وقتی شهر لباس سپید میپوشد/ وَ رَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ...
گروه اجتماعی: چند روزی است که پایتخت معنوی ایران، مشهدالرضا، همچون برخی شهرهای ایران اسلامی، سپیدپوش شده و میزبان برفی است که آیهای است از آیههای الهی و پیامآور رحمت حق.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، چند وقتی است آسمان سکوت کرده و خبری از مهتاب و ستارهها نیست. لبهای زمین ترک خورده و نگاه درختان بر آسمان بود اما آسمان بغض کرده و زمین از نفسهایش در سرما به سر میبرد.
در میان نفسهای سرد آسمان و بیخبری از خورشید و ماهی که پشت ابرهایند، شهر، کمکم به استقبال بهار میرود و روزها در گذرند که آسمان، به خود تکانی میدهد تا آخرین روزهای بهمنماه و اولین روزِ آخرینِ ماه سال و زمستان را یادآور شود.
بوسه برفها بر گنبد طلایی/ سلامی از آسمان به قطعهای از بهشت
آسمان به این سکوت پایان میدهد و میبارد و میبارد، دانههای برف، این ماموران الهی، در لباسِ سپید، سلام خدا را از آسمان به قطعهای از بهشت آوردند و بر گنبد طلایی بوسه زدند.
میزبانی مشهد از رسولانی که پیامآور رحمتاند
و این رحمت الهی است که بر هوای غبارگرفته شهر میبارد. گویا برفها آمدهاند تا بگویند: «الا یا اهل العالم! ما فرستادگان خدای رحمانیم، «وَإِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِيمُ». همان خدایی که رحمتش شامل همگان میشود، همانطور که فرمود: «...وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ...»
ما، نشانهای از جانب او هستیم و آمدهایم تا به شما که گاهی لابهلای روزمرگیها گم میشوید و زنجیرهای غفلت، پایبندتان میکند، تذکر دهیم که «زندگی برای بندگی» را فراموش نکنید؛ نکند این هدف والا، در میان اهداف کوتاه دنیوی غبار نسیان بگیرد و فراموش کنید از سوی او آمده و «...إِلَيْهِ رَاجِعُونَ» هستید...
رحمتی گسترده برای همگان
گویا این برف، که بیآنکه تفاوتی بین مؤمن و کافر، گناهکار و پرهیزکار و عاصی و پارسا قائل باشد، بر سر تمام شهر، دستِ مهر میکشد، رسول و پیامآوری از جانب اوست، که میفرماید: «...لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا...». آری هنوز هم برای بازگشت به سوی خدایی که رحمان است و رحمتش شامل همگان میشود، دیر نیست.
و از خاطر نبرید که در آیه 87 سوره یوسف فرمود: «از رحمت خدا نوميد مباشيد زيرا جز گروه كافران كسى از رحمت خدا نوميد نمىشود.»
برف؛ آیهای دیگر از آیات او
و آسمان، سخاوتمندانه همه اهل زمین را سیراب کرد. تا شرحی باشد بر آیه 11 سوره انفال که فرمود: «...وَيُنَزِّلُ عَلَيْكُمْ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً لِيُطَهِّرَكُمْ بِهِ ...» و همه اینها، نشانهای از اوست و چه زیباست وقتی از آسمان آبی فرو میفرستد تا «پاک گرداند»، ما نیز غبار غفلت و گناه از دل بشوییم. و همه اینها، آیات اوست«...وَلَقَدْ أَنْزَلْنَا إِلَيْكَ آيَاتٍ بَيِّنَاتٍ...».
باشد که پند گیریم و دل ما نیز همچون گنبد طلایی حرم امام رضا(ع) که به برف نشست، مانند شاخههای درختان که میهمان سفیدی از آسمان دارند و شبیه تمام زمین که میزبان برف، این آیت الهی بود، سپید شود...
فاطمه حکمآبادی
در میان نفسهای سرد آسمان و بیخبری از خورشید و ماهی که پشت ابرهایند، شهر، کمکم به استقبال بهار میرود و روزها در گذرند که آسمان، به خود تکانی میدهد تا آخرین روزهای بهمنماه و اولین روزِ آخرینِ ماه سال و زمستان را یادآور شود.
بوسه برفها بر گنبد طلایی/ سلامی از آسمان به قطعهای از بهشت
آسمان به این سکوت پایان میدهد و میبارد و میبارد، دانههای برف، این ماموران الهی، در لباسِ سپید، سلام خدا را از آسمان به قطعهای از بهشت آوردند و بر گنبد طلایی بوسه زدند.
میزبانی مشهد از رسولانی که پیامآور رحمتاند
و این رحمت الهی است که بر هوای غبارگرفته شهر میبارد. گویا برفها آمدهاند تا بگویند: «الا یا اهل العالم! ما فرستادگان خدای رحمانیم، «وَإِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِيمُ». همان خدایی که رحمتش شامل همگان میشود، همانطور که فرمود: «...وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ...»
ما، نشانهای از جانب او هستیم و آمدهایم تا به شما که گاهی لابهلای روزمرگیها گم میشوید و زنجیرهای غفلت، پایبندتان میکند، تذکر دهیم که «زندگی برای بندگی» را فراموش نکنید؛ نکند این هدف والا، در میان اهداف کوتاه دنیوی غبار نسیان بگیرد و فراموش کنید از سوی او آمده و «...إِلَيْهِ رَاجِعُونَ» هستید...
رحمتی گسترده برای همگان
گویا این برف، که بیآنکه تفاوتی بین مؤمن و کافر، گناهکار و پرهیزکار و عاصی و پارسا قائل باشد، بر سر تمام شهر، دستِ مهر میکشد، رسول و پیامآوری از جانب اوست، که میفرماید: «...لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا...». آری هنوز هم برای بازگشت به سوی خدایی که رحمان است و رحمتش شامل همگان میشود، دیر نیست.
و از خاطر نبرید که در آیه 87 سوره یوسف فرمود: «از رحمت خدا نوميد مباشيد زيرا جز گروه كافران كسى از رحمت خدا نوميد نمىشود.»
برف؛ آیهای دیگر از آیات او
و آسمان، سخاوتمندانه همه اهل زمین را سیراب کرد. تا شرحی باشد بر آیه 11 سوره انفال که فرمود: «...وَيُنَزِّلُ عَلَيْكُمْ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً لِيُطَهِّرَكُمْ بِهِ ...» و همه اینها، نشانهای از اوست و چه زیباست وقتی از آسمان آبی فرو میفرستد تا «پاک گرداند»، ما نیز غبار غفلت و گناه از دل بشوییم. و همه اینها، آیات اوست«...وَلَقَدْ أَنْزَلْنَا إِلَيْكَ آيَاتٍ بَيِّنَاتٍ...».
باشد که پند گیریم و دل ما نیز همچون گنبد طلایی حرم امام رضا(ع) که به برف نشست، مانند شاخههای درختان که میهمان سفیدی از آسمان دارند و شبیه تمام زمین که میزبان برف، این آیت الهی بود، سپید شود...
فاطمه حکمآبادی
