ازدواج کوثر و حیدر؛ تجلی پیوند نور با عدالت

علی‌احمد پناهی، دانشیار گروه روانشناسی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه در یادداشتی که به‌مناسبت سالروز ازدواج حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) در اختیار ایکنا قرار داد، نوشت: در تاریخ پُر هیاهوی جهان، گاه واقعه‌ای رخ می‌دهد که تنها یک اتفاق نیست، بلکه خاستگاه یک الگوی همیشگی است و سالروز ازدواج حضرت زهرا(س) و حضرت علی(ع)، نقطه عطفی در کهکشان هستی است که در آن، دو عصاره وجود پیامبر اکرم(ص) در پیوندی ابدی، راه سعادت بشریت را ترسیم کردند.

در سالروز پیوند آسمانی حضرت فاطمه زهرا(س) و امیرالمؤمنین حضرت علی(ع)، دل‌ها به یاد خانه‌ای روشن می‌افتند که در سادگی‌اش، شکوه هم تاریخ را در خود جای داده بود؛ خانه‌ای که در آن، عشق با ایمان درآمیخت و زندگی، معنایی قدسی یافت.

این وصلت، فراتر از یک پیوند آیینی، تجلی پیوند نور با عدالت بود؛ آن‌گاه که حضرت فاطمه(س) با حریر عفاف و زلال پاکی، و حضرت علی(ع) با ستون‌های استوار ایمان و شمشیر عدالت، خانه‌ای را بنا نهادند که دیوارهایش از خشت قناعت بود، اما سقفش تا بی‌کران عرش امتداد داشت.

در آن روز مبارک، زمین به آسمان فخر فروخت، چراکه فرشتگان در میان خاکیان، شاهد پیمانی بودند که کلماتش نه با زر و زیور، بلکه با تسبیح خداوند و رضایت الهی نوشته شده بود. وقتی کوثر به نکاح حیدر درآمد، خالق هستی آیه «مَرَجَ الْبَحْرَیْنِ یَلْتَقیانِ و یَخْرُجُ مِنْهُما اللّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ» (سوره الرحمن/ آیه ۱۹) را به زمینیان تحفه داد. آن خانه گلین و مملو از معنویت، نه تنها سرپناه دو معصوم، که مدرسه‌ای بود برای آموختن درس مدارا؛ مکتبی که در آن، حضرت علی(ع)، تکیه‌گاه استوار همسر و حضرت فاطمه(س)، آرام‌بخش تلاطم‌های مرد میدان‌های نبرد بود.

آنان به ما آموختند که عشق، نه در فراوانی ثروت، که در هم‌سویی جان‌ها در مسیر عبودیت نهفته است. در آن حریم مقدس، فقر معنا نداشت، چراکه قلب‌ها سرشار از غنای حضور خدا بود. هر لبخند فاطمه(س)، تسلای رنج‌های علی(ع) بود و هر نگاه علی(ع)، پاداش وفاداری‌های فاطمه(س).

در سالروز این پیوند آسمانی، نه تنها به یاد یک واقعه تاریخی، که به تماشای تابلویی از کمال انسانیت نشسته‌ایم؛ تابلویی که در آن «همسر» نه رقیب، که «همسفر» است؛ همسفری که در جاده پرنشیب زندگی، دست یاری او، مایه آرامش و نگاهش، نویدبخش بهشت است.

این پیوند قدسی، تا ابد چراغ راه تمامی کسانی است که می‌خواهند خانه‌هایشان را بر ستون‌های محبت محض و تفاهم الهی بنا کنند، چراکه این خانه، نخستین خانه‌ای بود که در آن، خدا در مرکز تمامی تصمیمات، سکونت داشت و محبت، تنها قانون حاکم بر آن بود.

این ازدواج، تنها پیوند دو انسان نبود؛ اتحاد دو حقیقت نورانی بود که بر مدار رضایت الهی شکل گرفت و به جهان آموخت که بلندترین قله‌های مهر و آرامش در سایه بندگی خدا برپا می‌شود.

حضرت فاطمه(س)، آیینه عصمت و لطافت و حضرت علی(ع)، مظهر عدالت، شجاعت و وفا؛ دو نامی که وقتی در کنار هم می‌درخشند، مفهوم خانواده را به اوج کرامت و قداست می‌رسانند.

در آن خانه کوچک و پرنور، نه تجمل بود و نه هیاهو، اما از آرامش و صفا سرشار بود. آنجا محبت، با صبر معنا می‌یافت؛ وفاداری، با ایثار جان می‌گرفت و زندگی در پرتو ایمان به بهشتی زمینی بدل می‌شد.