تجلی امام حسین(ع) در آیات قرآن
امام حسین(ع) و قرآن دو روی یک سکهاند. کتاب الله و عترت از هم جدا نمیشوند؛ به یقین آنهایی که از این دو کنارهگیری کردهاند گمراه هستند و کسانی هم که تنها به یکی از آنها دل دادهاند به سر منزل مقصود نخواهند رسید و در نیمه راه خواهند ماند.
آنهایی به رستگاری میرسند که در پرتو قرآن، راه امام حسین و علی(ع) را انتخاب کنند. مگر نه این است که میگویند همه زمینها کربلا و همه روزها عاشوراست.
انسانها همیشه دو راه را در پیش رو دارند. یک راه همان راهی است که امام حسین(ع) و همه پاکان از آن گذشتند و هدفش حفظ قرآن و دفاع از حق و عدالت بوده و این همان راه خداست که همه پا در فطرتشان آن را میپویند و راه دیگر راه ناپاکان و سر منزلش دنیاطلبی بوده و این همان راه شیطان است.
حال، یک انسان با دو راهی که پیش رو دارد مختار است که برای رسیدن به سعادت ابدی راه خود را برگزیند. حسین و قرآن از هم جدا نیستند. حسین متن قرآن، پاسدار قرآن و شهید راه قرآن است.
آیه تطهیر
قرآن کریم، این عظیمترین سند الهی که باطل در آن راه ندارد در آیات متعددی از بالاترین مرتبهای که امام حسین(ع) در نزد خدای متعال به آن دست یافت با شیوایی بسیار سخن میگوید: «إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا» بیشک خدای متعال اراده فرموده است که پلیدی را از شما خانواده بزداید و شما را پاک و پاکیزه فرماید. (سوره احزاب، آیه 33)
همه و همه، حتی صاحبان و نویسندگان و راویان اهل سنت، شأن نزول این آیه را درباره پیامبر اکرم(ص) و خانوادهاش میدانند. زمانی که رسول خدا(ص) کسا و روپوشی خواستند و به علی(ع)، فاطمه(س) و حسن و حسین(ع) افتخار حضور در زیر آن و کنار خود را بخشیدند، پس فرمودند: پروردگارا، این خاندان من است، پس هر آلایشی را از آنها بزدا و آنها را پاک و پاکیزه بگردان.
و این آیه شریفه، گواهی خدای متعال به پاکیزگی و طهارت اهل بیت(ع) و نیز مرتبه بلند و بالای آن بزرگواران است که امام حسین(ع) هم شامل آنها میشود. پس آنها که با امام حسین(ع) ستیزه و دشمنی کردند آیا جز پاکی و حقانیت او با چیز دیگری جنگیدند. این آیه روشن میکند که قاتلان امام حسین(ع) خود اهل باطل و ناپاکی بودند که امام حسین(ع) و باورهای راستینش را سد راه رسیدن به هدفهای پلید مادی خود میدیدند، اما آن حضرت نماد پایداری بودند، جان خود و عزیزانشان را در راه دین فدا کردند تا باطل جایگزین حق نشود و ثابت کردند که خون میتواند بر شمشیر پیروز شود چنانکه سر از تن جدایشان، مدال افتخاری بر سینه اسلام شد.
آیه مباهله
«فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ» (آل عمران، آیه 61)
در شأن نزول این آیه، مفسران و دانشمندان بر این باورند که به هنگام توافق مسیحیان با رسول اکرم(ص) در امر مباهله که هر کدام در پیشگاه خداوند نابودی و هلاکت کسی را بخواهد که در دعوت خویش دروغگو میباشد، نازل شده است.
در زمانی که برای مباهله مشخص شده بود، رسول اکرم(ص) اهل بیت(ع) خود را در حالی که حسین(ع) را در آغوش داشت و دست حسن(ع) را در دست گرفته بود. فاطمه(س) پشت سرش بود و علی(ع) دنبالشان راه میرفت، به همراه داشت.
وقتی مسیحیان عظمت و نورانیت این خاندان را دیدند برای اجرای مباهله عذر آوردند و حاکمیت پیامبر(ص) را در اجرای احکام جزیه و مالیات پذیرفتند.
حال آیا فرزندان رسول خدا کسانی جز حسن و حسین(ع) بودهاند؟! امام حسین(ع) در صحنه مباهله کوچکترین مدافع حقانیت اسلام بود که بعد از پیامبر(ص) حق وجود مبارکش توسط باطل پایمال شد، اما باز هم خون به زمین ریخته حسین(ع) نجاتدهنده اسلام بود و حق حقیقی او که همان دین اسلام بود، هیچگاه پایمال نشد و تا زمانی که خونش بر رگهای این دین بزرگ جاری است، هم حسین زنده است و هم دینش.
آیه مودت
«قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَىٰ؛ بگو در ازای تبلیغ رسالت از شما مزدی نمیخواهم مگر دوستی و خویشان» (سوره شوری، آیه 23)، در این آیه ارزش و جایگاه این خاندان نزد خداوند به خوبی روشن میشود، چراکه در حقیقت این خداوند است که از پیامبر(ص) میخواهد تا چنین خواستهای را بیان کند.
آیا در ازای آنها همه رنج و سختیهایی که رسول خدا(ص) در راه هدیه کردن این دین به امتش دید، دوستی خاندانش تا آن اندازه سخت بود که تبدیل به دشمنی و کینه بدخواهان شد؟!
آیا این خواسته پیامبر خواسته زیادی بود؟! این خواسته که تنها رستگاری انسانها در آن نهفته است و با اجرای آن، قلههای فتح حق و حقیقت متجلی میشود.
سوره فجر
بسیاری از مفسران شأن نزول سوره فجر را به امام حسین(ع) نسبت دادهاند «وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ ۚ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا« (سوره اسراء آیه 81)
وقتی امام حسین(ع) شهید شد با خون او حق زنده شد: جاء الحق و گمان باطل آنها که میخواستند با ریختن خون حق در این دنیای رفتنی ماندگار بمانند نابود شد و زهق الباطل به وقوع پیوست.
در روز رستاخیز وقتی خطاب در مورد کشتهشدگان گفته میشود: به کدام گناه کشته شد قاتلان امام حسین(ع) در پیشگاه خداوند از کدام گناه نکرده امام حسین(ع)سخن خواهند گفت.
منابع:
کتاب بحارالانوار و hawzah.net
انتهای پیام
