روح انسان امانت در دست اوست

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از قم به نقل از روابط عمومی بنیاد علوم وحیانی اسراء آیت‌الله العظمی عبدالله جوادی آملی در جلسه اخلاق هفته گذشته خود به فرمایش حضرت امیر علیه السلام در نهج‌البلاغه اشاره کرد و گفت: نکته‌ای که از بیانات نورانی امیر مؤمنان(سلام الله علیه) در نهج‌البلاغه استفاده می‌شود آن است که جان و روح ما به جای دیگر وابسته است.

وی ادامه داد: در آن بیانات نورانی که حضرت خطاب به کمیل، عالمان الهی و ربّانی را معرفی می‌کند می‌فرماید عالمان الهی کسانی‌اند که ابدانشان به این علوم و معلومات عادی وابسته است اما «أرواحها معلّقة بعز اعلی»!.

ایشان فرمایش دیگری از حضرت علی علیه السلام را مورد اشاره قرار داد و بیان داشت: حضرت امیر(علیه السلام) در نهج‌البلاغه وقتی به کمیل می‌فرماید دل‌ها ظروف علوم است، می‌فرماید «مردان الهی از این ظرفیت حدّاکثر بهره را بردند، بدن اینها در عالَم طبیعت مشغول است اما ارواح اینها معلّق است بعزّ قدسک، به عرش اعلای الهی. معلوم می‌شود این جان ما وطن اصلی خود را حفظ کرده است.

این مفسر قرآن با بیان این مطلب که انسان مهاجر «کادح الی رب» است، افزود: انسان در نهایت به وطن اصلی‌اش برمی‌گردد، اگر در آیه إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ راجِعُونَ تعبیر به رجوع است برای اینکه ما از آن‌جا آمدیم یعنی اگر کلّ مجموعه عالم، فیض خداست و خدا آنها را خلق و عطا کرده؛ «فامنن أو أمسک»، اما روح را به ما عطا نکرده روح را طرزی به ما داده که یک طرفش به دست اوست فرمود: ﴿وَ نَفَخْتُ فیهِ مِنْ رُوحی﴾ نه «روحاً»! اینکه فرمود روح را به او دادم این یاء ﴿رُوحی﴾ یک اضافه اشراقیه است که ما را به آن مرتبط می‌کند.

ایشان خاطر نشان کرد: اگر قرآن حبل است چه اینکه حبل است، اگر عترت طاهرین حبل‌اند چه اینکه حبل‌اند، این یک طنابی نیست که در جایی گذاشته باشند، اعتصام به طنابی که در جایی افتاده باشد مشکلی را حل نمی‌کند این طناب به یک جای بلندی بسته است به ما گفتند بگیرید و بالا بیایید یا بگیرید تا نیفتید.

این مرجع تقلید ادامه داد: کلمات طیّب و علوم عالیه به طرف او صعود دارند، اینها به طرف عزیز صعود می‌کنند آن وقت می‌شوند عزیز. انسان عزیز و انسان نفوذناپذیر در هیچ صحنه‌ای وا نمی‌ماند. این مفسر قرآن تصریح کرد: بنابراین آنچه در بیانات نورانی حضرت امیر(سلام الله علیه) در وصف عالمان دین در نهج البلاغه آمده است که ارواح آنان به جای بلندی وابسته است، شامل همه علما چه حوزویان چه دانشگاهیان، چه کسانی که در خدمت قرآن کریم‌اند و در خدمت سنّت معصومین و اهل بیت(علیهم السلام) هستند می‌شود.

ایشان روح انسانی را دارای قداست دانست و ادامه داد: جای این روح بلند، جای طهارت و قداست است، آن‌جا آلودگی نیست، هر چه آلودگی هست در این نشئه طبیعت است، ما می‌توانیم این را حفظ کنیم و اگر ان‌شاءالله حفظ کردیم وقتی از این صحنه دامن‌چین رفتیم راحت خواهیم بود.

آیت‌الله العظمی جوادی آملی همگان را به پرهیز از ظلم به خود و دیگران توصیه کرد و گفت: بهترین راه این است که نه بیراهه برویم نه راه کسی را ببندیم، نه به خودمان ظلم بکنیم نه به دیگران.

ایشان تاکید کرد: یای موجود در «نَفَخْتُ فیهِ مِنْ رُوحی» معلوم می‌کند که درونِ ما نزد ما امانت است و برای ما نیست که حق داشته باشیم به او ظلم کنیم، اگر انسان به طور مطلق مالک خود بود دیگر ظلم معنا نداشت.

ایشان در تشریح چرایی حرمت انتحار و خودکشی اظهار کرد: انتحار و خودکشی حرام است، برای اینکه ما مالک هویّتمان نیستیم، این را به عنوان امانت به ما دادند، اگر به عنوان امانت به ما دادند هرچند نسبت به دیگران اظهار مالکیّت می‌کنیم اما ما امین جان و هویت خود هستیم پس اگر گناه کردیم و به خودمان ستم کردیم یعنی به آن هویّتی که به عنوان امانت به ما دادند ستم کرده‌ایم.