محبت زنجیره پیوند میان انسان‌هاست

به گزارش ایکنا از خراسان رضوی، محمدعلی انصاری، مفسر قرآن کریم و صاحب تفسیر مشکاة، امروز 26 اسفندماه در نشستی مجازی با موضوع «محبت» اظهار کرد: برترین ارتباط میان انسان‌ها، محبت است که زنجیره پیوند میان آن‌ها را تشکیل می‌دهد. خداوند سبحان زمانی‌ که از شیوه درست رابطه در اولین نهاد جامعه و مهم‌ترین واحد اجتماع یعنی خانواده نام می‌برد، جان‌مایه ارتباط میان زن و شوهر را «مؤدت» می‌داند و می‌فرماید: «وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَرَحْمَةً»؛ و از نشانه‌های او این است که از جنس خودتان همسرانی برای شما آفرید تا بدان‌ها آرام گیرید و میانتان دوستی و مهرورزی نهاد.

وی بیان کرد: اگر مؤدت که برترین و عمیق‌ترین درجه محبت است میان زن و شوهر حاکم شود، فرزندان بسیار کمی به بیراهه می‌روند و فرزندانی که در آغوش والدین طعم حقیقی محبت را می‌چشند و فدایی بودن پدر و مادر برای یکدیگر و نیز محبت عمیق و صحیح آن‌ها را به خود لمس می‌کنند، چنان قلبشان از محبت آکنده می‌شود که محبت نادرست غیر در دلشان جا باز نمی‌کند.

این مفسر قرآن کریم با بیان اینکه تربیت زمانی اثر می‌کند که بر پایه محبت باشد، گفت: در حدیثی از حضرت ثامن‌الحجج(ع) آمده است که همانا بنده مؤمن هنگامی‌ كه دست همسرش را از سر محبت در دست گیرد، خدای عزوجل 10 حسنه برایش می‌نویسد و 10 بدی را از او پاك می‌کند.

انصاری اضافه کرد: براساس این حدیث، محبت به همسر حسنات بسیاری دارد و در دین مبین اسلام نیز وقتی با توجه به خداوند و جهت دادن كار به سوی او همراه شود، به كاری متعالی بدل می‌شود.

وی بیان کرد: پرداختن به امور دنیوی، می‌تواند با توجه به خداوند همراه باشد. به عنوان مثال انسان می‌خوابد تا آرامش بیابد و از نتیجه این آرامش، بهتر و نیكوتر به طاعت خداوند بپردازد، بنابراین می‌توان تمام كارها و همه وجود را رنگ خدایی کرد.

صاحب تفسیر مشکاة با بیان اینکه محبت معجزه بزرگ آفرینش است و اگر خداوند آن را نمی‌آفرید، حیات انسان تهی از هر معنا، انگیزه و پویایی می‌شد، گفت: تا زمانی‌که انسان طعم محبت را نچشد، مفهوم حقیقت خلقت را در نمی‌یابد و محبت خداوند است كه جان، جهان و وجود انسان را از خود لبریز می‌كند.

بزرگ‌ترین عامل جداكننده اتصال عبد و معبود

انصاری در بخش دیگری از سخنان خود به محبت غیر خدا در وجود انسان اشاره و اظهار کرد: اگر چنین محبتی در دل راه یابد، لحظه به لحظه آدمی را از حضرت حق دور می‌كند و وجود انسان را تا تباهی كامل پیش می‌برد، البته محبت به غیر خدا بر دو گونه است، یا در طول محبت خداست و یا در عرض محبت او، به گونه‌ای‌که محبت نبی مكرم اسلام(ص)، امیرالمؤمنین(ع)، صدیقه طاهره(س) و فرزندان والا تبارش در طول محبت خداست.

وی در پایان گفت: این محبت استمرار محبت خدا و نشأت یافته از مهر اوست. محبت به همسر و فرزندان نیز چنین است و هم‌سو با اراده الهی است، چرا که او خود این محبت را در دل‌ها قرار داده است، اما مشروط به آنكه این محبت در طول محبت خدا باقی بماند و تبدیل به محبتی در عرض محبت حق تعالی نشود. در اینجا مقصود از محبتِ در عرض، آن است كه محبت خدا و غیر خدا در تعارض با هم قرار گیرند.