نوروز و آدابی که در نهایت به صله رحم ختم می شود

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، همزمان با نوروز آداب و رسوم خاصی را در برخی نقاط کشور شاهد هستیم، مردم خراسان هم از این قضیه مستثنا نیستند و در اجرای سنن باستانی این عید ملی سخت می‌کوشند، آدابی که در نهایت به با هم بودن و صله رحم ختم می شود.

مردم خراسان در این ایام  لباس نو می‌پوشند، بازی می‌کنند، آب روی یکدیگر می‌پاشند، اسفند می‌سوزانند، تخم‌مرغ رنگ کرده درست می‌کنند، به دیدن خویشان و دوستان می‌روند، سال نو را به آن ها تبریک می‌گویند و به یکدیگر هدیه و عیدی می‌دهند.

تمهیدات قبل از نوروز

از چند هفته به نوروز مانده، جنبشی در مردم پدید می‌آید، همه در فکر تهیه‌ لباس نو به این سوی و آن سوی می‌روند، لباس‌های کهنه‌ خود را تمیز می‌کنند، همه خانه‌تکانی می‌کنند. ظروف مسین را به رویگر داده و سفید می‌کنند، فرش‌ها را می‌تکانند اثاث خانه و زوایای اتاق‌ها را گردگیری کرده و می‌روبند و گندم یا عدس در دیس و دوری و بشقاب خیس می‌کنند و خاکشیر، ترتیزک و اسفرزه پشت کوزه و روی پارچه می‌چسبانند تا برای شب عید سبز شود و در ایام عید خانه به سبزه آراسته باشد.

هفت‌سین

قبل از فرا رسیدن لحظه تحویل سال نو سفره‌ هفت سین را می‌چینند و لباس‌های نوی خود را می‌پوشند، مشک و عنبر می‌‌سوزانند، اسفند در آتش می‌ریزند و در اطاق‌ها شمع می افروزند، سپس سفره سفیدی پهن کرده و دور آن می‌نشینند.

روی سفره دو لاله، یک جلد کلام‌الله مجید، یک آینه و جلوی آینه چند دانه گندم می‌پاشند و روی آینه هم یک تخم‌مرغ می‌گذارند تا وقت تحویل، تخم‌مرغ روی آینه بچرخد، یک ظرف عسل و یک عدد نان سنگگ و سینی هفت سین را در وسط سفره می‌گذارند؛ درون سینی هفت سین هفت چیز که نام آنها با سین شروع شده باشد می‌چینند.

یک ظرف سنجد، قدری سماق، یک عدد سیب و سبزه‌ای را هم که دو هفته قبل تهیه کرده‌اند در کنار سینی قرار می‌دهند، یک کاسه آب و چند ساقه سبز و یک دانه نارنج درون آب را هم در سفره می‌گذارند. علاوه بر این‌ها مقداری آجیل و شیرینی هم در ظرفی نهاده و بر سفره می‌نهند.

کمی از شام شب عید که پلو ماهی و ماست است نیز بر سر سفره می‌گذارند، آنها معتقدند که آب علامت روشنایی، سبزه نشانه خرمی و شمع و چراغ علامت طول عمر است و ماهی را هم چون رزق حلال می‌دانند؛ عسل نماد و شیرین کامی و تندرستی و نان و سکه هم برای جلب نعمت و برکت است، عده‌ای نیز قبل از تحویل سال به مسجد یا به پابوس و زیارت حرم رضا(ع) می‌روند.

مراسم پیش از تحویل سال نو و بعد از آن

اغلب خراسانی‌ها شب اول سال نو رشته پلو می‌خورند،‌ روز شنبه‌ اول سال هم آش رشته می‌پزند تا در تمام مدت سال کارشان رشته بگیرد، از ماهی و کوکویی هم که از شب آخر سال کهنه مانده است مقداری می‌خورند تا تمام سال رزقشان حلال باشد، کوکو را هم باید بخورند تا در سال نو از کوکو گفتن راحت بشوند، در روز اول عید معمولا بزرگ خانواده یا بزرگ محل در خانه می‌نشیند و همه به دیدن او می‌روند و نوروز را به او تبریک می‌گویند و دستش را می‌بوسند.

او هم متناسب با مقام و موقعیت و استطاعت خود اسکناس رایج روز را به عنوان عیدی به هر یک از دیدارکنندگان می‌دهد. خراسانی‌ها برای پذیرایی از مهمانها در ایام نوروز انواع شیرینی بازاری و خانگی از قبیل باقلوا، لوز، نیم شکر، نقل، مسقطی، بهشتی‌،حاجی بادام، گز، راحت الحلقوم، پشمک، نان بادامی، نان نخودی، نان تاج، نان کرمی، ساق عروس و آجیل و میوه را در ظرف مخصوص می‌چینند و جلوی مهمانها قرار می‌دهند.

و اینگونه تلاش و کوشش چند هفته ای مردم این خطه با صله رحم خاتمه می یابد، تلاشی که از ابتدا برای تمیزی و نو شدن انجام می شد همه یک هدف داشت و آن هم دیدار دوستان و آشنایان...

روزهایتان همیشه نوروز باد