
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، حجتالاسلام غلامرضا صدیق اورعی، استادیار دانشگاه فردوسی مشهد در روز پایانی هفتادویکمین گردهمایی معاونان فرهنگی واحدهای جهاد دانشگاهی سراسر کشور و رؤسای مراکز تابعه که پنجشنبه 19 دیماه در سالن شورای جهاد دانشگاهی مشهد برگزار شد، با اشاره به اینکه در اذهان عمومی درک روشنی از مسائل فرهنگی جامعه وجود ندارد، مهمترین مشکل دانشجوی امروز ایرانی را در خلأ فرهنگی عنوان کرد و گفت: با وجود این خلأ فرهنگی از دانشجور انتظار میرود با بزرگسالان مقتدر خود همنوایی داشته باشد.باشد.
وی توجه به بازگویی مفاهیم اولیه در زمینه فرهنگ را الزامی دانست و خاطر نشان کرد: ابتدا باید اصل مشکل فرهنگی در جامعه ایران مشخص شود و سپس به دنبال راه حل آن باشیم.
این استادیار دانشگاه فردوسی بزرگترین مشکل اساسی یک جامعه را فقدان فرهنگ دانست و ابراز کرد: مشکل اساسی جامعه ما کوچک شدن قلمروی فرهنگی است و الزام برخی موضوعات از بین رفته که این خود شروع یک نقصان فرهنگی است.
وی عنوان کرد: ما کمتر در مورد وجود خلأ صحبت میکنیم و بیشتر به آثار و فروع آن پرداخته و درمان هم محدود به این آثار میشود لذا اشتباه صورت میگیرد.
صدیقاورعی با بیان اینکه نسل جوان امروز با خلأ فرهنگی مواجه است، عنوان کرد: برگزاری کلاسهای فرهنگی در دانشگاه عموما آموزش و انتقال تعالیم دینی به دانشجویان است و نه رفع خلأها.
وی فرهنگ را نیاز انسانها دانست که برای هر امری به ما میگوید چه باید بکنیم و ادامه داد: ما به جای پرداختن به ترمیم فرهنگ در این خلأ فرهنگی از دانشجو میخواهیم در فضای دانشگاه با انتشار نشریه ابراز وجود کند.
این استاد جامعهشناس با بیان اینکه رواج بیحجابی در ایران بدان جهت است که جامعه ایران به بیحجابی پاداش میدهد، اظهار کرد: داروی این موضوع آن است که خود ما قبول کنیم کمحجابی بد است و بنابراین به فرد کم حجاب پاداش ندهیم و حداقل با یک نگاه مجازات اجتماعی برای او لحاظ کنیم.
وی تصریح کرد: منظور از پاداش دادن در موضوع بیحجابی به این معنا است که در تلقی ایرانیان هر کس اینگونه پوششی داشته باشد از قشر متوسط یا ثروتمند جامعه به شمار میرود.
صدیقاورعی هنجار را دستورالعمل و الزام مشترک برای همه مردم ایران دانست و اضافه کرد: از آن جهت که در مسائل مختلف دچار خلأ فرهنگی میشویم مردم خود در امور مختلف یا دست به ابداع میزنند و یا از جوامع دیگر رفتارهایی را اقتباس میکنند که این امور هر گاه به ذهنیت مشترک الزامی تبدیل شد، جزیی از فرهنگ میشود.
وی راه سریع ایجاد فرهنگ را گفتوگوی همگانی دانست و ابراز کرد: یک راه دیگر ایجاد فرهنگ، راه تاریخی است بدان گونه که ابتدا یک پیشنهاد فرهنگی توسط دانشمندان و نخبگان مطرح شده و آرام آرام در جامعه ورود پیدا میکند و جزیی از فرهنگ میشود.