سزای قرآنخوانان بیعمل؛ آرزوهایی که برآورده نمیشود
گروه اندیشه: عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی گفت: کسانی که قلبشان سرشار از حبّ دنیاست و قرآن میخوانند اما به آن عمل نمیکنند به سه رنج در دنیا و آخرت گرفتار میشوند، غمی که پایان ندارد، حرصی که از این افراد جدا نمیشود و آرزوهایی که هیچگاه به آنها دست پیدا نمیکنند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، حسن رحیمپورازغدی، عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی، در مراسم احیای شب نوزدهم ماه مبارک رمضان که 14 تیرماه همزمان با دهمین نمایشگاه قرآن و عترت در محل دائمی نمایشگاههای بین المللی مشهد برگزار شد، با بیان فرازهایی از نهجالبلاغه، به توصیف زوایای مختلف مرگ و نگاه انسان به مرگ از زبان امام علی(ع) پرداخت.
رحیمپورازغدی یکی از علتهای ظلم و فسادهای موجود بر اساس احادیث را دوری از یاد مرگ عنوان کرد و گفت: یاد مرگ میتواند بهترین انگیزه برای اصلاح و رشد انسان باشد زیرا کسی که مرگ آگاه و مرگ باور باشد از زندگی شیرین، عاقلانه و عادلانهای برخوردار خواهد شد.
فرشتۀ مرگ سرزده میآید
رحیم پور ازغدی با اشاره به خطبۀ 112 نهج البلاغه، در توضیح ناگهانی بودن مرگ گفت: حضرت امیر میفرمایند: «انسان، در انتظار مرگ نباید منتظر یک اتفاق محسوس و مادی باشد چراکه مرگ مادی نیست و از سنخ عالم دیگری است»؛ به همین دلیل که روح مادی نیست، هیچکس نتوانسته به حقیقت مرگ، زندگی و روح پی ببرد و آنچه بشر به آن دست یافته فقط آثار طبیعی مرگ و زندگی است.
مسئلۀ استقبال از مرگ پیش از رسیدن زمان آن، نکتۀ دیگری از سخنان امام علی(ع) بود که رحیمپورازغدی به آن اشاره کرد و ادامه داد: حضرت امیر(ع) فرمودند که شما پیش از رسیدن زمان مرگ به استقبال آن بروید و خود را برای آن و اتفاقات پس از آن آماده کنید همانطور که پیامبر(ص) فرمودند: «بمیرید قبل از آنکه زمان مرگتان فرا برسد».
وی با بیان اینکه توجه به مرگ اطرافیان میتواند باعث پند و عبرت و شروع به آماده کردن خود برای مرگ باشد، سخن خود را اینگونه ادامه داد: در همین راستا حضرت(ع) میفرمایند: «اگر اهل اندیشیدن باشید مرگ به عنوان یک واعظ برای شما کافی است و دیگر نیازی به موعظه گر دیگری نیست و اگر کسی هم اهل تعقل نباشد مرگ می تواند مایۀ عبرت او باشد».
دور پنداشتن مرگ، عامل غفلت است
رحیمپورازغدی علت غفلت انسانها را دور پنداشتن مرگ دانست و با اشاره به سخنان امام علی(ع) در خطبۀ 190 نهجالبلاغه بیان کرد: طبق بیان حضرت امیر(ع) اگر کسانی که پیش از انسان میمیرند اتفاقات بعد از مرگ را برای زندگان بازگو کنند، انسان شب تا صبح ناله میزد و از آن پس، به همۀ آنچه از عقل و وحی و شریعت برای او به عنوان وظیفه تعیین شده به طور دقیق عمل میکرد.
وی در ادامه با اشاره به حکمت 228 نهجالبلاغه، در رابطه با قرآنخوانان جهنمی و نتایج عمل نکردن به قرآن، گفت: کسانی که قلبشان سرشار از حبّ دنیاست و قرآن میخوانند اما به آن عمل نمیکنند به سه رنج در دنیا و آخرت گرفتار میشوند: غمی که پایان ندارد، حرصی که از این افراد جدا نمیشود و آرزوهایی که هیچگاه به آنها دست پیدا نمیکنند
رحیمپورازغدی راه حل لذت از دنیا بدون آنکه انسان به آن وابسته شود را طبق بیان امام علی(ع) اینگونه توضیح داد: راه وابسته نشدن به دنیا در حالیکه انسان از لذتهای آن نیز بهره مند شود این است که انسان طوری به دنیا نگاه کند که گویی الان تمام شده است و باید به عالم جدیدی منتقل شود.
نبود لذت مطلق بدون رنج در دنیا، نزدیک بودن مرگ، دوری از آرزوهای خیالی، سرعت مرگ برای دربرگرفتن انسان و جدا کردن او از دلبستگیها و تنهایی و سختیهای پس از مرگ، از دیگر نکاتی بود که رحیم پورازغدی براساس بیانات امام علی(ع) به آنها اشاره کرد.
راه لذت بردن از نعمات در دنیا
وی در ادامۀ سخنان خود با بیان اینکه مرگ بین انسان و دلبستگیهای او فاصله میاندازد، بیان کرد: اصالت دادن به خداوند که هم این عالم و هم عالم اخرت از آنِ اوست و دلبستن به او، راه لذت از نعمات در دنیا است و در این صورت، مرگ راحت میشود.
رحیمپور ازغدی پس از توضیح اینکه در دنیا پیروزیها، خوشیها و شکستها و ناکامیها برای امتحان انسانهاست، مست نشدن از خوشیهای دنیا و ناله نکردن و مایوس نشدن از مشکلات آن را دو صفتی عنوان کرد که اگر انسان آنها را در خود به وجود بیاورد، مرگ مایۀ نجات او خواهد بود.
رحیمپورازغدی با بیان اینکه احادیث وارد شده دربارۀ مرگ به معنای دست کشیدن از فعالیتهای دنیایی و تلاش در جهت توسعه و پیشرفت نیست، پس از بیان حدیثی از امام صادق(ع) یادآور شد: نه به اسم آخرتگرایی دنیا را فراموش کنیم و نه به خاطر توسعه و پیشرفت آخرت را، همانطور که امام صادق(ع) دربارۀ کسب و کار فردی که هدفش زندگی شرافتمندانه، روزی حلال، کمک به فقرا و رفاه بیشتر در زندگی بود، فرمودند: «کسب و کار برای این هدفها عبادت است».
