حرکت کاروان امام از «قصر بنی مُقاتل» بهسوی کربلا
گروه اجتماعی: کاروان امام حسین(ع) در روز آخر ماه ذیالحجه سال ۶۰ هجری از قصر بنی مقاتل بهسوی دشت کربلا رهسپار شد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از قم، کاروان کربلا پس از وداع با بارگاه مطهر پیامبر(ص) و غربت و مظلومیت حضرت زهرا(س) و امام مجتبی(ع) شب یکشنبه بیستوهشتم رجب سال 60 هجری مدینه را بهسوی مکه ترک کردند؛ امام حسین(ع) از بیعت با یزید خودداری کرده و شبانه همراه خانواده خویش از مدینه به مکه حرکت کرد، یک جامعه نمونه در این کاروان متجسم بود که در دل تاریکی از کورهراههای بیابانها گذر کردند و منزل به منزل راه سپردند.
یک ماه و چند روز از بیابانها و کوهستانها گذشتند و در هر منزل از خود، ردّی از روشنایی و کرامت باقی نهادند، روز سوم شعبان سال 60 هجری درست در روز میلاد امام حسین(ع) کاروان امام(ع) به مکه رسید و در محله شعب علی در خانه عباس بنعبدالمطلب اقامت گزید؛ مردم مکه به استقبال و دیدار خاندان پیامبر(ص) آمدند.
در این ایام که در آستانه برگزاری مراسم حج بود بسیاری از مسلمانان از سراسر قلمروی اسلامی به مکه میآمدند و این فرصت مناسبی برای امام حسین(ع) و خاندان پیامبر(ص) بود تا با مردم صحبت کنند و نسیم آزادی در مکه وزیدن گیرد.
از سوم شعبان تا هشتم ذیالحجه که امام حسین(ع) از مکه به قصد کوفه عزیمت نمود بیش از چهار ماه در مکه اقامت داشتند، در این مدت، مردم گروه گروه با امام حسین(ع) تماس میگرفتند و ابراز وفاداری و حمایت میکردند.
در دهم رمضان نامهای از سران و اعیان کوفه به امام حسین(ع) رسید که در آن نامه از امام دعوت شده بود به کوفه برود تا کوفیان به رهبری امام با یزید بجنگند، امام(ع) در پاسخ نامههای مکرر سران و مردم کوفه، مسلم بن عقیل (پسر عموی خود) را به کوفه فرستاد تا میزان صحت گفته کوفیان را به اطلاع امام برساند.
با اعزام مسلم بن عقیل به کوفه، 18 هزار نفر از مردم کوفه با امام(ع) بیعت کردند و مسلم خبر این بیعت و وفاداری را به امام ارسال داشت؛ لیکن با تغییر یافتن حاکم کوفه وضعِ مردم نیز تغییر یافت. ابن زیاد از طرف یزید بن معاویه بهعنوان حاکم کوفه انتخاب شد و با فریب و توطئه و قتل و کشتار، مردمِ کوفه را از همراهی با مسلم بازداشت تا جایی که مسلم در یک جنگ نابرابر به تنهایی با سربازان ابن زیاد جنگید و سرانجام دستگیر و به شهادت رسید.
همزمان با این واقعه و مطلع شدن یزید از نهضت امام حسین(ع) و فعالیتهای ایشان سپاهی را به فرماندهی عمر بن سعد جهت دستگیری یا قتل امام حسین(ع) به مکه اعزام کرد و امام(ع) وقتی از ماجرا آگاه شد دیگر نتوانست منتظر رسیدن نامه مسلم بن عقیل باشد و ناچاراً در هشتم ذی حجه مکه را به قصد کوفه ترک کرد.
حرکت کاروان امام از هشتم ذیالحجه تا دوم محرم که به کربلا رسید، حرکتی بود برای بیدار کردن انسانهای تمامی تاریخ، این کاروان، منزل به منزل راه میسپرد تا آمیزهای از عظمت و عزت و مظلومیت را بر صفحات تاریخ بنگارد و سرانجام این کاروان در دهم محرم 61 هجری حماسهای را آفرید، حماسه عشق، حماسه هویت انسانی، حماسه عاشورا.
در روز 22 ذیالحجه سال 60 ه.ق میثم تمار (صحابه امام علی(ع)) در کوفه توسط ابن زیاد به شهادت رسید، همچنین در این روز نامه امام به کوفه توسط عبدالله بن یقطر (برادر رضاعی امام) ارسال شد؛ در روز بیستوششم ذیالحجه 60 ه.ق ورود کاروان امام به «زروُد»، نزدیکی «خزیمیه» را شاهد هستیم؛ همچنین در این روز زهیر بن قین به امام(ع) و کاروان کربلا پیوست.
در روز بیستوهفتم ذیالحجه 60 ه.ق کاروان امام(ع) با سپاه حر بن یزید ریاحی قرار گرفت و شاهد قرار گرفتن کاروان امام در دامنه کوه «ذو حُسَمْ» هستیم و پس از جلوگیری حرّ از حرکت کاروان امام بهسوی کوفه، کاروان امام به سمت منطقه البیضه حرکت کرد.
در بیستوهشتم ذیالحجه 60 ه.ق کاروان امام(ع) از «عُذیبِ الهجانات» حرکت کرد، در این روز بود که خبر شهادت عبدالله بن یقطر در کوفه به دست ابن زیاد به امام(ع) رسید و در همین روز بود که کاروان از قادسیه عبور کرد و کاروان امام در «قصر بنی مُقاتل» توقف شبانه داشت.
