رئیس دانشگاه بینالمللی اهلبیت(ع) در پیامی در غم درگذشت حجتالاسلام شیخ رضا مطلبی، وی را «الگویی از ایمان، مجاهدت و اخلاص» نامید. جازاری معمویی با اشاره به پیشینه مبارزاتی مرحوم، سالهای سخت زندان در دوران پیش از انقلاب و خدمت دلسوزانه ایشان در حوزههای علمیه و میان مردم، فقدان این عالم ربانی را «ثُلمهای (شکافی) در جامعه دینی» دانست و از ایشان به عنوان شخصیتی یاد کرد که هرگز پیوند صمیمانه خود را با مردم و سادگی زندگی در محلههای مردمی فراموش نکرد.
به گزارش ایکنا؛ متن پیام تسلیت حجتالاسلام سعید جازاری معمویی رئیس دانشگاه بینالمللی اهل بیت(ع) در پی درگذشت حجتالاسلام والمسلمین حاج شیخ رضا مطلبی به شرح زیر است:
انا لله و انا الیه راجعون
رحلت عالم مجاهد، روحانی برجسته و شخصیت انقلابیِ ارجمند، مرحوم حجتالاسلام والمسلمین حاج شیخ رضا مطلبی اعلی الله مقامه را به پیشگاه حضرت ولیعصر ارواحنا فداه، فرزند برومند و خلف صالح ایشان، جناب حجتالاسلام والمسلمین دکتر مطلبی و نیز به خاندان مکرم، بستگان، شاگردان و ارادتمندان آن بیت شریف تسلیت و تعزیت عرض مینماییم.
آن عالم ربانی که بیش از نیم قرن از عمر پربرکت خویش را در راه احیای سنتهای اصیل اسلامی، پاسداری از کیان دین مبین و دفاع از مذهب حقه اهلبیت علیهمالسلام و همراهی صادقانه با آرمانها و اندیشههای امامین انقلاب صرف کرده بود، پس از تحمل دورهای از بیماری و رنج، به دیدار معبود شتافت و به فضل الهی در جوار رحمت واسعه حضرت حق و در ظل عنایات اهلبیت عصمت و طهارت علیهمالسلام آرام گرفت.
اینجانب که نزدیک به سی سال از توفیق آشنایی و بهرهمندی از الطاف و تجربیات گرانسنگ آن بزرگوار برخوردار بودم، از نزدیک شاهد مجاهدتهای دلسوزانه و خالصانه ایشان در صیانت از مبانی اعتقادی و پاسداری از مذهب در عرصههای گوناگون، بهویژه در سطح شهر تهران و در سالهای اخیر در برخی مناطق آن، بودهام.
آن فقید سعید که دوران تحصیل خویش را در محضر استادان و عالمان برجسته عصر در حوزههای علمی اصفهان، قم و تهران سپری کرده بود، در سالهای پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، در کنار مجاهدانی بزرگ همچون آیتالله مهدوی کنی اعلیالله مقامهما، در مسیر تحقق آرمانهای بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی و در مبارزه با استکبار و طاغوت، تلاشهای گستردهای مبذول داشت و سالیانی را در زندانها و شرایط دشوار با صبر و استقامت سپری کرد تا سرانجام این مجاهدتها به ثمر نشست.
او هرگاه ضرورت را در میدان مسئولیتهای اجرایی میدید، با درایت و اخلاص در آن عرصه میدرخشید، و آنگاه که خدمت به حوزههای علمیه را لازم میشمرد، سالیان متمادی با جان و دل در خدمت حوزه علمیه تهران قرار میگرفت. در عین حال، پیوند صمیمانه خود با مردم را هرگز فرو نگذاشت و در میان آنان و در محله فلاح، با سادگی و صفا روزگار گذراند.
آن مرحوم، الگویی از ایمان، خدمت، مجاهدت و اخلاص برای نسل معاصر روحانیت بود؛ مردی که سرانجام در همین مسیر روشن، به لقاء پروردگار خویش نائل آمد. بیماری و رنجهای جسمانی هرگز او را از میدان خدمت بازنداشت؛ چه بسیار دیده میشد که با وجود ضعف و نقاهت، گامهایی استوار اما خسته برمیداشت و خود را به مسجد میرساند تا پیام حق را به مشتاقان حقیقت برساند و سیمای آرام و مؤمنانهاش الهامبخش نسلهای امروز و فردا باشد.
در دوران زعامت هر دو رهبر انقلاب اسلامی، همواره بر ضرورت تبعیت از ولایت و پاسداری از اصول اندیشه آنان تأکید میورزید و در سلوک روحانیت اصیل، خود را در چارچوبهای محدود جناحی و حزبی محصور نمیکرد. در مسجد و محفل خویش نیز روح آزادگی و حریت عالمان دین را متجلی میساخت.
بیتردید فقدان این عالم وارسته، مصداق «ثُلْمَة»ای در جامعه دینی ماست و بر اندوه اهل معرفت در این روزگار میافزاید. با این همه، امید واثق داریم که فرزند گرانقدر ایشان در تداوم راه آن بزرگمرد توفیق یافته و نام و یاد این خاندان شریف را در تاریخ معاصر ایران زنده و ماندگار نگاه دارد.
عاش سعیداً و مات سعیداً
سعید جازاری معمویی
انتهای پیام