ای آرمیده در سکوت بهشت ثامن الائمه(ع)/ من تو را با قرآن شناختم

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، هنر مردان خدا در تواضع است و گمنامی، هنرشان در خدمت به خلق است و در راه خدا بودن، هنرشان با مردم بودن است و برای مردم بودن، نه منّتی بر کسی دارند و نه چشم انتظار پاداش از مردم می مانند. برای با خدا بودن و برای خدا کار کردن، نه کسی مدرکی می خواهد و نه سند ضمانت نامه، برای با خدا بودن کافی است دل را روانه کنی و پشت سرش به سوی خدا قدم برداری، آن وقت رنگ و بوی خدایی می گیری و دل ها روانه تو می شود.

خیلی از مردان خدا گمنام هستند و زمانی ما متوجه می شویم و درکشان می کنیم که دیگر دیر شده است؛ رفتنشان را تسلیت می گوییم، تا سنگینی غم دل عزیزانشان سبکتر شود و افسوس می خوریم و به دنبال گنجینه آثارشان می گردیم تا بیشتر از آنها بدانیم و آثارشان را درک کنیم و به کار ببندیم.

اولین بار نام و و یادش را در خبرها با عنوان نفر اول مسابقات قرآن مالزی شنیدم، کسی که انتظار نه ساله قاریان قرآن کشور برای کسب مقام نخست مسابقات بین‌المللی قرآن مالزی را به پایان رساند و دل میلیون ها مسلمان را شاد کرد.

هنوز تازه شناخته بودمت که دوستانت در شبکه های اجتماعی خبر گم شدنت را اعلام کردند و برایت دعا می خواندند، اما دیگر دیر شده بود و حادثه ای تلخ که نباید هیچ وقت فراموش شود، رخ داد و از تو لبیک ساعات آخر عمرت را در آن سپیده دم صبحگاهی که راه می رفتی و می گفتی قبول شد، و پر کشیدی و رفتی.

محسن(حاجی حسنی کارگر) جان از ولایت مداریت بگویم یا از تواضعت، از هر کجا که بگویم باز هم کم است، کوتاه می گویم، تو از کسانی بودی که برای خدا کار کردی و برای او قدم برداشتی، نام و یاد قرآن را در عمق جان انسان ها زنده کردی؛ و خدا هم به وسیله قرآنش نام تو را برای همیشه ماندگار و در قلب ها قرار داد تا از هر شهر دور و نزدیکی تو را یاد کنند و برایت از همان قرآنی بخوانند که رتبه ممتازش را کسب کردی.

محسن جان، 40 روز از پر کشیدنت گذشت، هنوز افراد زیادی رفتنت را تسلیت می گویند، رفتن کسی که با قرآن شناخته شد، با قرآن اوج گرفت، و با نام قرآن در دلها ماندگار شد.

محسن جان، وقتی سراغ تو را گرفتم، قطعه 221 بهشت ثامن الائمه(ع) در صحن جمهوری حرم مطهر رضوی را نشان دادند، به سراغت آمدم اما خیلی دیر، وقتی کنارت ایستادم، جواب سلامم را گرفتم، اما تو رفتی و من با کوله باری از حسرت ماندم.

علی اکبر ملکی