
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، چهاردهمین دوره مبانی و اندیشه انقلاب اسلامی با موضوع آسیبشناسی فرهنگ و تمدن انقلاب و با سخنرانی حسن رحیمپورازغدی، عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی، روز گذشته، پنج شهریور به همت باشگاه فکر و اندیشه انقلاب اسلامی در فرهنگسرای انتظار مشهد برگزار شد.
در آغاز برنامه، حسن رحیمپورازغدی، عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی با اشاره به لزوم برگزاری جلساتی از این دست گفت: این جلسات مرا یاد سالهای 56 تا 57 و روزهای آغاز نهضت انقلاب اسلامی میاندازد؛ در آن ایام جلساتی به صورت مخفی و نیمه مخفی برگزار میشد که کار اعضایش مطالعه متفکران اسلامی آن زمان بود، علاوه بر این، اعضای جلسات برنامههائی مانند خودسازی را در برنامههای عقیدتی خود داشتند، برای مثال تعدادی از اعضای این جلسات که بعضاً از خانوادههای مرفه بودند، برای خودسازی به کارگری میپرداختند.
وی اظهار کرد: اعضای جلسات کارهائی از قبیل شعارنویسی، پخش اعلامیههای حضرت امام خمینی(ره)، رفتن به کوه و ... را نیز در دستور برنامههای خود داشتند، در اینگونه جلسات بعضاً اتفاق میافتاد که ارتباط عمیقی میان برگزارکننده مراسم و اعضای آن وجود نداشته باشد اما همه آنها داری ویژگیهای بارزی چون اخلاص و ایثار بودند که بعدها نمونه کاملتر و بدون انحراف این موضوع را در جبههها شاهد بودیم.
عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی با اشاره به بروز انحرافات فکری در میان گروههای انقلابی، گفت: بسیاری از افرادی که در این جلسات با هم بودند، از نیمههای سال 58 به بعد با یکدیگر درگیری فیزیکی داشتند و از سال 60 یا به دنبال ترور افراد مؤمن، معتقد و انقلابی یا به دنبال دستگیری افراد دیگر در قالب گروههای منافقین بودند.
وی با بیان اینکه انقلاب اسلامی ایران، نخستین انقلابی بود که شعارش الله اکبر، پایگاهش مسجد و رهبرش هم فردی مانند امام خمینی(ره) بود، ابراز کرد: علیرغم آنچه گفته میشود، مبدأ انقلاب اسلامی ایران قیام روز 19 دی است اما قبل از آن در روز 17 دیماه، 200 الی 300 نفر از بانوان مشهدی تظاهرات کردند و خواستار آزادی زندانیان سیاسی شدند که پس از آن مردم قم واقعه روز 19 دی را رقم زدند.
رحیمپورازغدی با اشاره به اینکه در ایام انقلاب هیچکس به فکر منافع شخصیاش نبود و همه مبارزان و انقلابیون به دنبال مفاهیمی چون ایثار و شهادت بودند، گفت: آنچه که انقلاب را پیش برد، توجه به این مفاهیم بود، بر همین اساس بزرگترین آسیبی هم که پس از انقلاب متوجه این نهضت و حرکت شد، جایگزینی راحتطلبیها و منیّتها به جای مفاهیمی چون فداکاری، ایثار و شهادت بود، همین موضوع باعث دوری برخی افراد از انقلاب شد، افرادی که روزگاری در خط مقدم این نهضت حضور داشتند.
وی با بیان اینکه انقلابها معمولاً از ناحیه شرف و شعور ضربه پذیرند، عنوان کرد: گاهی اوقات شور و احساسات بر افراد انقلابی حاکم است اما معرفت و آگاهی حاکم نیست، همانند خوارج در دوران امام علی(ع) اما گاهی فرد مشکل نظری و معرفتی ندارد اما منافع و منیتهایش نمیگذارد که او انقلابی عمل کند، علاوه بر این، عکس قضایایی از این دست هم ممکن است رخ دهد، برای مثال ما در جبهه فردی را داشتیم که در عمرش حتی یک بار هم نماز نخوانده بود اما وی بر اثر اتفاقاتی دچار تحول شده و به جبهه آمده بود و پس از مدتی این فرد در یکی از عملیاتها به شهادت رسید.
عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی در ادامه افزود: به انقلاب باید به عنوان یک سلوک معرفتی، معنوی و اخلاقی توجه شود، در غیر این صورت یا در شور یا در شعور کم میآوریم و اعمال ما نابود میشود به طوری که هم در این دنیا و هم در آن دنیا دچار خسران شده و مصداق عبارت قرآنی «فَحَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ»(سوره کهف/ آیه 105) شویم.