
حجتالاسلام والمسلمین کریم مؤمنی، استاد و محقق حوزه در گفتوگو با ایکنا از قم، گفت: کسانی که اخیرا به وجود حضرت رقیه (س) شبهه وارد میکنند، تعداد محدودی هستند که هیچ کدام در زمینه کلام و مسائل تاریخی، تخصص ندارند و تنها ادعاها و شبهاتی بی اساس را در این خصوص مطرح میکنند.
وی با بیان اینکه تعداد اسناد معتبر در رابطه با وجود حضرت رقیه(س) و حضور ایشان در کربلا بسیار زیاد است، گفت: این اسناد، جای هیچ گونه شک و شبههای را در رابطه با این مسئله باقی نمیگذارد؛ کلیهی کتب تاریخی معتبر و مقاتل، گواهی وجود شخصیت حضرت رقیه(س) و حضور این دختر سه یا ۴ ساله در کربلا است.
مومنی تصریح کرد: یکی از عللی که برخی در رابطه با این گونه شخصیت ها، دچار شبهه میشوند، تعدد القاب و اسامی است؛ در فرهنگ آن زمان گاهی یک شخص بیش از یک اسم و لقب داشته است، همچنان که در مورد حضرت رقیه(س)، نامهایی همچون فاطمه صغیره نیز در تاریخ به کار رفته است.
این کارشناس مذهبی عنوان کرد: در بسیاری از موارد مادرِ یک شخص، به بیش از یک اسم و لقب در میان مردم شهرت داشته است و همین امر باعث به وجود آمدن برخی شبهات در رابطه با یک شخصیت میشود؛ چراکه در کتب تاریخی، هر نویسنده از یکی از القاب مادرِ آن شخصیت جهت معرفی او استفاده میکرده است.
وی با تاکید براینکه، طبق نظر متخصصان تاریخ، تعدد اسامی و القاب یک شخص در تاریخ، وجود او را زیر سوال نمیبرد، گفت: این مسئله در رابطه با حضرت علی اصغر(ع) نیز مشهود است؛ چنانکه در برخی مقاتل از این بزرگوار با نام عبدالله یاد کرده اند و دیگر مقاتل نام علیاصغر(ع) را برای ایشان به کار برده اند، اما در اصل قضیه، هیچ خللی وارد نمیکند، زیرا که همه مقاتل، وجود طفل شیرخواره شش ماههای که در کربلا و در آغوش پدرش، امام حسین(ع) به شهادت رسید را گواهی میدهد.
مومنی با اشاره به اینکه، تمامی مقاتل و کتب تاریخی شیعه و سنی، وجود دختر ۳ یا ۴ سالهی امام حسین(ع) و حضور ایشان را در کربلا گواهی میدهند، افزود: گاهی در کتب تاریخی از این کودک ۳ یا ۴ ساله با نام رقیه(س) و گاهی با نام فاطمه صغیره یاد کردهاند، اما وجود این بزرگوار را همهی کتب معتبر تاریخی اثبات میکنند.
این کارشناس مذهبی با اشاره به اینکه قدمت یک کتاب تاریخی، عامل مهمی جهت اعتبار سخن آن است، خاطر نشان کرد: در کتاب "کامل بهائی" که یکی از کهنترین کتب تاریخی به شمار میرود، تمامی ماجرای مربوط به حضور حضرت رقیه(س) در کربلا، داستان اسارت این کودک ۴ ساله و همچنین ماجرای خرابه شام و شهادت این بزرگوار به طور مفصل، بیان شده است.
وی گفت: جزئیات زندگی حضرت رقیه(س) همچون نام مادر او (ام اسحاق) و چگونگی وفات این مادر نیز در کتب معتبر تاریخی نقل شده است؛ بنابراین با وجود چنین جزئیاتی دراسناد معتبر تاریخی، چگونه میتوان وجود حضرت رقیه(س) و حضور ایشان در کربلا را زیر سوال برُد؟!.
مومنی تصریح کرد: نویسنده مقتل ابی مخنف که یکی از اصحاب امام محمد باقر(ع) است نیز در کتاب خود وجود این دختر سه یا چهار ساله امام حسین(ع) و حضور او را در واقعه کربلا نقل میکند؛ نکته قابل تامل اینکه امام محمدباقر(ع) نیز کودک ۴ سالهای بودند که در واقعه کربلا همنشین حضرت رقیه(س) بودند و وجود این دختر ۴ ساله امام حسین(ع) را، ابن مخنف که خود از اصحاب امام باقر(ع) است، در کتاب خود تایید میکند.
این کارشناس مذهبی با اشاره به اینکه گاهی، محل آرامگاه حضرت رقیه(س) مورد شک و شبهه افراد قرار میگیرد، تاکید کرد: اینکه محل دفن یک شخص دقیقا در کجا قرار گرفته، دلیلی بر انکار وجود یک شخصیت نیست؛ هم چنانکه در زمان رسول الله(ص)، شخصی نزد ایشان آمد و گفت: من نذری کرده ام تا به فلان مقام از بهترین مقامهای بهشت، دست یابم، برای رسیدن به آن باید چه کاری انجام دهم؟ پیامبر(ص) فرمودند: برو و پای پدرت را ببوس و چنانچه پدرت در قید حیات نیست بر مزار او برو پایین پای مزار پدرت را ببوس، در این هنگام، آن شخص گفت: پدرم در سفری فوت کرد و دوستانش او را در همان محل دفن کرده اند، مزار او برای ما مشخص نیست؛ حضرت محمد(ص) در پاسخ او فرمودند: صورت قبری به یاد مزارِ پدرت بساز و پایین پای همان قبرنمادین را ببوس، تو با این کار به مقامی از بهترین مقامهای بهشتی خواهی رسید.
وی بیان کرد: چنین داستانی در تاریخ و مواردی شبیه به این امر، ازجمله مشخص نبودن قبرِ مطهر حضرت زهرا(س) همگی نشان از این مطلب دارد که عدم مشخص بودن آرامگاه، وجود یک شخصیت را در تاریخ انکار نمیکند؛ همچنانکه امروزه نیز برای برخی از شهدای گمنام دفاع مقدس و به یاد آن شهیدان، مقبرهای نمادین میسازند.
مومنی در پایان اظهارکرد: حضرت ام البنین(س) نیز پس از واقعهی کربلا، به یاد چهار پسرش که در روزعاشورا به شهادت رسیده بودند در مدینه صورت چهار قبر را در بقیع درست کردند و به یاد فرزندان شهیدش سوگواری میکرد؛ این امر در زمانی بود که امام سجاد(ع) در مدینه حاضر بوده و از این ماجرا آگاهی داشتند و در صورتی که چنین چیزی با مبانی اسلام و مذهب شیعه در تضاد بود، امام زین العابدین(ع) سکوت نمیکردند.
انتهای پیام