تابان دلها.
زهرا بهمنیزاده، خبرنگار ایکنای خراسانرضوی
انتهای پیام