امام علی(ع) مظهرالعجائب و معجزه بزرگ الهی است

گروه اجتماعی: رئيس اداره تبليغات اسلامی فومن گفت: امام علی(ع) مظهرالعجائب و معجزه بزرگ الهی است كه عقل ها درشناخت وجوه وجود مقدسش حيرانند و دوست و دشمن، مديحه سرای حضرتش هستند.

حجت الاسلام والمسلمين ابراهيم زاده، رئيس اداره تبليغات اسلامی فومن در گفت وگو با خبرگزاری بين‏المللی قرآن(ايكنا) شعبه گيلان، اظهار كرد: امام علی(ع) مظهرالعجائب و معجزه بزرگ الهی است كه عقل ها در شناخت وجوه وجود مقدسش حيرانند و دوست و دشمن، مديحه سرای حضرتش می باشند.

وی افزود: زمانی كه بنی اميه به حكومت اسلامی در شرق و غرب زمين چيره شدند، به هر نيرنگی در خاموش كردن نور علی بن ابی طالب (ع) كوشيدند و حقايق را عليه او تحريف كردند، عيب هايی برای او جعل و بر روی منابر لعنش كردند، مدح گويان او را تهديد كردند، به حبس كشيدند، كشتند و از نقل رواياتی كه حاوی فضائل و مايه بلندآوازگی او می شد جلوگيری كردند، تا آنجا كه اجازه نمی دادند نام او بر كسی نهاده شود، اما اين حيله ها جز بر والايی و سرافرازی او نيفزود، همچون مشك كه هر چه بر آن سرپوش نهند، بويش بپيچد و چنان خورشيد كه چهره اش با كف دستی پوشيده نگردد و چون روز روشن كه اگر چشم برآن ببندی، ديدگان بسياری آن را می بينند.

اين كارشناس حوزه دين تصريح كرد: شخصيت بی مثال علی(ع) چنان با عظمت و شكوهمند است كه اكثر بزرگان جهان و پيروان ديگر اديان نيز به فضايل علی(ع) اعتراف می كنند، به عنوان نمونه جرج جرداق دانشمند مسيحی لبنانی می گويد: «ای دنيا! چه می شد اگر همه نيروهايت را در هم می فشردی و دوباره شخصيتی مانند علی با آن عقل، قلب، زبان و شمشير نمودار می كردی؟» يا ابن ابی الحديد، دانشمند سنی مذهب و شارح نهج البلاغه در توصيف آن يگانه ی هستی می نويسد: «چه گويم درباره مردی كه حتی دشمنان و ستيزه گران با او هم، سر به آستان فضائلش فرود آورده اند و انكار مناقب و كتمان فضائل او را تاب نياوردند».

حجت الاسلام ابراهيم زاده گفت: از اين بالاتر اينكه دشمنان درجه يك حضرت اميرالمومنين(ع) نيز نتوانستند از ذكر عظمت ايشان خودداری كنند تاجايی كه عمربن خطاب كه دشمنی اش با علی(ع) كاملا محرز است بارها و بارها اعلام كرد «لولا علی لهلك عمر» يعنی اگر علی نبود، عمر قطعا هلاك شده بود؛ چون نمی توانست منكر فضيلت علم و دانش اميرمؤمنين (ع) شود و يا معاويه هنگام شنيدن خبر شهادت اميرالمؤمنين(ع) گفت: با مرگ علی بن ابی طالب بساط علم و دانش برچيده شد.

رئيس اداره تبليغات اسلامی فومن، ادامه داد: روزی معاويه يكی از ياران نزديك اميرالمؤمنين(ع) را به حضور طلبيد و از او خواست تا آن حضرت را توصيف كند؛ آن شخص كه «ضرارة بن ضمرة » نام داشت، در حضور دشمن كينه توز اميرالمؤمنين(ع) در وصف آن حضرت چنين گفت:به خدا سوگند كه او بسيار دورانديش و نيرومند بود، به عدالت سخن می گفت و با قاطعيت كارها را به سرانجام می رساند. علم از جوانب وجودش می جوشيد و حكمت از زبانش فرو می ريخت، از زرق و برق دنيا وحشت داشت و با شب و تنهايی آن مأنوس بود، بسيار اشك می ريخت و فراوان می انديشيد، لباس زبر و سخت و غذای فقيرانه را می پسنديد، در ميان ما همچون يكی از ما بود، اگر چيزی درخواست می كرديم می پذيرفت و اگر از او دعوتی می نموديم قدم رنجه می نمود، با اين همه كه به ما نزديك بود و ما را به خود نزديك می ساخت، چندان با هيبت بود كه در حضورش جرات سخن گفتن نداشتيم.

حجت الاسلام ابراهيم زاده در پايان به حدبثی از پيامبراكرم (ص) در مورد فضيلت امام علی (ع) اشاره كرد كه آن حضرت فرمودند: سوگند به آن كه جانم در دست اوست، اگر نه اين بود كه گروهى از امت من در حق تو همان را مى گفتند كه مسيحيان درباره مسيح (ع) گفتند، امروز سخنى درباره تو مى گفتم كه بر هيچ گروهى عبور نكنى جز آنكه خاك پا و آب وضويت را براى تبرك و شفا برگيرند، ولى همين تو را بس كه تو از منى و من از تو.